Literarishe bleter · 1933-03-10 · 11 (10.3.1933) · p. Seite 169

וײם 169 ליװוורןירישממ־גלזמר \\\ו. \\ 4621.) ם 'ם כ 1 י ם װ״ען. ער כאפט זיך אפט ארמנערוםפעדט פא־ דער צזדטייבעדטעד טשופרינע, ער מ״נט דעם מוח ״נעם חעם בדויזינד־סן, ד״1ם א־ים־ נערודערטן, דעם ׳צטררמ־עזן. א־נםטינהטױו צ־ט עד אירים ד■ חע:ט ז־ינע אפצ־הארטן ד־ צעיצפר־טעדטע, צעפראסענ־ע שטראידן, פ׳־נשען פרן נעדאנסע;, װ־ ע־ רואייט עס װעאן צרזאמענפרעשן, האםיעװען. מאםטיו־מם אר־גן האנצנסד־דן ז־ך נ־יטט אויף איײן פרנהט, ז־י זענען םערהװי׳־ד־ה וױיט א־ינס םון אנדערן און הארסן א־ן אײן דעדוױ״טעדן ז־ך. ־עדעס אויג זײנס הוהט אויף עפעם אנרער־נז, כאפט א.־־ף עפעם אנדערש. די אוו־גן זײניע — װ־ ער ארײ;. ־&ד א־ז א־ן עטדעכע עדטעד מ־טאמאא, א• דא, אי דא־ט און א־ן ע־נעץ־װו. טאסטבוימס פעדעד יטד־יבט נ־־ננט... ז־ ־עפ־־ננט, ז־ •שסארפעדט, מעד װ־ ז־ ־נ&־־יבט או־ף — פאדפערמ ז־. מען זאר ז־ך דעכענען ם־ט ז־ין א־ט ׳נזדײבן,—האט מען ד־ ב־כעד זײנע נעדאדפט דרוהן אכדעריע, װי אירע ב־כער: אײן ׳ננורה — נאייך, די אנדע־ע הװער, רערנאך א־ן א זײט און װ־דע־ הװער. אזוי ׳נזרײבט ער און אזוי יעזט ע־. עד פא־׳נויױנט נ־יטט הײן ורערטעד, עד ה־פעט :אד א־בער... און ם׳א־ז נוט אזוי! עד איז עיעמענטא־. מאםטבו־ס — א בזים א נאהעטער, אן א אבדנן, אן דעד איו־סעדרעסעד הארע, װאם שרעםט אפ א בוים אין דערנאנצט אי־ם. ) ער א־ז ׳נאזענד־ק װאך, מאיםטבוים, אויפנעדענט, פול מ־ט א־נסט־נקט און אימפעט, װאם טר־יבט א־ם אומבאװוםט... העט! ד־ ענ־ום פון אזא א־בע־פורטן זענען אוםנעהו־עד... דאס א־י:־ צ־יזע גל־ק פזן אזא פאד־ברא׳נז־תד־קן איז זײן אײב־ק ־יננ־זײן און זײן אײב־ק זײן ב־י כוחות... מאםטב־־ם — דאם הו־ך נעײאקםענע היכד, דאס ק־כד מ־טן או־סנעהאניעדטן פערזן־געז־כט! א דאכק דעד נעבענטשטעד נאיװ־טעט, ם־ט װערכיע קינדער זענען נעבעגסשמ — ט־אנט מאםטבו־ם רײכט א־בעד אין ז־ך דעם זיוד־קן תהו־ובה־, דעם ע־הר, דעם א־נהארט, דעם זיודיקן ־׳:׳, װאס דאדף נעפאידעסט װעדן, װאם דא־ף באקומען א צו>־ה. וועו־ װייסט, וואם פא־ א מענרעכקײסן א־ן דעם ערעסענטאדן מאםטבו־מען ׳נזטעקן! י▼▼ < ▼ י צ ח ק?ן6צ/21ע?ס$ן1ל$דזש י ו א ל ם א א. דער צעשויבערטער קאפ םאסטבו־מס, — כ׳מ־ין נישט ד־ האר זײנע, די טשוםרינע, א־ך םײן רעם קאפ זײנעם, דעם קאפ גופאן אינעוױיזניק בײ אים א־ז צעשי־בערט. דע־ צע׳טו־בערטע־ ם־ח מאםט־ בויסם! נאד א באזזנדער חן האבן זײ די צעשויבערטע ט־חות. זײ זענען ׳נזײן, און טראנ־ש דענען זײ. װ־ דעד װענ, ד־ער װ־לדער, װאם פידט צז ינזאםן. די סוחיות דעדמאנען דעם תהו־ובהו פון פאד ר־ שיאת־־סי ברא׳נױת, א־בער װעלכן א נײסט א נעט־עבע־ שװעבט. דער תהו־ובהו, װאס פאדן אנהויב — א־ז א־־ננטלעך