Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 782

ליטערארישע בלעטער נום. 49 וסס5> זײמ 782 זאלן מיר שאםן א ײדישע פםיכאלאג׳שע געזעלשאפט, און זאלן די װאס האבן נעענדיקט אן אקאדעםישן קורם און געטןןן װעלכע ס׳איז ארבעט אויף דעם דאזיקן געבים. םיר בושיקן זײערע נעמען און אדרעסן. •1355א ,1€>£ויו<1וזז08 €1סת)5 11סס65תי1 8 ,?!סלסמ פון דער רעוןקןיע! ס׳ײןלס געװען זײער װיכסיק, אז ןט די ײדימי ■סיכןלןגי** נ*- זעלסאסע;ןל געגרינרעמ װערן גײם ײדיסן װיםנסןססליכן אינסטיסד© װי די ■םיכןלןגיס״סערןגןגיסע םעקגיע. ד״ר א. *. רן*וק״ װי אײבער סין די אי- בערגעגעבנססע פרײנס םין ײװן, סןישסײס, ןז דערמים װעס געססןרקס װערן די ןי־בעס םון ןס דער םעקעיע, װעלכע הןס שרין *ױיסגעגעבן איר ערשסן *ןנד שריםסן, אין א*יך די ציקינסטיקע ■םיכןלןנישע געןעלשןסס װעס שוין חןנן חן אין אײרןוע אין הן אין *מעיײקע איר קיײז סןרשער אין געלעינסע, װעלכע גריסירן זיך ןרים ד^ם ײװא. ל י ד ע ד איך רוף אהין מײן חלום, נאר ם׳היט די װאכקײם מיך, עס טרינקט זיך די לבנה אין א גחיען הימל, און ם׳טרינקט זיך אויף דער גאס א שװערער אומגעלומפערטער געשרײ. מײן טיש האט זיך קבצניש צוגעטוליעט צו א װאנט, מײן שויב איז נרוי אלכםונדיק בארעננט, באזארגט מים צעטל פון עקסםיםיע, דאם נעמלעכע צו הערן פון םײן גאנצער געגנט). עם בליט דער קארשן־םאד, איך רוף שוין קײנעם נישט אהין, אך בין פארשלײדערט ה׳נטער אומעטיקע זארגן, ײין שויב איז גרוי, אלכסונדיק בארעגנט, דאס נעמלעכע צו הערן פון דער גאנצער געגנט). ב׳צײ זײער עלבט כ׳בין זײער עלנט, און כ׳זע שוין איצט, װי ס׳לעבן גײט אריבער, ם׳איז נישט קיין גרינער זומער, און נישט קײן װײסער פרילינג — דאם איז מײן אײביקער פארפירנדיקער פיבער. אק שטוב ביי מיר איז קאלט, עם פרירט דאס װאםער, און ם׳איז שױן אט אזוי נישט ערשטער װינטער, איך בין דער װאלף, דער האז, דער װעװריק, װאם שפרינגס פון סאג צו טאג, פון שעה צו שעה אריבער. אין שטוב ביי מיר איז קאלט, עם פרירט דאם װאסער, עם שטײען פוםטע אלע ארםענאלן — װייס איך נישט: אפשר װעט דער װאלף זײן רויב געםינען, אפשר װעט דער האז ערגעץ אנטלויפן, י אדער אםשר... אםשר װעט דער װעװריק טאקע אוםקומען, װעס םאלן. םימפאטיעם װאלטן זיך אנגעשלאסן אין אזא געזעלשאפט, װען אלע אזעלכע היסטאריקער װאלטן געגרינדעט א ײדישע היסטא׳ רישע געזעלשאפט א. א. װ. מיט די אנדערע געלערנטע און פארשער (אדער װי מען רופם זײ .װיסנשאפטלער״), װאלטן מיר געהאט פארטרעםער ביי די קאנגרעשן, מחמת מען װאלט זיך גע• װענדט דירעקט צו אונז. די אמעריקאגער פסיכאלאגישע נעזעלשאפט, װאס צײלט איבער טויזנט מיטגלידער, האט זיך אנגעהויבן מיט עסלעכע און צײאנציק. מיר װעלן מםחמא קײנמאל נישס האבן קײן טויזנט מיםנלידער, אבער א פאר און צװאנציק קאנען מיר צונױפקלײבן, און דאס איז אויך א קרן. כדי מיר זאלן האבן א ציטריט צום נאענטםטן פסיכאלאנישן קאנגרעס, װאס דארף פארקוסען אין 1935 אין בארצעלאנא, קאדרע םא?אדא71סק' ׳ $71רשט צ ו ו י י עס בליט דער הארשי־םאד עס בליט דער קארשן סאד, עס שמעקט מיט זשיװיצע און פרילינגדיקע װינסן. דאס איז שוין מיט א דרײםיק יאר צוריק, און מיס א סויזנט װיארסט געבליבן העט פון הינסן. נאר ס׳לעבן נאך די טעג מים בלויע הימלען, םיט רעגנבויגנס, מיט פרילינגדיקן קלימפערן און שרײען, םים נאננדיקן אומעט, טאסעי װעט קײן ברויט נישט סטאיען. עס בליט דער קארשן-סאד, עס פייפט דער גוטער םאלאװײ, איך רוף אהין די פריינט מיינע צו מיר, צו מיין אויםגעחלומטער אנטרינונג, נאר קײנער ענטםעיט נישט איך קום אהין אלײן אין גרויסער װיסטעניש, װאס רופט זיך אן: פארגאנגען, װאס רופט זיך אן: פארגײן. האלא, האלא: איך שםרעק צו דיר א האנם, כ׳בין זײער דארשטיק נאך א גלעט איבער די האר, כ׳פארמאשקן יעדן טאג <א שװערע פאנט) פאר ברױט און דאך, םאר רו פון זיבן שעה. א פראפא: װעגן דאך. מײן דאך איז גרײר א פוינל װערן, זיך אװעקרײסן, מיך לאזן נאקעט פארן רעגן און פאר נויט. ס׳האט' הײנט א שנאבל פון א שסעקן אנגעקלאפט צו מיר אין שױב, םיט שטילן פויקן אויסגעפיקט מײן פרײד, געםאנט פון מיר די לעצטע קישן, און דאס לעצטע קלײד. עם בליט דער קארשן־סאד, עם פייפט דער גוטער סאלאװײ.