Literarishe bleter · 1933-06-23 · 25 (23.6.1933) · p. Seite 404

ליטערארישע בלעםער נום. 25 (476) זײט 404 ע ד*> ערגעץ־וױ און ערגעץ־װײט איז גליק פאראן און גנאד. אין דעם-א װינקל אין א זייט, בװישן בלעסער-געפלעכם און שאטן סון םאד, װײם און נרױס װי אן אות װינקט א באן-הײזעלע ארוים. צוג האס זיך געשטעלט. בענקשאפט האט גענאגט װי א װונד. מיט ברײטע האריקע לאפעם : הונט האט גליק פאר מיר אויפגעקניט. ם׳איז געװארן אזוי העל, אזוי שטיל. װײך האט װער צו מיר בארװעס זיך צוגעװענדט, פארבלאזע אויגן, װאם ז.נען געזונקען אין אוםענד, האבן מיך נישט געזעען; ער האט געפרעפלט םרעמד און אומפארשטענדלעך, װי װערטער אין װינט: װײ מיר און װינד, װי מיר איז עלנט, א װעלט. אץ א פאונאכם אין א םארנאכט, װען איך בין געבליבן אלײן אין שטוב, און אלץ, װאס איז םיר יא ליב און נישט ליב איז מיר געװארן אזוי װײט, גלײכגילטיק און םרעמד — האב איך פארשלאסן די טיר און בין געבליבן אלײן מיט מיר. איך האב זיך אזוי געטראכט: איך האב זיך צום נאר געמאכט היינט און נעכטן און אלע טאג. און װי גאר גרויס סוז שוין זײן די קלאג, אז כ׳האב גאר אמאל געהאפט אויף אזא זאך װי פרײנט. װאם איז דען געװען נעכטן, און װאס איז דען הײנט, און צי איז דען נישט גלײך צו א װאלף, װאם װאיעט פון הונגער אין פעלד — װען ס׳זוכט גאר ברויט, צי אפילו פרײד אדער גאר ר.ם, אט דער װאזשנער העלד, דער לײטיעער מענטש — דער םרײנט. און אזוי ביטער איז מיר געװארן, װי כ׳װאלט ביטערע מאנדלען געקײט און אזוי קאלט איז מיר געװארן, אזוי אן טרויער און אן םרײד, נאר אזא קלעפיקע גלײכגילטיקײט פון א טריבן הארבסטיקן טאג. איך האב זיך אין טונקעלן װינקל טיף און שװער איײנגעזעצט און האב זיך הויך צעגענעצט. — דאס אלץ איז נישט װערט א בלעטל שםות 1 - האב איך מיר פויל געזאגס און בין מיר אפגעשלאפן אזוי אין װינקל בױ צומארגנס, װײט אק טןןג. ה'רש ג1םגעשם8?ם / /;#די׳שע ל י ד אין מיטז פח א נאס אין א פריען אװנט, אזוי צװישן זעקם און זיבן, האב זיך אין מיטן פװ א גאס אלײן דערזען און בין א פארחידושטער שטיין געבליבן? אין װײטן האט זיך געהויבן א װיאלעטער שטויב. דער טומל איז געװען אזוי גרוים און שארף דער ראש פון צעשםעטערטן שטײן אויף דרויב, וױ ס׳װאלטן געפארן װאגן נאך װאגן מיט אײזערנע שטאבעס באלאדן. מיט א גרילצעריי האבן זיך שלעםער געשלאסן, זיך טירן פון קראמען פארקלאפט און געראצט דעם זשאװער פון לאדן. אױף ריזיקע מויערן װאקםן אן טונקעלע פלעקן, זינקען אײן, און שװארץ פלאםטערן זיך דעכער, צעשראקן און קלײן. און איבער דעם אלעמען די שארלאך-רויטע שיין םון םיבערנדיקע לאמטערן. און אזױ שטילערהײט און אומגעריכט איז מיר אנטקעגנעקומען מיין אױםגעבענקט װייב, האט מיך גענומען װי א קינד פאר די האנט, און מיר דערצײלט, אז כ׳בין דאס גליק פון איר לעבן, דאס בלוט פון איר לײב. און םארװאם מ־זעט מיך נישט, װען ם׳איז אזוי גוט בײאנאנד. און אױב ס׳איז דיר נישט אומעטיק, מיין מאן — האט זי מיך געפרעגט — און אויב ס׳זענען מינוטן םאראן, װען כ׳בענק נאך איר. און וױ לאנג איז שױן דער שיר אזוי שליננ און שלאנג װי א דולער א שוױיגנדיקער ארומגײן אין װי א נזיר אלײן צו מעסטן שטאק און שטײן. ס׳איז געװען אזוי פשוט און פראםט, װי ס׳װאלט אויף אן אמת װאר געװען, נאר שארלאך-רויט האט געפיבערט די שיין איבער די שטאט און ברוק און געבײ און דעכער איבער זײ זענען געגאנגען אין א קאראהאד — אין א שװינדל-טאנץ. און איבער גאם האט אפגעקלונגען הויל דער שטאל פון מײן טראט. אוינ׳ א ןןלײנעד ב&ן־ססאציע צוג האם זיך גלאט געגליטשט קעציש-װײך און געבויגן װי א שלאנג. בלא האבן שינעס געבלאנקט מיט שםאל׳ װייט און שארף אײנגעשניטן. ס׳איז געװען אזוי קלאר. צוג האט געמיטן םולע לאנען מיט הויכן זאנג. אויף פעלדער האט מאן רויט געבליט, אויף שםענגלעך — קעלכן צעעפנט און צװיט. •) סין *יך יױער .כלזנטס ןיין י*נוש*פס״, ײןס דכרשײנס *ינניכן.