Literarishe bleter · 1933-06-30 · 26 (30.6.1933) · p. Seite 421

זײם 421 ליםערזורישע פלעםער נונג 26 (477) 3 א ל א ד ע — דיךז דיך האב איך אויםגעטראכט מיט שװארפע פעפ און גאלדענע שיך.* — צי װאס? איך האב סוראו לאו סיך אפ, איך װיל צוריק אין ישוב גיץ.' לאכט דער דולער: ,אז אויף דער ערד איז גאר קײנמאל קײן ישיב נישט געװען, נאר איך און דער װאלד און די מחנה װעלף און >)לע לויערן אױף דיר.״ םיבערט די דאמע: .ם׳זענען טאקע װעלף און אלע גײען זיי אױף ם־ר:״ זי פאלט אויף די קני: ,זײ מותל, האר, פאר אלע אלע מײנע זינד, פארן קארשן-בוים, װאס האס פארבליט און סאר דעם באלײדיקן פרילינג־װיגט.״ אויף קלויסטער־טרעפ ליגט דער דולער װאסיל, און נעבן אים װײנט די דאמע אין גרין. אנטקעגן אויף נאםע דעכער קריכט אן אלטע מאוסע שפין — דער באנין. אייך דעד טדופאדוד איך דער טרובאדור, רער װינט און די הור - מיר שטײען בײם טונקעלן נאכט-לאמטערן און װינקען מיט רויטע טיכלעך: ,אדיע. דו אונזער שלים-מז־, אונזער שטערן.״ םיר נײען אויף תמיד אװ.ק פון דאנען, נאך אײדער דער קארן איז צײטיק געװארן נאך אײדעי די בלומען װעלן פארװיאנען. איך דער טרובאדור, דער װינט און די הור — מיר האבן די שײנקײט אין קעלער געבוירן, איצם גײעז מיר אלע םא־מאטערט און םיד םון אײגענעם גוף, םון די שטערן דעם ליד, אװעק צו די טונקעלע און שטילערע טויערן, נאך איידער דער קארן איז צײטיק געװארן, נאך איידער דער האבער איז צייטיק צום שניט. און אפשר װי שטילע און בלײכע איקאנעס אין װײסע סעפטעמבער־נעכט װעלן מיר שטײן אין אײערע װינקלען, נישט געזען און אליין, און מיט טרויעריקע םינגער קלאפן. דערםאנען, אז אונזערע לעבנס האבן פארבייט, נאך אײדער דער קארן איז צייטיק געװארן, גאך איידער דער האבער איז צײטיק צום שניט. און איר װעט דאס שסילםטע װארט באלד דערהערן און זיצן םארשאטנט, םארטראכט װי נישט הי, און איבער אייך װעלן צעברענען זיך שטערן, און פאלן װעט איר מיט םארכט אויף די קני, םאר די, םאר די, םאר אלע די, װאם זײערע לעבנס האפן פארבליט, נאך אײדער דער קארן איז צײטיק געװארן, .נאך אײדער דער האבער איז צײטיק צום שניט א'צ'ק עעעעעד /;;■עד׳שע ל י ד א ו ן האדפםם-ליד םעפטעמבער. דער ציגײנער און די נאכםיגאל וױיםן זיך נישש מו אהין צו טאן. א לבנה־גײער שלאפט בײם קילן טײך - פון אלע חלוםות אױסגעטאן. אסעליא, קראנקע אפעליא! די מידקײט אץ א זיידן שפיצן׳העמד גלעט מיס די םינגער דאס גרויע טאל, זי גלעט און זאגט שפרוכן אץ זי װעקט דאס בלױע װונדער פון אמאל. אפעליא, קראנקע אפעליאי. די גרינע אויגן פץ דער םעפטעמבער׳נאכם קוקן םיך דורך אלע שויבן אן, אין די אויגן - געװײן פץ װילדע קעץ, װאס גײען אונז די דאזיקע אויגן אן: לאמיר אנטלויםן! װו אנסלויםם םען, װו? דער בלינדער לאמטערן שטײט און װאכט, און די טירן און פענסטער זענען צו. טו תשובה, אפעליאז פון אלאדינס בלײען כשוף׳לאמטער האט זיך דאם װונדער אפנעטאן, און דער ציגײנער און די נאכטיגאל װײםן זיך נישס װו אהין צו טאן. אץ איציק מאנגער שלאםט אויפן הארטן דיל, — פץ אלע חלומות אױסגעטאן. באלאדע סעפטעמבעד. די שלאנקע דאםע אין גרין פלאטערם איבערן טראטיאר פארביי. זי װײםט, אז דער קארשן׳בוים האט פארבליט, און אמאל, אמאל איז געװעון מאי. — אײף קלײסטער׳טרעפ ליגט דער דולער װאםיל, די װײסע בארד צעפ טלט פון װינט. ער אטעמט טיף, זײן נשמה שםעקט מיט שװארצע אזשענעם װי טינט. - זאגט די שלאנקע דאמע אץ גדין: ״ברודערל, קום, אץ לאמיר גײן!׳ גאס׳לאסטערנם ציטערן םארבײ, אץ יעדער לאמםערן איז אלײן. שמײכלט דער דולער: ,שװעםטער, דו זעסט, מיט אמאל איז געװארן װאלד, און איך בין די גרױםע םינםטערניש, װאם את שוין מיליאנען יארן אלט: שטאסלס די שלאנקע דאמע אין גדין: — זע, ם׳איז םאקע געװארן װאלד. און דו ביםט די גרויםע םינםטערניש, װאס איז שוץ מיליאנען יארן אלט׳ און דו זזי כליפעט הי א םלייט) דו״ דו״ דו... און װער בין אץז