Literarishe bleter · 1933-09-01 · 35 (1.9.1933) · p. Seite 566

ליסערזרישע בלעםער נימ. 35 (486> זייט 566 פאמעלעך און שטיל האט נעקלונגען דאם ליד פונם פאפ, צלמנדיק זיך, זענען זעלנער אנטקעגן געגאנגען דעם מויט, א ן א ליד פון האפנונג, הכנעה, ליבע און פרידן האט אויפן שפיגל פון םטאװ זיך פרײדיק צעבלויט...״ סלאװצאװ איז דער באזינגער פון אלע אויספאלנדע יאר- צײטן און ימים׳םובים אין דער מיליטערישער עמיגראציע. אויםן באנקעט אין דער אקאדעםיע לכבוד דער גרופע אפיצירן, װאם איז אפגעפארן קײן מוקדען, האט םלאװצאװ געלײענט א ספע• ציעל׳פארפאסטן הימן, װאם איז שפעטער אפגעדרוקט געװארן אין ,טשאםאװאי׳ צוזאמען מיט א פאטאגראפיע, װאס די אפי• צירן האבן פון דארט צוגעשיקט. די פאטאגראפיע האט פארגעשטעלט די רוסישע אפיצירן- גרופע אויף א יאפאנישער טארפעדא-שיף, אנגעלענט אויף די ריזיקע הארמאטן-לופעס. ענלעכע פאטאגראפיעם ברענגט אויך דער ״טשאסאװאי׳ פון ױגאםלאװיען, װו ס׳געפונט זיך די דיװיזיע פון קובאנער קאזאקן, און אויך פון בערלין. װו די רוסישע אפיצירן טראגן אויף די װײסע רובאשקעס* שװארצע האקנקרײצן. סלאװצאװס מוזע איז שטענדיק װאך און זי טרילערט לױב• געזאנגען פאר די, װאס גרייטן ז ך צו באפרײען די הייליקע, רוסישע ערד... ער האט אן אויסגעצויגן, בײנערדיק פנים און א רויטלעכע נאז פון צופיל טרינקען. א שכורלעכער קומט ער אפט אין דרוקעריי, נאכשלעפנדיק נאך זיך אױף דער ערד א שפיץ פון דער פעלערינע. פילנדיק זיך דא הײמיש, צעשפרײט ער די הענט און דעקלאםירט אויפן קול די לידער זײנע. דער הויכער געשטופלטער מעטראנפאזש, איגאר, נעםט דאן אן דעם שכורן פאעט און שטופט אים ארויף אויף די טרעפ, װאס פירן צו דער רעדאקציע. םלאװצאװ צעװײנט זיך און זידלס דעם מעטראנפאזש: — דוראק! באלשעװיק! סירײסן זרך די פטדרם פארנאכט. אין דער שטוב פון דער טענצערין ניקיטיא זשומזשעט א סאמאװאר. די האלברונדיקע, װײכע םאפע איז צו• גערוקט צום טיש. ם'.מעקט מיט רוסישער טײ. אין ברײטן, װענעציאנישן פענססער טונקלט זיך און גליט• אויף דער אײפל-טורעם. דאס פארביקע ליכט שלענגלט זיך ארום דעם טורעם: ״פיר, זעקס, אכט צילינדער — סיטראען׳. ניקיטיא םאנצם שוין נישט עטלעכע יאר. זי האט אױפ• געהערט אינם טאג, װען זי האט דערפילט, אז זי הײבט אן װערן באלײביקס. זי האט נישט געװאלט, װי אלע אנדערע טענצערינס, גײן בארג אראפ און האט דעריבער איבערגעריסן דאס טאנצן אינמיטן װינטער׳סעזאן, אין מאנטע-קארלא. איצט האט זי עטלעכע רײכע פארערעד, װעלכע קומען צו איר אין אויםגעזעצטע טעג, אז אײנער זאל דעם צװײטן נישט באגעגענען. די פרײטיקס גיט זי אפ פאר דער ״מאטושקא רא• םיא״. ם׳קימען זיך דאן צונויף די גענעראלן, און אין די גרוי• מע, װײםע צימערן עטעמען זײ אפ פון דער דוםפיקער װאכעדיקײט. אויפן אדרעם פון דער טענצערין קומען אויך אן די פאר• טרוילעכסטע בריװ פון רוסלאנד. איר נאמען איז װינציקער פאר• דעכטיק, און דעריבער — זיכערער. גענעראל סװערדלאװ קומט שטענדיק דער ערשטער. ער פילט זיך בכלל בעםער און פעסטער פון זײנע קאלעגן און ער בעמיט זיך צו פארגרעסערן די צאל פון ניקיטאם פארעךער. גע• נעראל סװערדלאװ איז דער .