Literarishe bleter · 1933-03-03 · 10 (3.3.1933) · p. Seite 153

לי6<ור*רים<ן ^ל^גזר ן\צז. סג וץ146 זײט ד ע און זוט איז באצד ׳**ויז נמונ םארנאנגען, און ןזט איז כאכט — א שװארצע קדא• און םיר, מיר זענען אויך םארגאנגען — און צעמעצע א־ז אלץ נישטא. װי א לאמפ אין קרעפ... א־בער שמעט, א־בער שסעס, א־בער אהםרען און קעפ ברענט די זון א־ן א כמארע, וױ א לאמפ א־ן הרעפ. װי א ראמפ א־ן יןיעפ ברענט די זון ט־ף א־ן הארבםט, בדענט ד־ זון א־בער װעצט א־ן א ׳םעה, װען ז־ שטארבט. אין א שעה, װען ז־ שטארבט האט די װערט נ־יטט :ן״ן װענט, איז רי וועלט נישט נעבו־ט םער ש־ן?זטיין און צעמענט. האט ד־ װעלט נ־יעט נןיין ד?>ר א־בער יואפ, א־בע־ ׳עטאק ■ צינט ד־ װערט או־ף דער נאפ! און דאם מיידר א־ן ־אנ און דעד ױנג אינם ינ״ענק און דער מענט־ע, װאפ םארדארבט - האימן װאך ביי רער װעיט אין א שעה, ורען ז־ ־עטארבט. אין א שעה, װען זי יעטארבט א־ז ד־ װעיט נ־יטט אייין, ברומט צ־קאפנס פון װעיט דאם דעריעט־קנדע נעװיין. וױינט ד־ ברייד א־בער װעיט, א־בער יעטעט, א־בער ־עפ, ברענט די פרייד אין א טרויער — ײ־ א יאמפ א־ן ק־עפ!... כישט ברי איר כאך... נ־יעט גיי איר :אך, נייעט היט זי — בראך! נ-עט צײי איר :אך די שעתן: ם׳א־ז װעיט נאך ױננ און ױננער נאך באנינעגם א־רע ביאע. ם׳ייגט װעיט נאך, װ־ א הינדי קויפ אין ה־מי׳עאי — אן איי. און נוט איז נאך אין םעיד דער בוים און וױים א־ז נאך דער שניי. און שמייער :אך םון װאיד איז האז און *־ום דעם האנם א קריי. און סרומער נאך םון בוים איז;ראז —;אך אייתמ־ ס׳איז;עװארן היי... נישט גיי א־ד;אך, נ־שט ה־ט ז• — בדאך! ם׳איז װעיט נאך ביים באנינען: אזוי ם־י ק־נדער װיינען :אך, אזוי ם־י האניק־בינען! אזוי םיי טייכן װיינען;אך, אזוי םיי ימען! אזוי ם־י באכן קיאנן נאך, װי ק־נדער נאך א ניאמען... אזוי פיי יידער יאמערן, אזוי ם־י דיכטער! אזוי ם־י װעדטער םדו־ערן, אזוי םיי ביכער! און איך — כאטש כ׳האב צום רוטי נישט נעםעיט, (ם׳האמ אםשר נישט קיין זין): נאד *־װו, :עם איין םיין ייד, א װעיט -־ א יעםי מעדיצין! ל י שרה אײזן דרימלט כ^ך דריםיט נאך צעעםנט יידער־בוך אויף אטאמאנע םיױשענער, און אױםן שפיני־ט־איעט, — .^;)סס!8(0 6זכ11זז^ ד־ שטארן נאכנעיאזט, ם׳איז םרי, נאר דושנע א־ז אין ברייטער הויך־געשניצטער פאמעדאנצן־בעט. און ס׳װעקט ז־ך אויף א ביעטי; ״איטער ניח מיטן שװארצן תהייימי און נוססע מארי״. םאיט א שטראי, א ק־ומער שטראי, אייף וױיםן בער אויף רו־טן דיי, ה־יט זיך איין אין י־ייע־שאי ם־נזי, באה־מ און א־נדערשטיי, שט־עקט א םיסי םון אה־נטער זיין דעק, — און ם׳זאי זיך עמעצעד נישט װעקן, בי״בט ז• אויף א רגע שטיין. און ס׳וױישט נישט קיינער, װי ם׳א־ז;וט אזוי אייין, צו ביי־בן מימן ביכי א־נדערםרי. מ־ט — ״איטן ניח שװזרצן תהייימי אוז;וססע מאדי״. בעדעכק איך כאך;עדענק איך נאך דיין;אמען אויםן קוי. און ס׳איז מיר ייכטיק הײנט װי איעםאי, װען דו ביסט וױ״ט און נאענט אזוי. און אז דו האםמ נעקושט מיך אויף די אוינן האב איך נעװוסט: נ־שט נעשסוינן,;־שט נעםיוינן. ם׳האט;עניוסט ױך זאנן: — ייגנ שוין!;אכאמאי! און קענסט שױן נײן. בעד שנ$פסר /?עסבעדע ד^ם לעמעלע ...און אט איז האיץ, און אט עקרה, און אט איז חיף אויך שוין דא, אױף קרבן גרייט םיר װארטן בײדע —;אר יעמעיע איז נאך נישטא. און אט איז זון — א ברוםט צום ױינן, און אט איז טאנ נאך ױננ און ביא, און קי״נער וױי פון אונז זיך יײנן- און יעםעיע איז נאך נישטא. און קײנעד װ־י םון אונז אהײםנײ;, און קײנער וױי נישט ביײבן דא. און קײנער קאן סון אונז נישט נרי״ט זײן — און יעמעיע איז נאך נישטא. און אט איז שטר־ק און קויש אויף בײנער, און אט איז יאק אויף טיא און קיא, און אט איז םײער שוין נעיײנט אויף שטײנער — און יעטעיע א־ז:אך נ־שמא.