Literarishe bleter · 1933-04-07 · 15 (7.4.1933) · p. Seite 239

זײס 239 ריטערארישע נלעםער נום. 15 (466) נ ע ד װ ע 9 ד 9 ע ס ( און םיט שילדל׳בלעכל אויסן קײלעכיקן היטל׳דעכל. אץ װעלדל בלײבט פון אונטן װי א ריזיקער ןןװעקגעװארסענער בוקעס א גרינער, מיט רוגזהדיקע טענות סון חולאים גלײך וױ .טאטשענדיקע װערים, למאי ארײנגעגאסן האט ער יום׳טוב אין די בלוטן בלויז בײ אײנעם םון חברים. י־א א דידאזיקע אירינע מיט װערבעלע אויף גאמבע האט א שם אין אלע כרכן, ס׳איז א בײזע מכשםה מיט ארױסגעשטארצסע הערנער אונטער טיר און אונטער טויער — םײק כװעדער, טראסצי יעהא מאטערי, וןט דער פארשזןלטענער, אנצלמדיקער סױער, קאן אי־ײן אץ מארך םון בײן מיט נײן פארזשאװערטע, װי בײ א זעג און לאכן. פונם כוכאר ביז פעטשײעװ װײםן פאדקאװעס אויף שװעלן, װײסן ראװעם בײ די שליאכן, אז אק שײער מיט אירינען שלאםט א גרױסער װאלף א גרויער, און איר שײגעץ האט א װײדל. ביז דער ערד א לאנגן אויער, אז ס׳צלמען זיך פאפן, און םאנאשקעם זיך באהאלטן אונסער פאלעס םון מאנאכן... א, דידאזיקע אירינע האם א בעלמע. װי א קנאפ םון סונקל חלב אויף אײן אײגל, און דאם נװייטע — איר װעט גארנישט נישט םארהוילן. ם׳איז א זעעװדיק בורשטינדל, צייט אץ גארמן, בײט אץ קלויםטער, נײט בײ שפינדל — װעט אײך טשאטעװען שוין אומנליק װי א שפארבער מיט די רויבערישע נעגל... נאר אז לעבנם אײסגעזױגן װי די קאניצדיקע קנויטן װערן צאנקענדיק פארלאשן, בײסט די עװלה וױ א װאנץ איר אינם בוזים און זי שטראפט בזה׳הלשון: יזנ םארנעמט דאס װארט םון הונדערטיעריקער אירינען, דעם זאמען סון נאומען: װײל איר האט געהארעװעט װי שטומע׳צינגען אײנגעשפאנט אין די יארמארן, און קײנמאל נישט באםעטיקם און באשמירט מיט שמאלץ סון קענדיכעס צעטרענטע — טלא און הארן, דערםאר װעט נאז םון היצעל טויט דערנוירען אײער שפור אװו איר זאלט נישט קומען. נישטא קײן קריגעלע םיט זאפט םון טרײסט, װאס זאל דערקוױקן אײער קומען, װען ס׳לויסן אום אין אירינעס םיגגער׳שפיצן אנגעגליטע נעדעלעך םון צארן - ברןך ז7$י*קי אין 8 װאלי ם א נ <סוף) ם נאכן רענענען צעשיט די זון זיך, װי א בעזים גליענדיקע ריטער, ם׳זעט דאם זאמד אויס, װי אין דײזשעס ראשטשינע געדיכט אץ אנגעצויגען, און אויף נאדל׳שפיצן, װו ם׳אח א רעגן׳טרערל נאר ארויםגעצויגן - סובלם דך אץ טרער א שלענגל פון א רעגנבויגן מיט א ציםער. מיט םערפ םארװארפענעם אויף אקםלען גײען שניטערקעס און שניטער אץ טראגן שוין צענויפגעלײגטע שאקן װײץ אין אפלען רונדיקע סון אויגן ו א חזירל לויפט קװיםשיק דורך מים װײדעלע צוױשן פיס ארײנגעבויגן, אץ הינטן - אן ארויםגעשסעקטער לעקער, װי א רויטער חלף א צעגליטער... בײ קיק סריקענען זיך פויערן םים פלאכםעם אײף די קעפ װי קאפישאנען, פאררױכן בײ צװײגן אנגעטאנענע אין פלאםער׳העסדעלעך םון םלאמען און וױקלען רויכעלעך אויף הוים װי שאל םון ציבעלע םון שטאמען — ס׳חלוםט םץ אזוינע ברואים, אויםגעדײװערטע און אױםגעקװארט וױ שםאגען די װאראנע ערגעץ לעבן ױארשע... דא איז אבער אלץ בחצי׳חנם, אץ ס׳ביס זץ• אױף די האנט םץ בײטל, װי א זוױד םץ אן אויסנעשעפטן ברונעס. געסקריפ םץ אקס, םערד מיט מארדעם אײנגעריכט אץ גרינע פינעס. א כאטע׳םענםטערל אנטלויםט םארשײט מיט אויםגעכאפטער בליאיקער װאזאגע, א פויערטע סארשװינדט בענםשנדיק דאס קינד םון דער הײליקער מאדאנע, װאם קאפעט מיט רסואה׳זאלב אױף קראנקע אץ םארװארפנסטע מדינות... און רעדער שװינדלענדיקע לײגן אויםן שליאך אױס צװילינגען םץ שינעס. דעקן צו מים שטויב א װינטמיל וױ מיט אויםגעשפרייטע פליגלען א װאראנע — און װאגן האצקעט זיך דאם בלא׳באברילטע שוסטערל און ציטערט םאר םבנה: דאם םירל קאן גאך םאלן כורעים װי א שטענדער אץ בית׳מדרש צו קינות. ס׳יאגט דער װאגן צום װאקזאלכל, װאס שטײט זיך װי א סאלגעװדיקער דינער, אין לאנגן װײסן םארטוך סץ די אקםל ביז די קנעכל