Literarishe bleter · 1933-05-26 · 21 (26.5.1933) · p. Seite 340

ליטער*רישע בלעטער נימ. 21 (472 זייט 340 3רה הירשבײן / בין־יז^דק מעלייםשיסש*) צ ו פ ו ם ק ײ ן װאס לינן אהינמעריזיענע*און,י יענעיקןןרםשעם; שטעגן סין טשע־ רעדעם אין זײער םאםטיך; שטעגן םין בןןרװעסע *וסיםגײער, װאס זוכן א קירבערן װענ — אז םען האט זײ אלע באבײכנט מיט דער האנט אין דער בלויער לוסט אין ם׳איז םאקע געבליבן ם׳זןןל ביען צום דןרף סרןןהןןבי — איז אלעפענם אויגן געםאלן אויף די צװײ װאנדעוער, װןןם װעלן באלד באדארסן בןןרװעסע אװעק איבער די הארבהטיקע לןןנקעס צום ןןרט, װו די זון סאר• גײט זומער אין םוו דארסן — צום זאםדיקן גןןשטשיניץ, װןןס װעט פירן קײן מעלײמשיטש. די םאםע שײנע םיס איר בעל־םצװה בחורי סרץ ה$בן ע• באלד, באלד באדארםט ארויס אק װעג. נישסןן קײן סך צײס אנצוװערן, באשר םארן מןןג באדארף םען ןןנציען קײן םעיײ- טשיטש. דער םאג איז שוק א סך קירצער. און װײי ס׳הןןט גע• הײםן/ אז די םאםע גײס םיט םיר קײן םעיײסשיסש צו אירע טאטע־םאםע, צום זײדן ר׳ ױסל איצל און דער צןןבע סעשע רײזי - חןןט מען דעריבער םארגעסן צו טראכסן, װןןם םים דעם דןןזיק װעג איבער די לןןנקעס און בלןןטעס הויבט איצםער אויף *ום אםתן אן דאס בעל־םצוה בחורל זײן לאננן, אוםבאקאגםן װעג, װאם װעט אים ארויספירן םון א לעבן צװישן בויםער און לןןנ• קעס אין א לעבן אריץ — אײנגעװאקסן אין די בית־הםדרשדיקע ד׳ אפות. דער לויטערער םריפןןרגן׳ דער שײנער• געשענקסער הארבםט״םריםארגן — ער הןןט געםאכס׳ אז בײ די איע סאר• זאכלטע דרויםן, זןןל אנשטןןט טרויער, בענקעניש ־ גןןר אן אומ־ געריכטע און ציטעריקע אויסרעגונג ארויםשײנען סון סנים. אויסגעטאן בןןרװעס, ם*ם םײנע נײע שסיװעלעך צונויסגע• בונדן בײ די אויערן, אריבערגעװןןרםן אויסן לינקן אקסל; אויסן רעכטן אקסל, אויף א שטעקל, איו געהןןנגען א סעקל׳ אין א געקװײשלטער םאטשײלע אײנגעבונדן אביםל װעש׳ א סאר תסילן און א װינםער-םאנסעלע םי■ א שװארצן׳ באראשקענעם קאינער•, בײם זײט — די םאםע. בארװעס, אירע שיך צונויםגעבונדן און אויםן לינקן אקםל אריבערגעװןןרפן אויסן רעכסן אקסי — א פעקל אויף א שםעקן, װו צװישן אנדערע םתנית םאר זײדע־בא• בע־װעגן, איז נעװען א םלאש פאלינע־םאק, אלײן געסרעגלטע - אזוי זענען מיר בײדע אריבער דעם ערשטן גראבן םארן שסוב; אװעק םיט ד• לאנקעם בײם ראנד פון אונזער אײגענעם טײך. הינטערװײלעכס, אז םען האט געקוקט׳ האט פען נאך א לאננע צײם געזעען די איבערנעבליבענע םין ליסעם הײזגעזינד׳ װאס זענען איז א קווקעלע ענג געשטאנען, גאכגעקוקס די צוױי װאנדערעי, װאס זענען שוין איבער א סלויט אריבערנעקראק און טיאסקען םים א שװארץ־אײסנעטראסענעם שטעג םון בהםה און פאסטוך, װאם בראדזשען דא אום נאכדעם׳ װי םען האט די לאנ־ קעס צום לעצטן םאל געקאשעט. ס׳איז געװען סשוט אץ הארבסט• אטש די זון האט םון אינדערםרי געשײנט, האס זי נאך נישס געהאס גענונ צעװארעםס די םײכטע לאנקעס. װען דער בארװע• סער טראם איז געזונקען אץ נאסן טארף, האט ער דארס גע־ שםירט די פארבארגענע אײזיקײט, װאס האט *ום וױנטער