Literarishe bleter · 1933-05-12 · 19 (12.5.1933) · p. Seite 308

ליטערארישע בלעטער נומ. 19 (1470 זיים 308 שנעלער, שנעלער מיט פײל און מיט בויגן! ס׳הירזשנדיקע פערדל געשלעפט בײם װײדל! ס׳דרײט מײן קאפ זיך אין מײן אינגעװײד, װי פון די בײטשלעך דער נעיאגטער דרײדל- שנעלער, שנעלער, באלד קומט דער אװנט אן, א פארבלוטיקטער אין צערי״ענע צויטן — א מאסן־קבר איז יעדער גארסן, יעדער בוים צוקאפנס פון א טויטן! א, ם־קרימט זיך מײן רוקן אין לעצטן געבעט װי אן אנגעצויגענער פײלנבויגן: קינדערלעך, איר צעטאנצטע מיט זון, פאר אײערע קעפלעך און פאר אײעדע אויגן. קנאספן אויפגעקנאספעט איז קינדער-געלעכטעד, הימל איבער זײ אלץ בלויער און בלײער — זײ שפילן זיך װי מיט פרישן זאטד אץ קופעם זון פאד טיר און טויער. טויבן-רענדער לײכטן כסדר אלץ אויף; מיט פײגל צעקנאספן שטאנגען און דראטן: און אין מײן קאפ דער כרויער צעװאקסט איבער אלץ װי א לאנגער שאסן — װי פייגל מיט פליגלען געפענטצטע, רייםן זיך די ביימער אין די אם א־טן, און די זון איבער די דעכער. איבער די בריקן צערינט גרוי אין מיינע פניכ׳פאלטן. װוהין מיטן ציטער פון מײנע הענם און מיט די פרײדיקע גערוישן אץ מײנע אויערןז מײן הארץ איז װי אן אפענע װונד, אויפנעבראכן מיט אזויפיל טרויערן. וױ אין שװארצע קארע פון בײמער האבן זיך טעג דא אין מיר אײנגעשניטן, אוכיזז פאו ײזישעו שפואנזןיסגשאפס, ליטעואטװ-פארשזנג אוז עםנאלאגיע ארויסגעגעבן דורך נח פרילוצקי און שמואל לעהמאן אינם זאמלבוך זענען באטײליקט: ד׳ר אלםרעד לאנדוי, נ. פרילוצקי, ש. לעהמאן, ד׳ר י. שיפער, מאקס עריק, י. אפאטאשו, מ. לערער, רעגינע לילענטאל, י. טויב א. א• 530 זייטן פרייז בראש. 19.50 גילדן געבונדן — 22 גילדן בובהםנר?בר אזן ביב?אםזנקן דעזג־^ע אדרעם : 45/50 3ממט51 ,3זו\823ז8^ ,תפתז[©^! .צ3 אלע ביכעו פון פאולאג ״טאמאר׳ קאן מען באקומען אויסשליסלעך אין פארלאג גופא. באיסםזז^וננזזן װברן אויסנזנפירם אין דזנם זב?בן ם#נ. װעגן אלע אנגעלעגנהײטן סײ רעדאקציאנע• לע, סײ געשעפטלעכע זיך װענדן לויטן פאלגנדיקן אדרעם : 0 0 7״ סז\\:1ס1תז\\3!)ז<^ 30 .תז 1 3תסקסצ5 ,ס ת 1 1 איצט גײט עם װי א זעג אונטער מיר ־־ װאס זאל װערן מיט אלע מײנע בליםןז װאס זאל װערן מיט אלע מײנע קנאםפן ז זײ װעלן דאך נישט זאפטיקן סרוכטן און בלומען— און אלע מײנע שסעקנגעבליבענע װורצלען װעלן דאך אין די ערד דא פארקומען. טרייעריק פונקט כ׳װאלט פון א שפיגל ארויםגעקומען, גײ איך איצט ארום דא אין די גאםן — כ׳דערקען נישט די מענטשן, נישט די הײזער, די שריט מײנע אזוי מאדנע געלאסן. זײ קלינגען אזוי פרעמד מיר אין קאפ, מיט געציטער אויף מײן ליפ, אױף מיין בלאםער. אץ גײ ארום װי יענץ ערדענע קריגל, װאס גײט צום לעצטן מאל צום וואסער... געועגן-דיד אויף א דראט צװישן הימל און ערד זענען געװען דא אלע מײנע שפאנען - איך װײם נישט, קום איך איצט ערשט אן, גײ איך איצטער שוץ פון דאנען. װי ם׳ציסערן דאס מײנע פיס בײ יעדן טראט! און דער שװינדל אין מײנע טונקעלע געהירן: אלץ, אלץ האב איך דא פארלוירן, װאס א מענטש נאר האט געהאט צו פארלירן. האלב האב איך אלײן אין װאםער געװארםן, האלב האט די װאנט מיר צוגענומען — איך װייס נישט, גײ איך איצט פון דאנען, בין איך איצטער ערשט אנגעקומען...