Literarishe bleter · 1933-05-26 · 21 (26.5.1933) · p. Seite 339

זײט 339 ליטערארישע בלעטער נומ. 21 (472) ד ע ר ם׳איז גיט מיס אסאכן אין פײן זײן פארײניקס, ־ און טראגן דעם פײן וױ א הײליקע גאב. אין טויט און אין זון און אין אנהויב פון םריליננ, גײ אויף, און קום אויף, און אין נאענטקײט קום צו, א, ליד םײנס, און זיי װי א זאלביקע הײלונג, — א, װארט מײנס, זײ גלויבן אין כוח און רו. אין לעצטע מינוטן די אויגן אלץ זעען. בײם גוסס צוקאפנס - דאס אײביקע י ע . מײן הארץ, װי א מילגרוים, איז םול מיט אדיעען, און אט בליט אויף בײמער א נײער אדיע. םאר מיר זענען שװעלן - םארציטערטע סטרונעם, סאר םיר איז א שויב םון א פענםטער — א נס; איך נעם מיט דעם׳חסד פון םרילינג און טרונעס, — אדיע, טיר און טויער פון דזשיי, םי, אר, עס.- ל י ד׳.?ײזגיק אדיע ״דזשײ, םי, אד, עם״*> םיר בוכשטאבן גרויסע אויף קוימען און טויער, םיר גרויסע, פיר בוכשטאבן: — דזשיי, םי, אר, עם; אפריל-טעג גענענען. די בוכשטאבן בליען, נאך אײדער עם בליט דער טוליפ און בעז. א גאלדענע זון גײט ארוים אין באגינען, עם קו״ט אן דער םרילינג אין םריען װחיט; מיר אלע — םיר טראגן דאס שטארבן אין זינען, און קושן מיט ליבשאפט דעם װיזיטארם טריט. דאם לײב איז געלייטערט, דאם הארץ איז גערײניקט,- דאס ליכטיקםטע ליכם אויםן םונקלסטן קאפ; •> ךי *יני*י>רן םין ס9יװ>ק־ם*נ*םןרי*, ק|י?ר*י4. גײ ארוים רוף אים אריין; זעץ אים אויף דײן בעט... זאל דיר נישט ארן די צעבראכענע שויבן — אין דײן םענצטער — — — זאל דײן באשנײסער קאפ אויפלויכטן, װי דער בלאנדער — אםאל. אין - טו זיך אזוי א צערעד מים דײנע גוטע רייד: .זאל װידער אויםגײן װײםער טוי!״ װײםט דאך גאנץ גוט, אז פון אלע ברונעמס שעפט םען הײנט — םײן. עם קאן דאך ערגער שוין נישם זײן — — — ה. לײװיק שטייט — דער ױנגער בעסלער מיט קאנען םולע מיט םרייד; קוישן מיט זון — — — גרשךן 3>)םעראנץ / סאראנסא עו לײװיקן איבער בײנער טרוקענע — אונזער לעבן, — גײט אויף, וױ א זון דײן געשטאלט. איך װײם, דו װייםט — ס׳םאלט די לעצטע בייטש איבער דיץ צעפײניקט לײב; די לעצטע קײט אױף דײן מידער האנט — _ — צום לעצםן םאל גענאגלט דיך צום קרײץ; אין לעצטן קאלכאוױץ און - נישם געטײט — — — און - הינטער די ווענט פץ דײן שפיםאל האםט נאכט פון אונז גענומען, ם׳שרײט נאכט ארויס םון דיר׳ די נאכם, װאם טראגט דעם אנקום פץ םרילינגדיקע טעג... מיר םילן אויך דײן נאענטקײם, װען װערסט פון אונז דערװײטערט, געטריבן סון דער שרעק, םון גרױל און טויט געיאגט... גערייניקט םון די װײען דו קומסט צו אונז געלײטערט, װ׳א זון אין טריבע סעג, װי אן אױםגעבענקטער טאג. ס׳איז גוט מיט דיר צו זײן און הערן דײנע פראססע רײד, קוקן אין דיין סנים אץ זען דײן װײטן בליק... א לויב צו דיר, א דיכטער, מהר״ל םון אונזער צײט, װאם םילט די לאםט פון װעלט ־און זוכט דעם װעג צום גליק״ שםתה דז>/ / װארשגנ וג י לײװיקן אץ קײנעמס לאנד ביסטו נישטא, אומעסום ביםסו פאראן, אין בלוט פץ אונזער לײב, אין יעדנם הארץ םארבארגן. מיר הערן יעדן טראט, מיר םילן יעדן קלענםטן שפאן םון דיר דורך נאכט געקומענער, א ליכטיקער םרימארגן. םון װארשע צי פון נױ-יארק, םון קאלטן, שנײאיקן סיביר, םיר פאבן דורך םיט דיד דײן װײסיקדיקן װעג,