Literarishe bleter · 1933-05-02 · 22 (2.5.1933) · p. Seite 355

זײס 355 ליסער*רישע!לעםער נים. 22 (473) ד ע ר ל י האסט געוססט האסס פון םריער נאך געװוסם, אז עם װעלן אין עשירות נישט אויפגײן אוגזערע סעג. האסס געװוסט און פאשסאנען טראגן די לאסםן מיט אזא ליבשאםס, װי לאגלען םולע מיט װיין. אין טעג, װען ס׳איז נישטא — נישטא װעמען צו פארקויפן די הענט; נישסא קײן ברויט, — זעצן מיר זיך צום טיש דעם לײדיקן, װי ער װאלם מיט זאטקײט געװען גרײט, און דײנע אויגן - צװײ טײכלעך בלוי אין באגינענד קן טוי — גלעםן מיט אזא גוטקײט דאס ליידיקײט פון אונזער הויז, און עס פאלן איבער מײן האלז דײנע פאררונגערטע הענט; זאנן מיט פרײד שטיל אט־אזוי: .ם׳איז אונז גוט, גוט אזוי — אין אײנענעם פײן:׳׳ בײ דער דער אײגענער שװעל א פארשעמטער םאר זיך אלײן — — — איז דען פאראן א שװינדלדיקערער שנעון, װען םארן סאמע-סאמע פנים גײען אויף מים אזא װיזדער םרײד: שײערן פולע מיט תבואה, קעלערס מיט װיין און ס׳װארנס דיר יעדער שלאס: — נישט דײן! — נישט דײן! טוס אזא ברען £ינס צײכן אויף די געזונטע צװײ הענט _ ו ו ו װער קאן נאך שװײגן — א שטילער זײן! נ. פ^םננראניץ / סאראנםא א־ו דען פאואן 7 אח דען פאראן א װינקל אויף דער ערד, װו אםילו א שטויב זאל נישט געװײקט זײן אין פײן ז א שטאט, א גאם — עם זאלן נישט בלאנקען מענטשן צעשראקן, םאר פרעמד, - װי צעשלאגענע שיםן אויף אפענעז ים אין שעה כון םארגאננ — — — איז דען םאראן א גרעסערער צער, וױ טראגן א געשענקטן לאבן ברויט, א װארעם ביםל געקעכץ פאר װײב און קינד א־ן םארװארלאזםער הײם. און שטײן — צילן (ס א נ ע ט> די שיפן מעסטן אויס די גרויס פון ים, און ענײדן דורך די װיסט פון װײט צו װײט; אזוי מעסט איך מיט מײנע טעג, די צײט, װאס האלם מיך פאר אן אויםשטעלונג אין ראם. דער װינמ אויף כװאליעס פלאטערט אן א צזם, צעבארגט דאס װאסער און צעסאלט דאס טיך; אזוי זוכט מײן געדאנק נאך א באגריף, בא לײט פון נאכט, אנטקעגן מארגן-פלאם. װערט נרילינג אין םײן אויםשםײג צו דעם טאג, װאס עפנם מיש באגינען אויף מיין בליק, און לייגט פאר מיינע טריט — א בריק נאך א בריק, און טרעפ אויף טרעפ צו גײן צום העכסטן שםאק. נןור װי איך צײל די מרים צום ציל אין װעג. צעםאלן זײ װי עכןןס םון נעזעג. י.?. ק#?זיעינעד / ניל׳יז^דק דעדװאדםונג (ס אנעט) איך בין מיט פרײד צו דיר־ נױ־יארק, געקומען, סײן װעג צום לעבן דורכצושנײדן אין דײן װײם, :עטראכט אין הײם, דו שטײםט מיט גליק פאר םיר געגרײט, װאם גאס האט פון מײן דור נאך צוגענומען. עס זענען מײנע זעונגען צעשװומען, װאם האבן אײפגעבײם מיר װעלטן אין געדאנק, נאך אײדער כ׳האב דערהערט מײן אײנן װירערקלאנג, סון דײן גיגאנס, װאס האט מיך אײפגענומען, איך האב אין דײנע װינקלען צער צעהאנגען, נאך הארבםם םארנאכטן אץ דײן שטאטישן געבריל, װי כ׳בין געװארן איינגעדרײט מיט דיר אין שפיל, אץ דיר, נױ-יארק, מיט מײנע טעג באשאנקען. אין וױ א רויך אין װינט צעטראגן אין דעם רוים, פארגאנגנן איז אק נויט םײן נעכטן װי א שוים.