Literarishe bleter · 1933-05-19 · 20 (19.5.1933) · p. Seite 323

זײט 323 ליםערארישע בלעטער נום. 20 (471) ל י ד ע ר דערשײנ* איעט אין װ*רעע ניט דערװײל די בעט א רוק זיך און א פאר, און םקריפעט װי אן אלטער שונא: נאר, א קלײדל מער, א קלײדל װײניקער, דער עיקר זענען גאר די האר. און די אלטע קאץ מיאוקעט מיט א ברײטער קעל: — איך בײט אויך אמאל די לאטעם אײף דער פעל, זײ שוין נישס אזא׳א קארגער דרײקאפ און זאג א גוטן טאג דער ברוינער קאצאװעיקע. ליג איך אזוי אין דביקות און טראכט ארײן װעגן מײן ברוינער קאצאװעיקע. שלמינ&ע דעו שמיד כיהאב די װערטער דײנע, שלמינקע שמיד, אזוי געהיט, אזוי געהיט, פונקט װי מײנע הילצערנע ליאלקעס. און אזוי טײער איז געװען מיר יעדעם װארט װי איצט דער אנדענק פון דײן װײםער בארד, און ײי דעמאלט מײנע הילצערנע ליאלקעם. א שוימיקער איז דײן פעגאז געװען, שלמינקע שמיד, דו פלעגםט א פלי טאן אזש ביז װלאדעװער יאריד, און צוריק נישט מיטן גלײכן װעג. נאר אין א גרוב פלעגט זיך ארײנדרײען א ראד, אץ לעבן װאגן, לעבעדיקער גאט, שטײט א ציג. און דער װאגן איז פלוצלינג אזוי שװער, און דער װעג צעלויפט זיך, װי אן אפענע שער און מען װײס נישט װו דער טראקט. בײ דײן שוימיקן פעגאז, שלםינקע שמיד, האט די ציג געדאװנט, װי א גוטער ײה (נישט דא געדאכט). און פלוצלינג ליגן רודעם געלט, און ליכטיק װערס אין פעלד, נאר נישט װי םון גאטם זון. זעט מען שוין: מען איז פארקראכן אויף אן ארט, זוכט מען גאטם װארט, איז דער זכרון, װי א שסײן. גיט מען םון די נײנציקער א היפשן זופ אזא, װערט ליכםיק דער זכרון, מען דערמאנט זיך: שמע, איז די ציג נעלם װי אין דר׳ערה דײן שוימיקער פעגאז, שלםינקע שמיד, אײ מײנע טרוקענע פערזן שטײט געשמידט אויסן צוימל סון דײן װאדם. קעדיע ם))7אד#װסק' ב י י ע םין ניך ״דזעיקע־גאם״, װ#ס ״ס ש א ק א״ ם׳איז אין ים א שיף ארויםגעשװומען אן א ״אן און אן א נאמען. האבן אויף הויכע טורעמס אנטענעס זיך צעגארגלט מיט שװארצע שנאבלען שםאלע: - עס איז אין ים א שיף ארויסגעשװומען פון שםרײקער. דעסארטאנפן און קיאמאלע. האבן האפנס א שלאג געטאן מיט קײטן, זיך םארשלאםן און צום היםל אויםנעהויבן שארםע פיסקעס פון הארמאטן, און םייערדיקע אויגן האבן נענומען װינקען און דעם ים באזוכן, טשאםען. שװימט די שיף אנטקעגן װינט. אנטקעגן הימל, ס׳האבן כװאליעס זי ארומגעפלאכםן מיט תפיםהדיקע קראטן, און אין װײטםטן, װײטסטן אקעאן יאנן זיך נאך איר די פיםקעס פון הארמאטן. שװימט די שיף אנטקענן וױנט, אנטקעגן הימל, עם האבן זי אויף שותפותדיקן הםקר גענומען אלע ימען, שװימט די שיף אויף װאיעדיקן אומעט סון די כװאליעס, און די לבנה שװימט איר נאך מיט בלײכן פנים פון א מאמען. און עדגעץ ערד איז דא און םאלק, און שפראך, און בליענדיקע עפלבײמער, און האפנם פינסטערע, װי תהומעדיקע אימה, אץ שטעט, און װײםע קינדערשע חלומות — אלץ יאגט זיך נאך דער שיף. שװימם די שיף אנטקעגן װינט, אנטקעגן הימל, עס האבן כװאליעם זי ארומגעפלאכטן, מיט תפיםהדיקע קראק, און אין װײטסטן, װײטםטן אקעאן יאגן זיך נאך איר די פיםקעם םון הארמאטן. א ליד צו מיין קל״דמר־שאנק עס הוידען זיך די שאטנס אויף די װענט, און דורכן פענסטער קוםם א גרויע שײן. ם׳איז נאכט. איך ליג און טראכט ארײן װעק םײן ברוינער קאצאװעיקע. זאל איך מאכן דערפון א קלײה װעט זי שמאל זײן און װעט זײן קורץ,. פונדעםטװענן - _ — א קלײד איז פארט א שטיקל גוטם. ליג איך אזוי אץ דביקות, און סראכט װענן םײן ברױנער קאצאװעיקע.