Literarishe bleter · 1933-04-28 · 17 (28.4.1933) · p. Seite 274

ליטערארישע בלעטער נום. 17 (468) זײט 274 מען האט כמעם נישט באסערקם, וױ דער שמש האע אװעקגעשםעלט די חופה, װי ער האט אײנגעװיקלט א .גיטיע- ראלף״ - א גלעזל מיט א שמאל העלדול, גאר א שמזןלם - אין איװײס שטיקל לײװנט. קײנערי האט זיך כמעט נישט צונעהערט, װי דער האט שמש אײסנערוכ-ן: - מחותנים פון דער כ/הם צד, מחותנים פונם חתנס צד, איר מאגט גערן דעם נדן צײלן! דער םהיתן פון רעגענסבורג, דער מחותן םון װערפיזע, בײדע האבן זיך שטום איבערגעקוקט און באשלאסן, אז מען דארף אייצט נישט צײלן די נד:ס, אז אײנער געטרויט דעס צװייטן. הבדלות, געפלאכטן פון װאקס האבן אויפגעפלאקערט: - צו דער חופה! צו דער חופה! אויף א פריער - פידל, פלײט, ײדן-הארף. דערנאך די מחותנים מיטן סארשלײערטן התן, דערנאך די מחותנתטעם מיט דער באדעקטער כלה. דערנאך ס׳פײקלי- א קלאפ אין היפער. וױינט די פידל, וזײנט די ײדן־הארף, פארטרײבן די רוחות, די שדים, די מזיקים, װאם טראגן זיך פון צפון. ציען ריטער די שװערדן מיט א קלימיפער. יפרײט זיך א בעל״מקובל: .םקשײן בברזלא״, פרײט זיך א צוזײטער בעל־מקובל: ״להגן מן השדים מקיפין בברזל-״. צעװיגט זיך דער רב מיט א ברכה- פינקלט. ציטערט ס׳גיננאלדענע קידושיךפינגערל. װײן גיסט זיךן פרײט זיך א בעל-סקובלי: ״ממשיכין ײן-לפני חתן וכלה״ בײגט דער חתן ם׳בלײכע פנים, נעכט האגלען מיט געברענט. װײץ - לאכט די פידל. - מזל־טוב! מזל״טוב! זסוף קומט> אלע ביכעו פון פאולאג ״סאמאױ קאן מעץ באקומען אויסשל יסדער אין פארלאג גופא. באשםע7זנגען װערן >}1'סגעפ'רם אין רעם זע?בן םאג. װעגן אלע אנגעלעגנהײטן סײ רעדאקציאנע• לע, סײ געשעפטלעכע זיך װענדן לויטן פאלגנדיקן אדרעם : 30 .וזז 1 ,ס ״ 1; ׳גי 0 0 7״ אונזער נײער אדרעם: 7 24 $113/1וזסג1ץ2-ו6 3/א23צ־!3^ ,'"61)816 . טעלעפאן 49־89־2 עס פארקויפט זיך געלעגנהײטלעך: ן עעדעדבויםם ן ״ױדישעס פאלןףסב-לאנר 1 ערסטער, צדײשער, זיבעםער און אבטער י$רנא:ג ן פון די װירן: 1881, 1882, 1887 און 1888ז געבודנן אין א נוטן צושטאנר זנ? א ב י? יק ן פ רײז 9?יך װענדן: # .21 29 סח682״1 ,3^523*31^ ,תסוחגזץ•!? .א 1 חשיבות דעם יונגן פנים, װו די גרויע אויגן, װאס האבן גע• בליקט מיט עקשנות און אויסדויער, האבן געהאטיצו זאינן: - צו װאס אזא כבוד? און אז ידער משרת האט צוגענומען די קאנדעליאברע, האט יוכילמאן געלאזט װיסן, אז ער אײלט זיך, אז ער האט קײן ציייט נישט, אז ער בלײבט אין רעגענסבורג א שעה, היעכסטנם אנדערהאלבן, אז ער פארט מיטן יונגן קורפירשט קײן בייערן. ער, יוסילמאן, האט קוים געפועלט בײם קורפירשט, ר׳זאל זיך אפשטעלן אין רעגענסבורג. ס׳ארבעטן פינסטערע כוחות - די פירשטין קוניגונדע, גלחים, משומדים און פתט שינאי-ישראל. דארף רעגענסבורג האבן א צד, אן אײגענעם צד. און קורפירשט קארל קען הײנט, מארגן װערן קיניג. דעריבער דארף בעלאסער הײסן גרײטן א טיש,' װי פאר א מלך. די בעםטע פרעמדע װײנען, די רארםטע פרוכטן. און דער עיקר - צוגרײטן א טוימן-טאנץ. דער קורפירשט האט ליב צו זען, װי ײדן טאנצן דעם טויםן• מאנץ. ס׳אױ געװארן א טומל. מען האט פארגעסן אן דעס חתן, אן דער כלה, װאס זענען פארלוירענע געשטאנען יצװישן דעם אויפגעהײטערמן עולם. די כלה - אויגן שװארצע, האר שװארצע- אין װײסן אטלעס. דער חתן - אױגן בלויע, האר ליכטיקע - אין שװארצן םאמעט. זי - דין, גאר דין - א צעבליט צװייגל, האט זיך א בײג געטון צום חתן, עפעס אײנגערוימט און אים געגעבן א קניפל זאלץ, א סגילה פאר נישט-גוטע. זײנע גלאטיקע באקן האבן זיך יינגליש גערויטלט. פון די אויל-לאמפן, פון די קאנדעליאברעס האט געפלײצט ליכט. דאס ליכט האט זיך געשפיגלט אין די װענט, 'װאס זענען געװען באשלאגן מיט געבלימלט לעדער, טונקל-רויטסי איבערן לעדער - לאנגע, שמאלע גאבעלענען. ס׳האט זיך געזען, װי משה, א בארװיסער, א געבויגענער, שטײט 'פארן פלאקערדיקן סנה, װי רות פאלט בועזן צו די פיס. קײנער האט נישט באמערקט, וױ בערל שמש האט •ארײנ• געבראכט די חופד״ װי ער האט ארײנגעבראכט א קהליישע שער אויפצושנײדן די פארזיגלטע בײטלען, װו די נדנם פון חתנס צד, פון דער כלהס צד, זענען געלעגן. קײנער האט גישט געפרעגט פארװאס דער רב שרייבט נישט די כתובה. 'אלעמענס בליקן זענען געװען געװענדט צום ארײנגאנג, װו א ױנגער ריטער, בויגיק וױ א שלאנג, האט זיך ארײנגעשארט אין זאל. זײן זילבערנער שופן-פאנצער האט געבלענדט, האט גע־ פ־גקלט און די שװערד האט געקלימפערט' נאך אים - א צװײ־ טער, א דריטער, א פערטעיר. די גאנצע לײב־װאך האט זיך אויס־ געשטעלט, דורכגעלאזם דעם קורפירשט, נאך גאר א יונגען, אן איבערגעװאקסענעם, מיט א לענגלעך פנים, װי ביי א פערד פון אײדעלן געשלעכט. נאכן קורפירשט - די שררים פ־ן רעגענסבורג. נאך די שררים ־ די ײדישע פני - דער שתדלן יוסילמאן, בע־ לאםער מיטן װײב, חתן־כלה, די רבנים, דער מחותן פון סטאמבול. לעמלין זאקסע, װאס האט געמסחרט מיט ״יובלעטאציע׳, האט דער ערשטער אראפגענומען דעם הוט. אלע, אח־ץ די רבנים, זענען געבליבן שטיין אין די בלויזע קעפ און דער רויטער זאל האט אויפגעציטערט פון די װיװאט-געשרייען: - האך: האךז אויבן־אן - דער קורפירשט, פון בײדע זײטן - די לײב־ װאך. די פינקלדיקע שװערדן, װי א גיבלדאך. חתן-כלד■ זענען גענאנגען אונטער די שװערדן, געגאנגען אונטערן קלימפער פון די געשפארעטע שטיװל, זיך פארגײנט פארן קורפירשט: -יהאך: האך: אלץ י האט אויפגעציםערט - שװערדן, קאנדעליאברעס, זילבערװארג, גדאז־װארג. הענם, אן װערטער, האבן זיך געדריקט, אויגן - געלויכטן װײן האט זיךיגענאסן איבער זילבערנע בע־ כערם, איבער געשליפענע גלעזער, װיאם מען האט געהויבן פאר חתן־כלה, פלײט האט געשפילט. פישל יהאט אונטערגעכאפט: איך עפן מיין מונד מיט זיסם געזאנג, דעם חתן צו ער, דער כלה צו דאנק, הא־האך: הא־האך: אויס מאנצביילשער יזאלי, אוים װײבערשער זאל. ריטער, שררים, בחורים, בתורות - אלע האבן זיך געטראגן םון טיש צו טיש, געטרונקען, געגעםן, געגפאםט אוןגעלאכט אין אלער לוססיקײס, אין אלער פארגעניגליכקײט.