Literarishe bleter · 1933-10-27 · 43 (27.10.1933) · p. Seite 682

ליטערארישע בלעםער נימ. 43 ׳494} זײס 682 ע ד אונזער קינד. דאם ײנגסטע קינד, דאס ײנגססע, װאס אין װיגל ליגס — אז הארטער, וױ א םעמפער זעג, כארכלט מיטן האלז פארשטיקם. זאגט דער טאטע — מםתם א װינט — און די מאםע זאגט — .אז נישם׳ און טרערן װי א פינגער גראב, האס זי מיט דער האנס גע־ןישס. שכנים קומען ־זיך צונויף און יעדערער אן עצה גים : .דורכײיבן א ציגן׳קעז, און לײגן אויף דער װיג צעשיט״... און אײנע פון די שכנים זאגט: װארעם זאמד װאלט נישט געשאט, אויך מײנער, אים צו לאנגע יאר, האט דאך אויך אזוי געהאט... בלײבט מײן מאמע שטײן פארפלאמט און כאפט זיך מיט די הענט בײם קאפ, און שט״נע־■׳ װי פון הויכע בערג, פאלן אין מײן הארץ אראפ. זאגט מײן מאמע: ,כ׳װיל אלײן, כ׳װעל טוען װי זײן נאמען װיל׳* און שטילער װי א פליג פליט דורך, זאגט זי װערםער אין דער שסיל... און אײנע זאגט. ,ניסן װאקס און רײבן ס׳העלזעלע מיט שפירט, און אויסמעםטן דאס קברים׳פעלד, װאלט איך ,איהן׳ אליין געפירט׳... הערט מײן מאמע אוים די רײד, און שטיקט די סרערן פון געװײן, — ״אפשר װעט זײן גרויס נענאד פון הימל זיך מרחם זיין״ — — — און װיפל מ׳האט דאס העלזכלע נישט געװארעמט און געבריט, האט קײנער פון די אבות נישט, דארט אין הימל זיך געםים און צוגעמאכט די אויגעלעך האט עס צוגעמאכט פארטראכט, גלײך אײםגײן װאלט א זקן גאר, אין דער פינצטערניש פון נאכט... די זון אויגי העלע װאסעון די זון אויף העלע װאסערן גײט װידער אויף מיט ליכט נאר װינטלעך קומען קאלטע שוין צום פנים — אומגעריכט׳ םון װעלכע װעגן לויפט איר הײנט, װאס איר האט קאלטע הענטז און גלעט מײן פנים װארעם איצט, — איר װינטלעך, װאס איר זענט... די קילקײט אײערע גלעט מיך, מילד, כאטש װארעמקײט איז זיס, כאטש פײכטקײט פון די גראזן נעצט, און בארװעס סײנע פים... אזויפיל ליכט אויף ביימער הענגט, אין מארגן אײפגעהעלט, א פויגל װו פארגעסן, בענקט, פארציטערט אין דער קעלם... און אפשר װײנט דאס הארץ אין אים, מײן ברידערלם, פארקלעמט — — — װאס קײנמאל װעט עם אונז נישט זען — פארװאגלט אין י דער פרעמד — — — ל י ד ׳זסן> קידמן/ /?ן );דשע נמײכנס סון יגחק נדוינער אוגזעו דאל איז אלט פון דעגן (צװײטפר פר$גמע2ם") שטערן גילדענע אין הימל, חושך שװארצער אויף דער ערד, װעמען קומט די פרײד אנטקעגן, װעמען איז דאס גליק באשערט? וועמען פאלט דער עול, דער שװערער, שװערע זארגן, אפט געװײן, אונזער דאך איז אלט פון רעגן, רינען רינט דורך אים ארײן... הארבסטיק לויפט דאם װאםער איצטער, אויך די בלעטער פליען אפ־ אפגעפלויגן אלע פײגל, פלאטערס בײז און שװארץ דער ראב די ערד, די טונקעלע פון הארבסט — אויפגעאקערט פון דאס נײ, זומערן,'— מיס גאלד אויף זאנגען — װי א װינט - אין פעלד פארבײ... זיפצט מיין מאמע און רעדט צו זיך, זיפצט און רעדט און ברעכט די הענט... דאכט זיך מיר, די גאנצע װעלט און אויך די זון האט אויםגעברענט... — ״טאטע הארציקער אין הימל״ — זאגט מיין מאמע אין דער שטיל, ״ס׳גײם א װינטער, קינדער זענען... סוזשע װי דײן רצון װיל״, טו נישט אפ פון אונז דאס ליכט, דאס ביסל ליכט, װאס האסט פארטײלט, דאם ביםל װארעמקײט, די זון, װי א גוטער רופא הײלס ׳. זיפצט מײן מאמע און רעדט צו זיך, זיפצט און רעדט און ברעכט די הענט, דאכט זיך מיר, די גאנצע װעלט און אויך די זון האט אויסגעברענט... זע *ליס. בלעסער״ נימ. 23 הײ.יןר.