פינאנץ-מיניסםער פון ידער מילי• , אכט לינאםיפן הײבן די שטאלערנע הענט אראפ און ארויף. די אװזױת פאלן געדיכט און מיט געזשום—ם׳רעגנט מיט בליי. בײ די מעטראמפאזש־טישן איז א געיעג. די שפאלטעס װערן באקעפלט און צעשטעלט אין קאלאנעס. אונטן, אין קע• לער, ראלן די מאשינען. פון די פײכטע צײטונגען טראגט זיך שװײסיקער געכארכל... בײם ײד בארים בונימאװיטש האבן די גענעראלן געפונען א װארעמע היים. דאס פעטינקע ײדל מיט די פוכינקע פינגער, אין װעלכע די גאלדענע רינגלעך זענען טיף פאדזונקען, שמעלצט זיך אינגאנצן, װען גאװרילענ/א דריקט אים פרײנטלעך די האנט און עפנט אויף פאר אים דאס אײננעדארטע הארץ. דערפאר זשאלעװעט שוין נישט בונימאװיטש נאך יעדער װארט איבער• צוחזרן: ״װאשע פרעװאסכאדיטעלסטװא!׳ אויפן ערשטן שטאק פונם הילצערנעם דרוקערײ-הויז גע• פינט זיך די רעדאקציע פון ״טשאסאװאי״ און ״רוסקי אינװאליד״, דא קניפן זיך צונױף די שפינײעבם־פעדים פון די פרוכנע, זעל- נערישע מיחות אין מוקדען, סאפיא, פראג, בעלגראד, ריגע, בערלין. אויפן דומפיקן בוידעם, פארטונקען אין שטויב, ליגן דא קופעס אלטע צײטונגען, ביכער, און צװישן זײ אויך די ביכער פון גארגולאװ מיט צװײ־קעפיקע אדלערס אויף די הילעס. אויף די װענט פון דער דרוקערײ זענען צעהאנגען אויםגעבלײכטע בילדער פון ״צאר באטושקא׳ און א גרויסער פארביקער אײל• דרוק פון רומענישן קעניג קאראל. אין דער בוידעם-שטוב פון בונימאװיטשעס דרוקערײ גע• פינט זיך די מלחמה-לאבאראטאריע פון די גענעראלן. אויפן שלזבריקן טיש, דעם פארלײגטן מיט מאפעם, װערט געפאל• מעסט די רוסישע ערד — מען מעסט און מיטײלט זי. גפנפרצ? םלזזװצןזװ גענעראל סלאװצאװ איז דער גאטם-געזאלבטער פאעט פון דער מיייטערישער עמיגראציע. ער טראגט דעם פולן, פאעטישן רעקװיזיט: א פעלערינע, א שװארצן קאפעלוש און א ברײטע, צעבאמבלטע שלײף. מיט די באקנבערד שפילט ער לערמאנטאװן — א פאעם אן אפיציר. ער האט זיך, פונקט װי לערמאנטאװ, אויך דועלירט, נאר געבליבן לעבן. אין יאר 1914 האט גענעראל סלאװצאװ אנגעפירט מיט דער ארסײ אויפן װארשעװער פראנט און אין זיין טאגבוך, וואם איז געשריבן אין גצר״מטע פערזן, פיגורירן די באן-םטאצ• יעס: פולאװא, גארװאלין א. א. באלד נאך דער מפלה פון זײן ארמײ, האט גענעראל סלאװ• צאװ אויסגעטון דעם מיליטערישן מונדיר און אנגעטון די פא• עטישע פעלערינע. איצטער דרוקט דער ״רוםקי אינװאליד״ די לידער פון גענעראל סלאװצאװ צהאמען מיט די לידער פון קאנםטאנטין באלמאנט. אבער בעת באלמאזט זינגט װעגן שמעקנ• דע ליליעס, זינגט סלאװצאװ װעגן זײנע העראישע איבערלעבונ• גען אויף דער מלחמה: ״איך געדענק יענע רגע, פונװײטנס, אויפן װעג, געםרעשטשעט האט א פולעמיאט, א שראפנעל געפלאצט סיס געברום; ביי א מיל, דורך דער בריק, זענען קאלאנעס מיליטער װי א הערלעכע לענטע געגאנגען — געצלמט זיך פרום• דורך װאלקנס געדיכטע האט א שטראל-געסון זון און באלויכטן די זעלנער, װאם גײען צום שלאכט, און נאענט בײ דער מיל, מיט א צלם אין האנט, האט דער הײליקער פאפ געבענטשט זײ פארטראכט.