Literarishe bleter · 1933-12-01 · 48 (1.12.1933) · p. Seite 763

זײם 763 ליטערןזרישע בי׳עטער נוס. 48 (499.) בער שנ^פטר /?עסזגעדע לידעד װעגן טויזנט און איײ טויט (פון )) ב א ע ס ע) און װארטן נישט, ביז דער טאג װעט טאגן, און לאזן די צײט נישם פארשלאפן. נאר שלעםן זי בײ די אויערן ארויס פץ שענקען, בארס, לופאנארן — און םירן זי, װי א בער ארום איבער גאםן, מערק און בולװארן. און שלעפן זי, וױ א בער ארום איבער ארבע בנפות הארץ — און הײםן זי ברוםען א בערן׳ברום צו רײגן די ביקם פונם פריץ. און הײסן זי טאנצן א בערן-טאנץ ארום דער אײגענער קײט — און הײםן זי טאנצן דעם לעצסן טאנץ: די לעצטע שעה סון דער צײט:.. 3 די לעצטע שעה םץ דער צײט איז געקומען, די לעצטע שעה םונם מויט! אויםגעשעפט שוין דער לעצטער ברונעם, דער לעצטער שפייכלער מיט ברוים!.. אויפגעהאקט שוין די לעצטע שלעםער, אויפגעטרענט ליגט די ערד - שװארץ און פארטריקנט קלעפט בלוט אויםן מעםער, טעמפ איז געװארן די שװערד!.. טעמפ שוין געװארן די צען טויזנט סינגער, (דעם לעצטן האלז שוין דערשטיקט:..) — גײען זײ אום בלויז באװאפנט מיט הונגער, װי מים דינאםיט אינם בליק:.. טראגן זײ אום בלויז די הערצער, די טויזנט, וױ באמבעם מיט גאז און באקצילן ז קוקן זיי אן מיך מיט אויגן, מיט בלויזע — װערט מיר בײם נעפל אזש קיל... גלײך כ׳װאלם געשסאנען פאר לופעם, פאר טויזנט, וױ סויזנט אוינן םון טויט — — כאטש נישט נאר מיך אלײן זענען אויסן די טויזנט אויגן םון נויט. און נישם נאר מיך אלײן זענען אױסן די םױזנט אויגן מיט שרוים - כאטש יארן שױן, װי איך שםײ בלויז אינדרױסן און גראם זייער נויס מיט... טויט ׳. כאטש יארן שוץ, וױ איך גיי בלויז דאנעבן, װי בײ א ברעגן פון א ים -״ און האב זײ נישט מער• װי מײן ליד בלויז געגעבן, מיין ליד — װי א טראפעלע סס: 1 ...זײ זענען טױזנט און תמיד טויזנט, אץ איך בין תמיד בלױז — אײנער׳ זײ שלאפן זיכער נישט אויף קײן רויזן, און איך נישס תמיד אויף שטײנער. זײ גײען תמיד געװײנלעך אינאײנעם, און איך, װי זאגט מען — אלײן! אלײן מיט זיך און װײםער מיט קײנעם, מיט זיך, אזוי א — אינצװײען... אינצװײען מיס זיך בלויז, װי מיט א דריטן, א דריטן אין א סוד פון צװײ, — װאם גײט אינדערשטיל זיך אזוי אינדערמיטן, אט, כדי זיי זאלן — דריי!.. װײל דריי איז נישם אײנער און אײנער אליין אקענן די טײזנט און אבער טויזנט — קאן תמיד דעם גרויסן נםיץ נישט בײשטײן אונטערצוגײן צוױשן םוחנט... קאן תמיד דעם גרויםן געפאר נישט םארמײדן אויסצוגײן צװישן טױזנט — — װײל םויזנט זענען םאראנען בלוח פרײדן, און טויזנם הײזער צי• הויזן ז װײל טויזנט בעטן פאראן ־אויף דער װעלט נאר, און טויזנט קישנס צוקאפנם — און טוחנט דערםער םאראן אויף דער װעלט נאר, און םױזנט בלױז טײטן צו הןופן:.. אץ זײ זענען טױזנס און תמיד םויזנט און איך בין תמיד נ א ך איינער ז כאסש זײ שלאפן זיכער נישט אויף קײן רוחן און איך נישם תמיד אויף שטײנער... 2 זײ גייען תםיד געװײנלעך צו טויזנט און איך, וױ געזאגט שױן — אלײן: אט, אזא םראנט מיט א קנײטש אין די הוחן, און א מויל מיט גאלדענע צײן. אם, אזא קײנער פון יענע קײנערם, װאס קוקן זיך צו סץ א זײט — װי טױזנט נעמען צונויי זיך אינאײנעם און זענען אויף אלעמען גרײט, און זענען אויף אלעםען מוכן ומזומן אץ םעםטן אלײן אױם די װעגן — און װארטן נישט, ביז דער םױס װעט קוםען, נאר גײען אלײן אים אקעגן... און װארטן נישט, ביז די שעה װעט שלאגן, <װי לאנג, װי לאנג קען םען האםן?..)