רעד ע־קד, עד א־ז כסעט מער, וױ דעד אינהויב. ע־ האט פא־מאנט פון כײט ב. עם זענען נאר געװען כויטיק זעקס טענ — א־ן פאררו־ף םון זעקם מענ האט ז־יך םון דעם תהו־יובהו, פון דעם דײכן כאאם אד׳־־םנעפי־ נעװעט א זועאס, א פורקאםענע, א נעסדדטע, אן אפנעטאהטע. מאסטבױמעין, אין װעלכן עס ברויזט און עם דו־׳נזט און עם העדט סארנ־׳טט אױף, קוסט דעד, ״יהי אוד״ אן ׳נזיװער. עס ז־ננט כאאטײכ־ א־וים פון זײנע אפנדזנמן, מ־ט א סט־כ־שן בוח זיננט עכ פון א־ם אדו־ם — לײבטער אבעד װעדט א־ם נ־׳נזט. ער איז נישט באפד־דיקט, יני׳טט באדוא־הט. די ־וא־קהייט פזנם ק־נםנדי״־ר ה־טט נאהדעם, װי עד האט מ־ט נר־קדעריק־יט באס־אכמ דאס װעדק דאס פאר׳ענד־קטע, דאם אויסגעצאצקעטע, און אין א־יגענע־ התפערות םודה נעװען ״כי טוב״. ב. דעד װענ פון כאאם צום שאפן בײ םענטשן איז א שװערע־, א װענ םון רײדן... דער םענטש מאכט א־ם איךזרך םיט ענזײם. װעד מיט מער עכוײם, און װעד ט־ט װײנ־קער. ד־ ־םוד־ם ס־ן שאםן זע־ נע׳ן מענטשלעך, די גײדנדע ,ד־ נעפ־ינ־הטעי, די ק־נסטלער... די נע־ ש־כטע סון ייעדן ק־נססאער א־ז א ס־אגעדיע, ז־ ענדיקט זיך אםא־ מ־ט פרײז־ן. דער מארש אבער םון ־עדן ק־נםטרער איז דודך א שטורם. דער אפ־ו, טאסער קוסט עד, קוסט ער — שפעטע־. די פדײדן און דער אפרו, — ז־י קוםען װ־ אי בארז־נזננ. עס זענען אבער דא אזעלבע, װאם האבן ז־ך פא־פראנטערט אין דיע־ אײנענעם תהו־׳ובהו און קענען זיך םון אים נישט באס־־יען. עם קאםט און זידט ביי זײ פון םאסטבוימען שלאנט א היץ, ער א־ז א־ן א צושסאנד פון א שטענדיקן הריז־ס, װי א פדוי, װאם װאדפט ז־ך אין א־יביקע ד ב ־ ד ע ג ז װאס־ט־פעד א־ן ערדישן קרעס, װעדן נער מײנע באעטער און װ־אנען און שמעקן פד־צײטיק מיט טו־ט, און דעד מאך א־־ף מײן דוקן ורעדט ט־וקן און רו־ט און קד־כט או־ף מײן גזף, װי א פראסיקע נר־װע. ד־ בעדעזע, װײבהארציק און םירד האט נעשעפטשעט שטיר צו דעם דעמב: — רו ב־זט גדזים, דו בי־זט שטאדק, און ס׳קענען אם־ר,־ חדש־ם םון דויד׳ג־ט נ־שט שװעכן דײן שטאם. אבעד זע — א־ן קדײז פון דײן װארצר־נעפרעכט, וואס זויגט או־ם דעם מארך פון דיער ערר, װערט פארשדפהט, םארס־יקנט ־עדע םראנץ, ־עדע בלום, ר ח? ה. ק # ר ן ן ך ו 8 ר ש זז ו ו א ל ד ע בײםער באדעהט ם־ט גראעם שטו־ב, וױ װאנדעדער, װאם רוען או־ם פון װעג, האבן ם־ר נעדדעסרט אין דער ס־סאנדיקעד װ;. במארעס, װ־ היעראנריפן האבן זיך נעבינדן אין סונקעלע שורות און נעװאלט פאדטײטשן דעם װילן םון ה־מר רעד הײסעד, דודשטיקער ערד. נאר אײדער ם׳איז םארטיק נעװאז־ן די שריםט, האט שארםער זויגט די אזתיוזת צעביםן און געצומן פון םזרח ק־ין םערב י־ סטעננעס פון היסר. האט א בײזעד גיעמדוטשעט דעד דעםב: — שוין װאכן, װי ם׳ברעגט אונז די היץ, און כאמש כ׳נראב מיינע װאדצרען