Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 783

זײט 783 ליםערארישע בלעטער נום. 49 (500) רס? ד״ ק#רן / עשעסיש? אונזער אדטער ■ ו ד ק ע בין איך געיאםן, ס׳זאל נישט זען די םעמע בום שאנקל אין װינקל, װי ר׳האט מיר געהײםן און געטראגן דאם םלעשל, װי א הײליקן קרבן, און אין דער האנט דער בװײטער — בוקער צו םארבייסן. איך פלעג זיך בושארן בו זײנע הארטע קניען אין אים גערופן צערטלעך, נראד װי זײנע קינדער: — דערבײל מיר שײן, טאטוניא, איין מאל ביזן םוף ביםט הײנט דאך אזוי נוט, אז פשוט ס׳נעמט א װונדער. נאר סיהאט נארנישט געהאלפן. ער איז געװען בײ אונז א בװעלף יאר, איך האב מיט אים געגעםן פון איין נרויסער שיםל, ער האט נעװעקט םאר מיר דעם טאג מיט הײכן שנייץ םון נאז און אים םארמאכט מיט הארטן קלאנג פון אלע זיינע שליסל, נאר דעם אפענעם שפאלט בו די טראקטן םון לעבן, װאם ס׳האט די אויפגעװעקטע בענקשאםס געלאזט, װי א שרינט האט קײן אײנביקער שליסל נישט געקענט מער םארםאכן םון זײן גרויסן, קלינגענדיקן בינט. און הײנט — הײנט קלער איך גארנישט אײן מאל אס דערםון גײן אין דעם שטילן, קליינעם דארף בוריק, (מסתמא װעל איך יורקען טרעסן אויף דעם ברײטן אוױץ בײם װיגן זײנע אײניקלעך אין װיג) אים נעמען בײ דער האנט אץ קוקן אץ די גראע אױגן, ביז ם׳װעלן אויפטאיען אין שסײכל אלע זײנע קנײסשן: — זאג, ױרקע, אםשר איז דאס אלץ געװעץ בלויז א ליגן, םײן װאגלען און מײן זוכן און מײן םרעגן און מײן לעבן א גרויסער טעות פון אלף ביז דער תיו, און כ׳האב די נאנצע צײט אומזיםט געװארט, װייל דו אלײן האםט קײנמאל נישט געקענט דעם םוףז •) דײסטע מיליטער־היטלען. מםחמא װאלט איך איבט א יעדן םרייטיק געבאקן װי םײן מאמע ברױט און חלות אויף א װאך א גאנבער, געכאװעט הינער, אינדיקעם און טויבן און קלײנע שאף און שװערע, םילדע רינדער. כ׳וואלס באדעקט דעם פלויט מיס טעפ און מיט קאנען װי מיט סינקלדיקע. הארטע פיקלהויבן*) ער זאל באװאכן מיר די שסוב םון אלעם בײזן. כ׳ױאלם עבית פרעגן בײ אלע זנאכארעס אויף םאזלען, אױף שטעכן אין זײם אץ אויף עין׳הרעס, ווען נישט דאס, דאס אונזער אלםער ױרקע האט נישט געענדיקט קײנםאל ביזן םוף די מעשה, װאם ער האט םיר אנגעהויבן צו דערבײלן א יעדן אויפדערנאכט פאר קינדערישן שלאף. װען עם ואבן געפלאמט מײגע אויגן און באקן און כ׳בין נאענט שוץ געװעזן בו דערגײן באלד דעם סוד, האט ז ך יורקע דערמאנט, אז דער שפײכלער אױ אפן, אדער גאר, אז ציים שוין בו רעדן א פאר װערטער םיט גאט. ער האט זיך אםט גערײצט מים םיר, מיר בוגעזאגס אויף מארגן אץ טיילמאל איז ער פשוט, פראםט אנטשלאפן אינדער מיטן, און מיר האט זיך געדאכס, אז סון דעם װאלד סץ זײן נעדיכםן כראפען ױעט מיטאמאל ארויםשפרינגען דאם װארט, װי א םלינקער• און צערײבטער װאלף, האב איך געזעבט זיך אים בוקאפנס און געגוםען היטן. טיילםאל האט ער גענומען פינטלען מיט מבלומרשט תמימות• דיקע אויגן: — כ׳װעל דיר זאגן דעם אמת. כ׳האב אביסל פארגעםן, םען מוז דעם זברון מיט בראנםן באנעבן אט אזוי, װי א שרײפל בײם קעראט מיט בוימל, װען ם׳בלײבט שטיין די םאשץ אינמיסן פון דרעשן. אהאדטענע ט־ר כ׳זוך נישט געלט און נישט רום, װען איך זינג. בו נאט גײט מען אײנער אלײן. כ׳ױיל נישט זײן דער גאלדענער רינג מיט מײן הארץ װי א טײערער שטײן אויף עמיצם געשװאלענעס םינגער. זאל מײן ליד זײן אויף שלעסער פארשלאםן. הײליק און שטיל זאל דארט זיץ. איך װינק נישט אץ רוף נישט בו םיר• אויב איך םיד דיך אהיגבו ארײן, האב איך א באהאלסענע טיר, זאל מיין ליד זײן אויף שלעסער םארשלאםן. יישדיא? שסטרן /?דעד׳&ע הא□ איר א ב ואל מײן ליד זיין אויף שלעסער םארשלאםן, הײליק און שטיל זאל דארט זײן, איך װינק נישט און רוף נישט צו םיר, אויב איך פיר דיך אהינבו ארײן - האב איך א באהאלטענע טיר, זאל מײן ליד זײן אויף שלעםער םארשלאםן. כ׳װיל נישט פון םרעמדס װערן רײך, נישט אלע שטארבן םיר גלײך, וואס סױג אץ םײן ליד דײנע אויגןז אז בװײ װערקעם שטײען בײם סײך לעבן זײ בײדע געבויגן, נאר יעדע םוןיזיי װײנס באזונדער.