Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 780

ליטערארישע בלעטער נומ. 49 (500> זײט 780 דער פרוש האט פארװארפן ארוש ױך דעפ טלית. זיך א שטעל-געטאן, א הויכער, א שװארצער, און זיינע פינקלדיקע אויגן האבן געבלאנדזשעט אינם חלל, וװ ס׳פארל איז שױן נישם געװען. — א גוטע נאכט, ײדן - האט דער זקן פעסט געהאלטן דעם שטעקן און זיך געלאזם מיט דער באלעבאסטע. — א גוטע נאכט - האבן ד־ ײדן געשמײכלט אין די בערד ארײן. ד נ ■ א ל, צו□ קויגו איבער הערצער די חיהשע שנאה צעװאקנן האט זיך װי א ראק, איבער לענדער מיט גואלשער מינע שפאנס, שפאנט דער מאניאק. און די קלוגע — די לייט פון װיםן, און די שײנע — די לײט פון געזאנג, אויף זײן קאפ מיט זאלבוננען ניסן, פארשפרייטן מיט בלומען זײן גאנג. זע, האופטמאן — דער דיכטער פון,װעבער׳- צי באגרייפםטו, מיין זון, אזא שפאט ז — איז געװארן א פבוד־געבער, א הנפער פון נאצישן גאט. און דא אין דײן אמעריקעס הײזער, פארשנאשקעט בײ א גלעזל װײן״ לאכן אפ פון דיר אניעל און דרײזער״ און דארפן דײנע לערער דאך זיין. זיי זוכן אין דיר דעם שײיאק, און קנײפן זיך אין יענקישער באק, און דארט שרײט מען: היטלער הײליקו הייל, הייל, מאניאק: זי רוקט זיך, זי קומט די כמארע, א פינצטערע. װי אן אבלס זאק, די װעלט מאכט א בלוטיקע װארע פאר דעם עולה־לגדולה מאניאק... דער קעםפער אין בלוט ליגס צעשלאגן. דיין שלעגער איז א נעכטיקער פרײנט. דער נעכטיקער פרײנט פליקט פאסן און אלץ שענדעט ויארט, שענדעט בלוט, שענדעט קלאם, שענדעט פאלק און ראםע, און זאגט. װי אלהים: עס איז גוט. אויך דיך װעט דער פרײגט פאראטן, ױען סיװעט קוםען די רגע פון שלאק, ער פאראט זיין אייגענעם טאטן, װײל ס׳שפאנט איבער דער װעלט דער מאניאק. דער נעכטן ליגט טויט שוין פארשװיגן, סען פארגראבט דעם געפאלענעם: ליג: זיצן מאמעס שוין װידער אין װיגן :ײע זין פארן קומענדיקן קריג. ביסס דאך א יחסן אװדאי: ביםט יאין שיין פופצן פון װיג, קענסט שוין פירן א :אנצע בריגאדע און פאלן דער ערשטער אין קריג. און דײן נאמען װעם װערן באהאלםן, װײל דו שטאמסט נישט פון אריער־שטאס, טראנסט א גורל אויף זיך גאר אן אלטן און האססט אויגן פון א יצחק״לאם. ד,.?ײ;;יק / ־.יז־י־^דק ז ״ ג ד ״ ט, ער קומט — דער קריג דער נײער; דניאל, מײן זון. גרײט אן דיין גוף פאר קאנאנען־פײער, ווייל עס שטײט שוין און װארט דער קאנאן. ביסטי געװען אזא נישט באשיצטער אמאל אין קיסרימשע הענט; ביסט אויף .־,פקר אזוי אויך איצטער, װען אין לענדער רעגירט פרעזידענט. עם זענען זיך אלע מתעסק, פון ערשטן ביזן לעצטן אין לאנד — דײן ^מונדיר, פון קנעפל ב־ז פאסעק זאל אויםקוקן העלדיש גאלאנט. און אזוי אויך - דײן ביקס און קוילן, מען שייערט. מען פוצט, מען שלייפס, מען װיקלט דיך אין ליגנס קנוילן, דיין ױנג לעבן מען פארקויפט. עס גרייטן דעם קריג פאר דיר אלע: פארלאסענט, פאבריק און קאבאק; מען טראגט אויף די הענט דעם נתעלה- דעם היטלער — מלחמה־מאניאק. ם׳איז װײטיק אזױנס צו זאגן, אבער דאס איז אמת הײנס: עדדער פון מײן רעבן אונטער דער לבנה װאס פארצערט, — מײן לעבן איז געלעגן, געשטומט, געלענן און געװארם. און דו ביסס נישט געקומען װי דער זײער מיט פארטרויטע אויגן, און מיטן זאק מיט זריעה אויף די לענדן, מיט רױע װינטן אין דעם העמד אין םיט באטויטע הענם. ם$נד?ײנ / נ'1*ד#רק או־ף ד■ דו לאנג־באװײנטע, דו לאנג־פארגעסענע! ביסט דורכגעגאנגען מיט דיין װייסן אקער־אײזן דורך די פעלדער בון מײן לעבן. ביסט דורכנעגאגגען, דורכגעאקערט, און פארגאננען. דערפאר איז אויפגעגאננען אויף די פעלדער םון מײן לעבן װערעםדיקער שטױב, ג װײנענדיקער קרײטעך... און דורכגעאקערט רױ און םינסטער װי די ערד, אונטער שײארצע הימלען,