ארויסגעקוקט. י א צײט האבו םיר בײדע געשװיגן. ערשם איצסער האט עם אננעהויבן צונויםקװעטשן אין האלז און גליען אץ די באקן• ערשט איצסער האט עס אנגעהײבן צו םארנעסלען די אויגן און די ברײטע גרין־געלע געגנט איז אויך געװעזן סארקלעםט• א שעה דרײ םאר האלבן טאג. די זון איז הינסער אונז; אונזערע סנימער זענען אץ שאטן. כ׳האב געװאלט, די סאסע זאל װאם פריער אנהויבן צו רעדן, פײ םון פיר אװעקנעםען די םידקײט װאם איז מיר פלוצלינג באסאלן, װי נאר די װײס האם אויםגע־ שפרײם די ארעםם םאר אונז. האב איך באםערקס דער• מאםעם אוםרויקע׳ אביםל צע• שראקענע סיס׳ אפגעדעקס ביז צו די קני; אירע אויגן זעוען געװענדט צו דער םערבדיקער װײםקײ■ — א צעשיאקנקײס אין אירע אוינן. איר נאנצער װעזן איז אהץ געװעגדס; ־ אס ר• דער סויגל׳ װאס לאזס איבער די ערד און ציט צום ראגד סץ׳ דער שװערער, קאלטער, פ־אסטיקער טוי, װאס איז פין נאך האלכער נאכש-אן געלעגן אױף די הארבסשיקעילאנקעס, איז אװעקגעשװומען אנטקעגן דער װארעםער, לויטערער זץ, װאס איז א ײנגע און סארבענקטע אװויםנעקימען פין אהינסער די אן בלע־ טפרדיקע, אלשענפ בויסער׳ אנטקעגן ליפעם םיל. דער סטאװ איז געלענן אן אנגעצונדפנער און רויק געהאלטן די אפשפיגלונג פון די באװאקסענע ברעגעס. נאכן בלעטערםאל - זענפן די רויםען אפענער געװארן און ליפעס םיל, םײן הײם און גפבוירן־ארט׳ איז געװען אפן צו אלע פיר װינקלען פון דער ברײטער אפגע■ זופפרטער גקגנט. פארן שםוב איז געװען םארזאםלט דאם גאנצע הויזגעזינד איעדעד׳ סון אלט ביז ױננ, האט װי צוס עישטן םאל באשראכט די גריננעלביקע לאנקעם, װאס זענען אין פערב־זײט םארלאםן ביז צום היםלראנד. בלויז דא־און-דארטן; האט ארויסנעקוקט " א טונקלקײט סון א װײטן בוים; אדער אינײנפם צונויפגענוסענע װעלדלעך און נידעריקע קארטשעם. לי<ע דער םילנער, םײן טאסע; קלםן׳ םשה, בעבל און די ײנגסטע םינםיאריקע שרה׳לע — איעדפר האט םים די אוינן גע• זוכש דעם פאםיק,׳ ששענ איבער די נאםע לאנקעם׳ װאס זאל פארגריננערן אין פארקירצן דפם װעג צים ברײםן שליאך, װאם פירט קײן מעלײטשיטש. װען מ׳זאל ציען אין שטעטל ארײן און פון דארטן צום נאשסשיניץ ־ װעט דער װעג אויסקופען םיט גאנצע דרײ װיארםט לענגער; װען םען זאל ארויס איבער די בלאשעם צו די װינט־ םילן׳ לעבן װעלכע דער הויפטשליאך ציט פארבײ - קען םען אײנשפארן א נאנצן װיארסט; נאר, אז ם׳זאל שנײדן גלײך, גלײך צים דא־ף פראהאבי, זעקס װיאיםט סון אונזער םיל — בלײבס בלויז סון דארםן זעקס װיארםט קײן מעלײםשיטשי און דערצו װוינש דאך אין פראהאבי אורטשע ■ראהאכיער װאלט םען נעקענט צו איש ארײנגײן און אסכאסן דעם אטעם. אבער דאס איז געװען דער אוםבאקאנטער װעג. װײל אהין׳ קײן סראהאבי איז גאר פון אונז קײן װענ נישש געװען. םער נישס, דארטן װו זוםער םאר־ גײט די זון - אויב אהין זאל םען ציען םיט די לאנקעס: םיס די בלאטעס — װעם םען שוץ גלײך ארויםקוםען קיץ פראהאבי און אויסםײדן דאס שסעטל. אז םען האט נוס אויםגעסרוװט םיט די אויגן אלע שטעגן, •) 22־ס*ר£ ק**יטי ״ סון •. הירעעײנס נײ װערן .םיינע קינדער יןרן•, װןס דערטײנט •ימינן. רעד.