Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 784

ליטערןורישע בלעטער נום 49. (500> זײט 784 1 1 £ 1 א £ 4 .1 0 דעםעד>נג פלאפלט דער דולער םאנ&ך צום קראנקן נאװעסבעי״־װאלד: — די גרויםע דעמערונג גײט, ײאס איז שוין אן אײביקײט אלט, זי הילט און פארהילט און שסילט אײן דאס װײב און דעם װאלד און דעם װײן. זי גייט מיט די שטילםטע טריט, װייל זי איו די שפילקייט אלײן, זי לײקנט דאס גליק, װאס איז גאלד און פארװאנדלט זיך אין געװײן זי גלויבט נאר אין שלאף און אין רו און אין אויגן, װאם םאכן זיך צו. קומט ארוים זי מקבל צו זײן, מיט מידע געבויגענע קעפ. זי װעט מים א כשוף-שפרוך אנטבלױזן די בלאע טרעפ, װאס פירן אױיף, ארויף דורך חלום און טויט צום אין סוף. זי האט מיך צום נביא געזאלבט אין דער זיבעטער בחינה פון טוײים, װאס איז דער קלאנג פון דער זון און דער קרוץ פונט עפלבוים אנטקעגן איר שטילסטן גײן, אנטקעגן איר טיפםטן זעןז רויש און ציטער און ברויז אנטדרימלט, אנטדריםלט, שלאפט איין מורמל פון קינד און פון װינט גײט שטיל אין דער שטילקײם ארײן, צ־טער און צאפל און צוק ציטערט׳אויס, צאפלט־אוים, און גענוג. פלאטער פון פויגל און פלי זשום און געברום פונם װאלד, די גרויסע דעמעדונג גײס, װאס איז שוין אן אײביקײט אלט, זי הילט און פארהילט און שטילט אײן דאס װײב און דעם װאלד און דעם װײן. א רגע און צװײ און זי װעט אנטפלעקן איר קיניגרייך די װייםע אינזלען פון רו, װאס בענקען פון אייביק צו אײך און זענען אן אײביקײם גרײט מיט קאלטער און לויםערער פרײד. קומט ארוים םקבל צו זײן די װ״םע אינזלען םון רו, גײט בארװעס און בלינד און באטראכט, און שוױיגס אײנער צום צװײטן: דו 1 בליצט אויף. לעשט זיך אוים און שלאפט אײן װי דאם װײב, וױ דער װאלד, װי דער װײן. א'צ'ק סיעמ־עד /?דזןדי&ע כ ו נ □ צ ־ ק ל נאװעספער זיבן זקנות קראקען אויס: ״נאװעמבער: - םון אלע זײגערס פון דער שטאט הויבן אן צו קלינגען, ם׳פיבערט מיין גוף נעבן דיר, אניעלא, אער וױ שײן די סאװעס זינגען, — די לװיה פליט פארבײ״ נאך איר א צװײטע, די קכרים זענען יונג און ױארטן גרײטע. א קראנקער וױנט װיינט אין אונזער גארטן, דער נומער אויף אונזער הויז ברענט שארלעך־רויט מיט זילבערנע חלפים פידלט אויס דער טײט אויף פרומע קעלבער<העלזעי — א ווײםער ניגון. אין קינדער-צימער װינן זיך אלײן ד־ װיגן, די מאמע איז אװעק. דאס שלאפליד איז געשטארבן צניעהדיק און שטיל, אן עולה־תמימה-קרבן. נאױעמבער. יונגע שלאנקע כלות װײנען: - וװ ביםטו גאלדענער? װו ביסטו שענסטער? אלפאנםן שארן זיך פארבײ די פענסטער, און אלטע טאטעס שמײכלען און זיי מיינען, אז דאס גליק איו ערשט פארבייגעפלויגן, און זײ גלויבן נישט די אלטע אויגן. א גראער װעכטער ברומט צים נאכט-לאמטערן: - גורל מיינער, דאס ביסטי? פארפאלן:״ א קראנקן־שװעסטער באנדאזשירט א שטערן, װאס איז פון הימל ע־שט אראפגעפאלן פונדערװײםנם רוישן און פארקלינגען באנען, און עגינות אויף פעראנען װארטן אויף די מאנען... לבנה״גײער בלאנדזען אויף די װעגן און זוכן ד־ לבנה, און זײ טאפן מיט אײדעלע הענט נאר אן דעם קאלטן רעגן. כליפען זײ: װיי צו אונזערע יארן, די נאכמ האט אפנעמעקט פון דעם זכי־ון די הײמען און די שאטנס און די נעמען, און צו פרעגן-איז נישטא בײ װעמען... אץ תפיסה״צעל װארט דער יונגער מערדער אויפן ערשטן טאג־ליכס. װאס װעט ברענגען די רגע תענוג פון צאפלען און פון הענגען (זיין שאטן פיבערט נאר ארום די װענט), דער יינגער מערדער נאפט אויף זיינע הענט, און װונדערט זיך: װי האבן זײ געקענטי זיבן זקנית הינקען אױם: .נאײעמבער: ״ און די זײגערס פון רער שטאט הערן אויף צו קלינגען. ס׳פיבערם םיין גוף נעבן דיר, אניעלא, הער, װי שײן די קראנקע סאװעם זינגען, א לװיה פליט פארבײ, נאך איר א צװייטע. די קברים זענען ײנג און װארטן נרײטע.