Literarishe bleter · 1933-03-03 · 10 (3.3.1933) · p. Seite 150

דױזעראר־בװו 1לו<<זמ\־ 1ז<ו.ס\ זײ<ו 150 סיט זײן ר־כטערי׳זזער אינטואיזױע ה*ט ז. סענאלאוױטש ארויםנעפ־לט דאס פעסינינע אין דעד נאטור און דאם נאטורהאסטע, פריםיטױוע, דאס װאס 5ינט נאך אסנאעגססטן בײ די שוועצן םון א״־ראמת, אין דער םרוי. די ״װי׳צדע צי5עע״ איז דער ס־גטעז סון די דןזזיקע עלעסענטן. זי איז נאך פרוי און :אטור צזזאסען. אבער די פרוי בע5א אין דעם ״זפעטערדיקן דאמאן ״די ברידער :עסזאו,'״ פא־פאםק־דיעס שוין דעם װאצד סיט איד;ױוים׳םטעטישן, דעסארעכטי׳םן וױי, אט דעם זואלד, װאם װאהצט שוין בס״לא אונטער די קאעפ םין העק. איז װי אזוי־זעיע? רעזיגנאציע אונטער דעם נאאאנטן ינ־מײכא ם־ן א לעצטן ריטעד, האנצעםיעס אנבי אנדערע װעאטנעזעצ;? רויך סון דער ד־צקע ׳עפ־יט מיט :עדאנקען, װיהאט זיך װי בהאע באנדאזשן א־ום אײנענע םםקות, אימענעם הארצוױיטיק. — עס זענען :אך פאראן א םך װעידער א חוץ דאמבדאװקע, װערדער אין פ״אן, איטע און קאנאדע. און סען קען;אך אאץ חילוסען פון א פ־וי, װאם איז אפיער בכאא אויך דער װעיט נישט פאראן. אײנצצנע בײםער, נאר דעם װא׳צד אצס נאנציזייט, װאס לעבט צוימ אימענע או־נעזעצן, פננקט אזוי שטרײכט ער אונטער אין די םרויען־ טיפן, װאס זענען דורך אים נעשאםן, די ס&עציםישע כאראקטער־ אײננשאםטן פון נאנצן םרויענטין. און די םארפצעכטוננ םון די רא־ זיקע צוױי באזונדעדע װעצטן — פרוי און נאטור — טראגט אין דיך אלע עלעמענטן םון א טיסטישער בצוט׳ס־וב־שאםננ פונקט װי ד• בײםעד און גרעזעד — קגעבט פון אײן אײנציק בייסעצע עדד, צו װעצכן מען איז צוגעװאקםן מיט אצע אדערן, פונקט אז״וי די פרוי — שקראפין םון אײנענעם בצזטקרייז. זײעד בײדנם צעבן איז דאם א־ײנהארכן אין זיך אקײן, ראכ אנטפלעקן אצע םודות דורך דעם דיטם פון אימענעם באוט און דאם אײביקע װארמן אויה דעם פרעמדן װיל;, די דרויסנדיקע שטויס־ ק־אפט, װאם זאל או״םציחן אין זײ דאם, װאם עס ליגט טיה םאר־ בארגן אויפן :רונט פון אלע טענרעכקײטן. אײן אײנצ־ק אייבט װינטצ קען צעװינן א;אנצן װאיד, אײן אײנדיקע באנענענ־ש, א צופעציקער שמײבל קען פארװאנדרען דאס פארבראזםמע לעבן פון א פריי אין דע־ וװנדע־חנכסטע־ מעשה םון טוױנט און אײן;אכט. םעגאלאװיסש ל י ד ע ד פ ו ז ז מאמע־ערד אין ד־ אדערן מײן בלוט — רויט װי דײנע ־ויזן, ערד! זאפט פון דײנע פדוכטן, עדד! מאמע־עדד. מענט׳טן דארםן נליקלעך זײן אויף ר״ן גרינעם רוקן, ערד. מענטשן זמדיקן םיט שװעת־... מאמע־ערד. סענטשן צויםען זיך מיט פלויט און צעברעקלען װעצס און עדד, בלײבסס דאך אלץ א נדויםע עח־, מאמע־ערד. אצע שסוצן :עסססו צו: הינמ נעפנרטע און פערד... בצייבסט דאך אלץ א רימע ערד, מאמע־ערד. 924ו מיד זעכען א טדעפל מיד איז אדמעטיק מיר אױ אוםעטיק בױ ט־ערן, א־ך נעפין זיך נישמ קײן ארט. װאם װעס װער;, װאם װעט װערן מיט מײן :ישט־דערזאנטן װאדט< מ־ט אזוי םיצ ױננע צילן, װאם די ־ארן של־ננען אײן, מיט אזוי פיל נוטן װיצן, װאס װעט װע,־;, װאס װעט ז״ן? איך ־אב דיר;עװאלט דערצײלן, דיר איז אויך דאך נישט באװוסמ, אז עם לינן הײםע קויצן, הײםע קוילן אויה מײן בריםט.;ישט זײ ב.־ע;ען זיך פאנאנדער,;ישט זײ לעשן זיך װען אויס. אויף די װענן, װאם איך װאנדער, קוםסטו מער שוין נ־שמ *־וים. פו9ו א י ן שאטן מיד זענען א טרעפל... אויף אונז װעט שױן שפר״זן די צוקונפט מיס זיכערע טריט, מען װעט אונזער פארמעט םאױבײטן אויף אײזן, פארטויבן ותט שסאיל אונזער ציד. אין אונזערע קינדערישע טעג איז נעלעגן די זון אויף דעד נאס, װי אין פעלד, איצט גיהינומט און רעדיצט אויף נאסן און װענן, די זון איז םון ריזן םאדשטעלם... מיר שװינדלען, םיר שסונלען מיט םאלשע פאטענטן, טיר כאפן די צוקונםט מיט נעװאצגנ״ יןיר אצע, װאם צעבן םיט םענטיסענטן, ךיר אלע, מיר זענען שוין אלמ. 926ו אין א שאטן־װינסל בײ דער נראסע פון א נרויםן פענסטער שטײ א־ך אײנער, אײנזאם אויף דער װעלט... א מאדנע זועצט: צ• איך אלײן, צי א<ע זענען דא;עשסענםטער? ם׳שפריחן סענטשן: פיל נעארעםט, םי׳צ באזונדער, און זײ בעגקען, און זײ בעטן ליבע, נליק און וװגדער, אײנער בײם צוױיטן, אימער בײם צוױיטן... און װיפיל אויגן רוםן און װיםיל ליפן שליסן זיך םון מרויער און וױםיל ־ערצעד ראננלען זיך אין קײמן? אין א וױניזל בײ א םענםטער, טיף אין שאטן, שםײ איך אײנער, אײנזאם און באדױער — זיך, צי יענע, זיך, צי יענעם? גוגו