Literarishe bleter · 1933-07-28 · 30 (28.7.1933) · p. Seite 481

זייט 481 ליםערארישע בלעטער נום. 30 (481) ע ד דײז? זשיב^ינסקי / נ^םבין ס דיםאדגן כ׳רײם אױס דאס װילד־גראז אין גארטן, גענוג זון און זאפט זאלן האבן די קארטןןסל. די זון זעט מײנע הענט, א־ז שטיל אין םיר — און אלע מײנע שלעכטע דײד און גענג. װאס זענען א גאנצע נאכט געלענן װאך אין מײנע ברעמען, ליגן איצט אויםגעריםן אויף דער ערד, און טויט — אין פרימארגן. םינוטן ליגט ןןן אלטער טאפ אין מיטן װעג, דאס שװארצע מויל צו מזרח — דאס אויפגעבראכענע אויער צום הימל. - — א װארם קריכט אויף די ערד! מיט דינע בלינדע הערנער רירט ער אן די זון, א װאלקן האט זיך אויסגעצױגן אויף אלע פיר, און װײם נישט: אויםדרײען דעם האלז — אדער נישט? — — א פויגל פל־ם — באלד װעלן זיך באװײזן צװײ אלטע פרויען-הענט און איבערצלמען די װעלט. גאדציזן װיאנען נארציזן װיאנען — און שטילקײט האט זיך אויסגעצויגן אויף דער זון, אין דרימלט מ־ט אראפנעלאוטע אויערן װי א הונט. נארציזן װיאנען — און בעטלער טרעםן זיך אין םרעמדע טירן און מעםטן גרויע טארבעם אפ — מיט אויג[ לײדיקע װי אויסגעהוילטע ברוים, און שםעקנס, ארומגעװיקלטע םיט װעגן װי מים שלענג, קלאפן, קלאפן אן די שװעלן. נארציזן װיאנען — אץ פערדישע אספגעלאזטע קעפ פלאנטערן זיך מיר מיט צוגעמאכטע אויגן — א םרוי א שװאנגערע גײט פאמעלעך דורך די גאס אץ ס׳לעשט די זון זיך — אויף א נישט םארענדיקט הויז. נארציזן װיאנען — פץ װייםע בלעטלעך פאלט א שטילער שניי; בלינד און בארװעס איבער שפיציקן שטײן גײט אום דער נס איבער דער װעלט. ל י ד םשה ישיסע? / 77))רשב בדעזעם נגײ ג#כס װאם שושקען זיך אזוי די ברעזעם הינטער מײן טיר, װןןס רעדן זײ אזוי ביז סיםער נאכט — — כ׳האב שוין דאס פענסטער םארמאכט, כ׳האב פארשלאםן שוין די טיר. װאס סודען זיך די ברעזעס דארס ביז טיםער נאכס, װאס װילן זיי פון מיר. קלצפן אין שויב, דראפען אין טיר, װײזן מיר אויף עפעם אן: װו זאל איך גײן, װאם זאל איך טון? צי אױ דאם אויס װײטיק, צי איז ד^ס פאר םרײד — כ׳בין דאך נאר א מענםש, נ׳פארשטײ דאך נישט קיין בלעטער-רײזי. א. ברעזעם באפינקלטע מים שטערן — װאם איז אײך, פארװאס קענט איר נישט אנטשלאפן ױערן?! א זוםעד־גאבט װער קען געפינען דען אן אויםװעג פון די זומער פולע נעכט, װער קען דען זינגען, װי עם זינגט בײ נאכט דאס גראז — א כװאליעס לירישע פון גאנג און פון געזאנג — עס װילט זיך װיינען, כאטש עס װײםט זיך נישט פארװאם. קלײנע קינדער קוקן שװארץ דורך שױבן אויף דער נאכט. װען ם׳רייסט אריין זיך ביזן שסוב דאס װילדע פעלד פון נאכס בױמער פול םיט נאכט. כוחית פול מיט נאכט — װער קען דען שלאפן אין די העלע נעכט! א כװאליעם לירישע פון גאנג און פון געזאנג,. זוען ס׳שטיקט דער ריח םונם בדײטן האריזאנס, װערם אנגענליט די צונג מיט װינט און שטערן, ווערם װײס דער גראם, װי האריזאנטן פון די נעכט — א כװאליעס לירישע פון גאנג און פון געזאנג. א הילצעדגע ב#נק בײ גאכט װען לשץ באקומט די הילצערנע באנק, סארשםײ איך, נאך װאס עם טוט איר באננ: א גאנצן טאג אויף דער זון געװען, מיס שאטנס מיט בלויע םון בלעטער באשיס, דעם הימל געזען, געזונגען און געבליט, און איצט — בײם פענםםער, אויף צעקרומטע םים, זי שטייט, און גאפט און װײםט נישם װו זי איז... עם האם זיך אױף איר די לבנה םיט ציטער צעלײגט אץ רעדט צו איר עפעם םים זילבערנע רײד. קען דען א הילצערגע באנק םאדשטײן. װאס די לבנה מיינטז שרעקט זיך די הילצערנע באנק אץ קען נישט שלאםן אץ קוקט ארויף צום םענםטער, װאם בלױס און איז אםן. קיק איך אײך אץ םראכט: װאס קען דען װיםן א םענטש װעגן א הילצערנער באנק, װאם קען נישס שלאםן בײ נאכט.