Literarishe bleter · 1933-06-16 · 24 (16.6.1933) · p. Seite 387

ױיט ׳38 ייי״-ערארישע בלעםער נימ. 24 (475) ד ע ר ל י י. ראזענבײס / דיעע י־נס צזקער / בדיס? געשמעלזט ה^ט דעד דרויס; םיט טויט ם׳האט א מינוט פאר דער שקיעה די זון זיך פארצויגן אין א שמאלינקן, רויטינקן פאם, װי ס׳פארציט אין א שנירל אירע ליפן די זונה פאר יעטװידער לומפ אויף דער גאס, און באפארבט זײ אויף רויט. עם האס א לעצט מאל א קינד פארן שלאף נאך געבעטן: — מאמינקע, ברויטז נאר קײן ברויט איז אין שטוב נישט גײװען. בײם פענםטער איז געשטאנען די מאמע און געזען, װי נ׳גוםםט די זון און םיבאפרײט זיך א טאג פון זײן פײן, װי עס װיקלען זיך שאטגס אין פאדנאכטיקער שײן, און װי עם שלעפט זיך א װנה נאך א שיכור און בעט: — קום, טײערער, קום: א באזונדער צימע־. א װייכינק בעט, און ביליק גענוג! ס׳האט געגלאצט מיט די אויגן דער שיכור און געשצירעט מיט צײן: — זע, אויף א קײק — האט עמעץ א לץ די לבנה םארצױגן, װי עס פארציט אין דער תליה זײן קרבן דער תליון פון שטאטז ס׳האט פון כעס דך צעפאכעט דער שיכור, צעוױגט מיט א האנט און געמיינט — ער באפרײט די לבנה פון תליה — פארפארן דער זונה אין פנים און שםארק זיך צעלאכם. ם׳האט װי א הונט זיך צערעװעט די זונה• װי א הונט אין א היימלאזער נאכט. ס׳איז בײם פענםטער געשטאנען די מאמע און געזען, עס ציען זיך קינדערשע הענטלעך אין פינגער־געװײן און בעטן; מאמינקע, ברויט'. עם האט די גאם זיך געװיקלט אין שאטנס און געשמעקט האט דער דרויםן מיט טויט. צו םײז פעגסטעד... צו מײן פענסטער יעדן מארגן קומט א װײסע טויב. װיגן פליגלען זיך אין װײםקײט קלאזן אין מײן שויב. קלאפט מײן הארץ אין מיר און ציטערט, װי פון װינט א רויז. כ׳האב דעם לעצטן שסראל פון שקיעה באהאלטן אין מײן שוים. גליט דער אװנטישטר־אל דער רויטער. גליט אין בלוט בײ מיר. װײסע טויבן בײ מײן פענכטער, רױטער מאן ביי םיד. רײטן טעג מיט זון באזאטלט רײטן איבער צײט. ס׳איז די װייסע טויב פון לאנג אװעק שוין אין דער װײט. דאלםע שעהן איך צײל קאלטע שעהן אין פרימארגן, װי געשענקטע נדבות אין א בײנערדיקער האנט, אין חשבון אויס זיך, א טאג נאך א טאג; דםתמא װעט װער נאך קומען צו מיר און אויםבעטלען א נדבה אזא - א שעה. האט א טאג זיך געשטעלט אין דער שטאט, װי אן אפנעלאזטער סאטאר אץ פאבריק, ג-אםן װי טראנסםיסיעס, — שלעננלען זיך, יאגן זיך, און דרײען, הײזער, דראפען זיך אויף הײזער, טירעמס טורעמען זיך איבער טורעמס, העכער, :־פע־, נרײטער, :׳ברענט א תאוה צו דערגרייכן װאס אלץ װייטער, װײטער. יױפט דער טאג, פון קיינעם געיאגט, װי די באן, םון אײגענעם אומרו. זיצט מען, און מען קוקט ארויס דודכן פענםטער פון טאנ, אויף שעהן, װי בוימער װאם װערן פארשװינדן. פאלן שעהן װי אונטערגעשאסענע טויבן אראפ צו דער ערד, אץ בלײבן ליגן פארבלוטיקטע און װיינען װי קליינע קינדער, װאס װערן צעשײדט פון םאמעס אין גרויסן געדראנג פון שםאט. בלײבן לינן שעהן אויף ברוק פון גאםן, זי אראפגעפאלענע בלעטער אין הארבסט, װאס װערן צעטרעטן םון מענטשן, װאס פארקויפן די שעהן .אן גרא׳ זי צען — צו צװעלף א טאג... און שפעסער, אץ אװנט, לייפט מען צוריק אויםנעליידיקםע אין מען זוכט און מען נישטערט - אפשד האט זיך ערגעץ װו פארװאלגערט אנאיבערגעבליבענע שעה! *"־ ז יך קאלטע שעהן אין פריסארגן, װ';עשענקטע נדבות אין א בײנערדיקע האנט, אץ חשבץ אוים זיך א טאג, נאך א טאג, מ:־,מא װעס װער נאך קומען צו מיר אין אויםבעטלען א נדבה אזא — א שעה...