Literarishe bleter · 1933-03-03 · 10 (3.3.1933) · p. [Seite]

צענטעד יארנ^נב פדײז 50 ׳גר. 3 מע״ז 1933 21יס־31[ח 3 10 ־־בועדאר ־טזע א־קופכלדירטני #11 ■ # 1 ₪ 4*. 1 ■■■ ו װאכני1לר'2בד £'או ־יפלעדאיױױ ט;ואטעראוןקונסע ײ װארשי<;.קדעצקין פארהאג ב ר ח? ד׳•?/ ן ו / / ןן זן ר ׳2 ע דער ריטער ז. םעגאלאװיטש ןגליר זײ\ סכ־יאריענװ־ ליסיעראריטוער [>ו<ופו'1\ייס0 טט אוס־טטייער אוף א :אג־ן רעב;, אז די װעבעןע ט־׳סטעבזגױ א־ן ציכן זאיצן נא,־ איבערבהייבן פאד קינדפ־יןינדער. יעדעד ראמאן ם־ן ז. סענאדאװיט׳ט איז בודנעפאהט ט־ט ד־ נעפ־הן םון די ־עלדן, פי־נקט װ• א װאנן, װאס פאיט מ־ט כחורוז אויף א יאריד. דעריבער קוכט א־ם אוים אזוי ׳עורער א ־צטופ צו טון רי אדןצ־ע פארדים, נאד טאנוער וזאט ער ׳בוין ־א געיד־דט פון אדט, פאדט עד ׳שוין צזם ציי;דאט־ק און אן ־עום ־בטערוננען. ז. םעגאדאװ־ט׳ט־עם י־בע צו ז־ינע וזעדדן ענדיקט זי;־ ני־טט מיטן בדוי׳זן או־םיעטאטן זיי מיט אדע בעםטע א״ננ־באפטן. עד וזיט ז־י אויס װ־ דאננ ם׳א־ז א־ם נאד נועגײעך פון אדעם בײזן. טײדכואי יעי־עפט יער א;י׳עט־ה;ע־םעענ־׳ט דורך עטדעבע א־בעד־קע בו— זײםדעך, בדי צו געבן דעם העדר די מענדעבה״ט צוצונעוױינען ז־ך צו דעם אוטפאדפײז־־דעבן און װאם דעננעד אפצוהאדטן ד־ קאטא־ סטדאפאדע צוזאמענ־עט־־סן. און װען ז. םענאדאװ־ט־נ זעט, אז ם׳א־ז ״זוין מעד קײן ־טום אויםװענ נ־־נ־ט פאדאן, הער א־ך מם׳ט זײנע װעדמער, פ־ט זועדבע עד ט־ענהעט ז־ך או־ס מ־ט ז״ן העדד: — פאדמאך די או־נ;, און דאמ־ד בײדע אד־בעיד־בפד־נגען דאם פאםקודנע זײסד! מער װי א ז־יטד װעט עס דאך נ־יבט ז־ין. און נדויב ט־ר, דיד א־ז ׳בװעד צו ־בטאדבן, אבעד מ־ד א־ז נאך ־בװעד־ער, װאם איך םוז דיך מ־ט מ־יניע אײנענע הענט צ־פידן צום טו־ט! ז. םענאהאװ־ט־ב צענד־דערט נ־־בט, װ־ דאם דוב אונזעדע פדא־ זאי־קעד דאס מ־אוםע פון מענט־בלעבן דעבן, ער נ־צעװעט נ־׳בט די מעיננןבדעכע נ׳בסות, בד־ אויםצונעפ־נען א ׳ברעבט־צוגעסטרינעװעטע זײט, דאם ׳בדעכטע נעמט עד בדו־ז אויף, װ־ א נודד־זאך. פאדװאם זיך פאט׳בקען א־ן בדאטע, זוען אויף דעד װעלט א־ז פאראן אזוי פ־ד ־בײנקײט? ו. סענאדאװ־ט׳בעם ־באפן א־ז ענג פאדבונדן מ־ט דעד פדוי און מ־ט דער נאטור. א־ך װאדט;עזאנט, אז עיד א־ז