Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 776

ליטערארישע בלעםער נומ. 49 (1500 זײם 776 אברהם ר״זננן / נ'[-,ארק ן מאוגן פון דארטן ביז דאנען, עס ביט זיך דער יאך. א הײנס און א מארגן — דער שםענדיקער גאנג; און מוזט אםט םארבארגן זײן שענסםן םארלאנג. פיל דרײםטע געדאנקען זיי װיקלםםו איין; זײ שםילן און צאנקען און בענקען נאך שײן... /\\ קעגז פענססעו (עקםאראםט) קעגן פענםטער א װאנט. ער זעצט דך אנידער, - די פעדער אין האנט, אין הארצן — די לידער. און איבער פאפיר די פעדער א פיר. די װאנט איז פארשװונדן, עם װײזם זיך שוין לאנד... און זונען — געצונדן, און ראזיג דער ראנד פון היםל ־־ םוף װעלט, װאס װאנט האט פארשטעלט״. גו א פאעם — •ע נײן, עס קומט די ציים נישט וױדער — אנדערע לידער זינגו פון די הויכן דיינע — נידער! — ביזט אין קײט א רינג. םון די בערניקע אמאלן — נידער צו דעם איצט; מיס די ברידער אין די סאלן װעםטו זײן געשיצט. םים די ברידער, מיט די מידע, ווערםם אינאיינעם שטארק; און װען נידער, װען ירידה — י שטייגסטו אױפן בארג... ט א ו ן 13 (נ ײ זנ ד? י ד זנ ד ־ ד י נ ג> קײן זארג.׳ ם׳איז דא פא־ בײדן אין נײעם דארף אן ארט; פאר אײניקל און זײק — פאר יעדערן זײן װארט. און צװישן אלטע שטיבער איז דא א גרויסע שטוב; מען קומט אהער אריבער — דאם איז פו; דארף ז ער קלוב. אין אװנטן, אץ שפעטע די מאנםביי קומען דא; און פרײנטלעכע, בארעדטע פארברעננט מען דא א שעה. םען רעדט פון ערד און װונדער, םען רעדט פון קאלעקטיװ; און איטלענער באזונדער באטראכס די לאגע םיף. 11 אין א דױה... (צ־יט־טאט—) אין א דירה, אין דער הױך. נישט געצאלט דעש רענט שוין לאנגן קינדעי אין די װינקלען — בלײך, און די מוטער — מיד און באנג. און דער פאטער ערשט פארנאכט קוםט פון גאס אהײם צוריק; װו ער האם דעם טאג פארבראכט — דאם דערצײלט אלײן זײן בליק... אויפנעשטאנען גאך פארפריען, האט געװאלט דער ערשטער זיין — צו דער ארבעט, צו דער מי, אץ א צװייטער איז ארײן. אוםעטים געזוכט, געפרעגט, און אן האפענונג אװעק... צו זיין טיש, װאם נישט געדעקט, פאלט ער צו און קיקם מיט שרעק. װעט נאך קומען װער צוגײן, װאס דערמוטיקט און באפרײט? נײן, דער הויזװירט אלײן קומט אדיין צו יעדער צייט... 111 דעו צעו דער צער פון מאראנען — מיר טראגן אים נאך; 3 ו ן ה ״ נ 1 דאס נייע דאוף (פ־אנםענט םון דע־ פ^עשע ,עדר־) עס זענען ליב די שסיבער. װאס בויען נײ זיך אויס; זײ זענען שענער, ליבער פון הייזער הױך אין גרוים. די װענט פון האלץ פון פרישן — פון נאענטן װאלד געבראכט; די װײםע בענק, די טישן פין פ־אםטן האלץ געמאכט. די דילן — קומען שפעטער, א דיל — נאך נישט באשערט; עם פעלן אויס נאך ברעטער, איז ליב די הײלע ערד. דער אנהויב אױ וואס קלענער, דער אנהיייב — מי און פיין; ם׳וועם שפעטער אלץ זיין שענער, די מי באלוינט וועמ זיין. אבי א דאך און םירן, אן אפרו אץ די נעכט; דאם שטיבעלע באצירן װעט זײן נאך שפעטער רעכט. מען איז דא ערשט געקומען — אנטלאפן פון דער נויט; דער קאפ איז איצט פארנומען מיט זארג פאר היים אין ברויט. דאס פעלד מיט גרינס און פלאקסן, דאס איז די שענכטע זאך, און זאנגען װעלן װאקםן הויך ביז אריבער דאך. און הבואות װעלן דופטן אץ שייער — פרישע היי; און פײגל אין דער לופטן סיט לידער איבער זײ. פארװאלגערט זיך נאך װו, א זכר פון פזרצייטנם — װער קוקמ צו דעם זיך צו? און אײנער צייגט א בעכער, א בעכערל םון גאלד; ער װיל נישט שםײן דא העכער, — פארקויפן נישס געװאלט• א חומש און א סידור — ווער האם זײ דען געבראכטי א ביכל פעפערס לידער ליגט נאענט און עם וואכט...