Literarishe bleter · 1933-04-07 · 15 (7.4.1933) · p. Seite 240

ליםערארישע בלעטער נים. 15 (466) זײט 240 אין פין כאטעס האס מען עפעס שװערס װי גרודעס קרײד ארויסגעסראגן. װי ריזן׳שפינען פויזעט איבער זאמד זןװעק א װאגן נאך א װאגן מים םתים דרײ מיט אויגן אפענע װי זײ װאלטן זיך מיט עפעם װענדן צי דער װעלס... די װינטמיל האס א שװארבן בלם אויף דער ברוסס ארויםגעשטעלט, און בײ מילנערל פארמעליקטן האט א װאנסל װי א סאװעלע גענימען קלאגן. אין װעלדעלע דצרנאכדעם האבן כאטעס מיט סארבליבענע די סירן בונעשלאסן, מיט אויפגעשטעלטע אזיערן װי װײסע שרעקעװדיקע האזן. טיפער נידעריקער צו דער ערד אראםגעזעצט זיך און אראפגעלאזן. װער טאטשעט װי א װארים איצט דאס װעלדעלעי ס׳האס שוין קײנעם נישט פארדראסן... און װאקזאלעכל איז וױדער מכנים׳אורחדיק און פרײנטיק צוגעגאננען צו װעגענער װי ריזן״שסינען פויזעקע מיט סליגן דרײ געפאנגען. םו מיט צײן פארשטשעמעטע, מיט מעםער אין דער קעשענע פאר שעה פון מײן געבוירן, מייד איך אוים אײך, ברידער מיינמ דא זיך שארנדיק װי א טונקעלער פארברעכער — אז םײן אפגעהיטע מרלעכקייט איז באװאקסן שוין מים קרײטעכץ און געםעכער, און אויב םילעבס נאך אויף א ברומעלע, װעט עם אױך שוין םיי ווי םיי אויף אײביק גיין םארלוירן. צו עסן ברויט פון פרעמדער הארעװאניע האט אימגעריכט דער גורל מיר באשוװירן, ארױפצוקלעסערן אױף העכסטן שטאפל פון געפאלן זײן, און אויב נישט העכער... װער װעט א זופ טאן אײער צער, װאס װיינט בא מיר אין הארץ װי אק א שװארצן בעכער, אז ס׳האבן מײנע הענט אויף םערק די װאל אינײנעם מיט דער פעל סין בידנע לעמער אפגעשוירן... םארגיט, פארגיט םיר, ברידער! איך מײד אײך אויס, איך קאן מיט אייך נישט װױנען. איר װעט דערזען באלד א רויטן גליענדיקן חותם אויף םיין שטערן, אין ס׳װעט נאך אײער לויטערקײט דעם שװארצן שבת מיר םארשםערן. זאלן בלויז די װענט אין שפעטע שעהען חצותיקע זעען ׳ םיר — א טונקעלען מקונן מיט טרויער קרעפענעם באגארטלס קלאגן איבער אײך - זאלן בלויז די װענט עס װיסן... א כװעדער טײערער, ם׳איז גוס אזוי, מ׳דארף קײן פעטלע נישט אויף העלזל פון געװיםןז ס׳שפדאצט פארגאנג אין שפעלטעלע סון אײער אויג. װי אין א מעזשע שפראצט א דארן, און ס׳כליפען לעבנס׳םרײדן אײערע וױ אויסגעלענקטע אברים בײ בעלי׳מומען... און ס׳זאנט צו אייך אירינע איצט דעם ראט פון אלע ראטן: נעמט שםאטעם אעעװײקט מיט נאפט, נעמט בינטן אנגעהאקטע שפענער, און לאזט ארויף אויף דעכער שטעטיקע אזוינע רויטע פלאמענדיקע הענער, אז ס׳זאל אםילו נישט באװײזן אויסצונײן אן אויפגעשרײ פון עםעצנם א שאטן... און גלײך װי הינס און היצלס שלײף א םאלצײם צוגעװארפענעם פון בײנער אלס איר גריזשען די נקמה אינדערשטיל מיט נצחינדיקע צײנער! יג װי א דעמב װאקסט סעפםעמבער אוים מיט ריננען םון מעת׳לעתן, און אראפנעפירםע תבואוה שפארן אונטער קראקװעס שוין אין שײער; אפגעסעסעט האט די דאגות פױערל וױ סענקעם, אסעמט פרישער. נייער, און צעפעס צײלנדיק דעם רולד צװעלפטן דערמאנען, אז מ־האם אין זײ פארגעסן... ם׳קאכם אינאװנט שוין אין כאטעס אפ די פראסטע װעטשערע צו עסן, און פױערשע םשפחה בינדט צענויף װי א םנאפ זיך פעסטער און געטרײער — אויף פאליצעס דרײװינקלדיקע בלאנדזשעט אום א לעמפעלע א דרײער, און זוכס דארם קיץ קאנאדע און קײן רוםלאנד פארװארפענע אדרעסן... מ׳פרוװט א פארש םאן בײ חילאים, װען זײ עוקרן פון דאנען׳ אינגיכן װעלן גרויע מילעכן פון הארבסטיקע טומאנען כוטארל פארדעקן, און מענטש און בהםה ציען זיך אדײן אין לעכער װי אין שאלן שנעקן — נאר אויף געלע פאדלאגעס דריםלען שטיל אנפיסיקע, אױף בײכער טשעמאדאנען, ס׳װיל קיין שלעסעלפ נישט קליםפערן, סיוױל דער שטויב אויף דעקלעך זיך נישם רירן. וױ א יאושדיקע תשובה, אז ם׳איז נישםא שוין װאס געוױנען און פארלירן... יד און אט האט זיך די בשורה װי א ראב א סאדזשיקע צעטראגן, דעם בלאנדן טאג _ א מלא׳שמחהדיקער ױנג םיט פײקעלע פון זון ביי זײט — פארשסעלם; פארבראכן כוטארל האס הענמ, ביי סאסנעס האבן ויך די האר קאפויר געשסעלט,