א־ן דעיד ״ד־־בעד דיטעראטו־ זייעד בײתם דעצטעד דיטעד. װעקדער ־בטארבן, װײד אזוי האבן בא׳בדאסן פד־בעװאטע קעפ אויף ע&עס א קאנפעדענץ ם־ן די טרעסטן, און די פ־ויען — האבז אד״ן דעז־ננידט פון זײעדע ב־זאיצט־קע פר־װ־דענ־עם און װידן נײן א־ן דעבן אדײן. װיק ז. סענאדאװ־ט־ב קאנםעדװירן צװי־בן בוכ־ טאװדען װאפ־מע־ פון דעד דאז־קעד אײננאדט־ק־יט םון א ׳בטארבנ־ דיקעיד תקופה. דעד־בער;יסט עד ארײן דעם ריח פון זומע־- צע׳במעקטע סאסנעם א־ן קדײנע, יבװא־צע בעבעדדעך םון ד־ אותױת און פדװוט מ־ט דיניע זוניבטראדן או־םמאדן דעם ־בט־דסטן פדו־ענ־ ־במײבא צװי׳בן רי פ־ר ענניע, פאד׳באטנטע ווענט םון אונזער דעבן. און פונקט אזוי וױ ער זעט ני׳בט ד־ באזונדערע ם־מנ־ם ם־ן װיפ־ד נ־׳בט ־ בא־ פ־ידיקטע בענק־באםט האט נעטוזט פײנ־קן די נ׳במה םון דעם אײביק ־ פארזארנטן און טרויעריקן ײנגד, אז זי האט געקענט אין משך םין ־ארן פאדװאנדדען די האקב ־ צעםוידטע ־בטאכעטן םון די בא־ נאקעס אין װנרורב־ נענדימע סאסנעם און די קדײנ׳בטעטדריקע, בדאטע ־ צע״וירענע נעסדעך אין דרזם־ דוסדענד־שע דאנד־ ־באםטן. ז. סענאדאװיטש האט א&נעראטעװעט םון זײן קינדהײט דאם בעסטע, ראם נעם־ד םון אומט־טי־ בארקײט בײם אוים־;עסען דאס שײנע און נוטע. צװ־שן די ט־פן, װעדכע עד מאדט, נעדוננען אים אמבעסטן ד־, צו װעדכע ער האט א פאזימױוע באצ־וננ, װאם א־ז נדאר נ־׳ב־ט אײנע פון די דײכטסטע זאכן. בײ די שר״בער קומען דװקא ארוי5 בודט די כאדאקטעדן פון די נענאטיװע טיפן. או־ף א הויקער דאזט זיך אנדארענען א סך, ד־ גאנצע אוםצום־ידנקײט מ־ט װעדט און מיט ז־ך אדײן. און װאס הארטעיר און או־םנעװאקס־ננע־ דער הויקער, אדץ א ־בטארקערע הנאח םארן ׳ברײבעד. וױיד דװקא דעס הויקער האט ע.־ נעװאדט אונטער׳בטרײכן. די נענאטיװע ט־פן זענען אזוי־ צו־זאנן דער מיטסקאסטן, אין װעדכן מען װאדפט אר־ין דאס פסודת םון דעד צײט. און פאדקעדט, די צאל אקס־עסוארן ב״ם ׳ב־דדערן דאם :וסע און פאזיטױוע א־יז א באנרענעצטע און ־בטענדיק א־ז פאראן די נעםאד םון ארײנפאדן אין א צו־נרו־םער םענטימענטאד־־טקײט. ז. םענאדאװ־טש שטאט א׳ו־ס זײנע העדדן אין ףער אמתער םאם םון ניעפידן, אזוי װי מ׳שקענט םארצײטנם פארזארנן אונזערע באבעס ו. סנוגאראװיםיטו (צ־יבענונג פון י. בדוינעד)