Literarishe bleter · 1933-02-24 · 9 (24.2.1933) · p. Seite 138

ליסמראריטטברמסיסר 1\ס, 9 ןס46,) ז/ײדע ס^זע / ־ אנםר&א? איך ג ע ה ע ר א־ך כעדזע־ צ׳ •ע;ע פרױען, װעכיענס טאן א־ז ני׳טט קײן ־עלד.;ײעט בײם •א;ד א־ן װערדעד,;־•טט א״ן :זדענ;אך;עלט. א־ך;עהיעד צו •זגע פמ־ען, ט־טן י׳עבן אײ;פאחטרו־ט, צ,־ א ניאן װי ארע ״ענער, װאם זובן ־עװער דאם בחוימ. א־ך;עהע־ צי ־ענע פרו־ען, פון ־אך און ־ױז־כעז־נר, װאס צ־־ן ז־יערע העא׳ער ט־ט ד־ א־עביה םון א יזיכד. ה ע כ ט הע;ט, װאם האבן;עוװיכט א־ן שב;ות טיט נוימן און פארטאבט מידע אויינן צום שראף און צום טוימ, און;עצײרט אויף די םי;;ער די אײדיקע יארן, װאם הומען און נײען פאדרא־ן, פארלארן, און זוכן;אך אלץ טיט דער בלינדקײט םון מע;טשן א הא;ט אויף צו;צעטן, א קאפ אויף צו בענטשן. 136 זײט^ צע?,^ בעקער פ״ע־סא/ אי2יט װײס איך שרין א־ך האב טיך א־־פנעותקט ט־ט או־סנעשרײ און טדעדן,;א;ץ אוטנער־כט האט פד־צי;; א־־םנעשאםן װ־ א;ם. ־ער אװ:ט האט ש־־ן פ־־;עזא:ט ס׳װעמ עפעס װערן, א :א;צע;אבט האט װ־נט;עשפ־רט,;עהוידעט ז־ך או־ף צורינן, פארטא: א־ז שט־צ:עװא׳־ן, און א־ן דע־ פר• האט שוין;עבר־ט דער בעז. ו־:ט טע; האס שו־ן ד־ דופט :עש־טעקט ט־ט סוד, ־ער ר־טם פ־ן ט־ין אײ;ן ברוט א־ז ם־ן.־;עװארן פ־עטד, ט־ט ז־םד־־ט האבן טו־זנט או־נן ט־ך;עסטט, ם׳האבן ט־ך פארפ־רעריש;ערופן טויז;ט הע;ט, און טו־תט בר־קן האבן ט־ך ארוט;ער־:נרט װ־ א־ן א ־אד. און;ראד אט דער פר־־י;; האמ ט־ך נעשראקן װ־ א קאטאטטדאפע,;עפ־אםן זע;ען טע: װ־ כװאר־עס שװערע, א.־ן ט׳ד•; זע;ען;א״ע׳טװוטען ט־ײ.ע פטראפן. רעד באאם פ־ן ד־ טע: האט צװעדעקט ד־ װא־ און צונעדעקט דעם צ־נן, און פהד א־ז א־אפנעפארן א־־ף טי־ן ױנ;ט. ז־ א־ז אװעק. ם׳א־ז ארץ געװען א קודצער חלום. אזוי איז גאײבער ז־ך צו זאגן. זאל זײן אזרי דאם װארמ! ט־ט שטארץ האב א־ך א װארף נעטון ד• ־עצטע קא־ט, און אלץ;עשטעלט א־ן קאן. פארש־פ־לט! פארפאצן! ט־ט ציבע כ׳;עם דאם אן און װ־ליק, — איצט װ־יפ א־ך שוין — דאם א־ז נעװען מײן ״עצטער פר־ל־נ;. *ון םויייש ר• ק• א־ן ק• ם■ ם. נ ז ד ש פ י / / ן? זן ד ס ע ׳^ צוריקגאנג 0-0■ װוווניױה();יק אין א־ם איז;עװארן עפעם טאדנע שטיל, װ־ אר־ף א קלײנער, װ־יטע־ םטאנצ־ע. פונװ״טנם האט צו אים דערגרי־בט דעד טורקאט פ־ן זײן קאטש, װאם האט זיך זיך אצינד געהוידעט א־בער דעם שט־תערנעם ברור. ע־ א־ז שטײן;עבצ־בן. א־ן ד־ טאטע, אשיקע אוינן האט אויפ־;עבר־־צט א פ־יע׳־ל און צענאםן ויך אין װ־פ־עקעס א־בערן בראפן :עזיבט ביז איבער די שארםן פון די האקעס. עם א־ז ביעםער אזו־, ־ואם ער :ײט צופוס און זײ פאדן. הט... װי ■ע;ער האט ויך דאם •ש־ענירט בײם ־ע־ענט. דאם פנים האט בײ א־ם;עפלאטט פא־ ב־שה, און או־ט ד־ זשיעםטן זיתע האמ ז־ך;עקאנט א-־םװ־יזן, אז ראס טוט ער א־פ, עדװאו־ד װאלפזאנען, א ט־בה דערני־ט, װאם ער;עטט איבע־ פון א־ם;לאט אזוי זיך טיט א צײבטעד הא;ט ז־ין פא־טענן...;אבד־עם, װ־ דער אקט א־ז ש־־־ן;עװען אינטערנעש־ר־בן, ־אט ער ט־ט קאלטע־ העפלעבק־־ט :עעפכט פא־ א־ם דאם ס־רל פון דע־ קאטש, פ־ן זײן, װאצפזאנס קאטש־. טוחל, טוחל, ער דאנקמ. צ־ װאס זאל עי־ זײ שסערן. ער װעט בעסער ד־ך אב־םי א־בעדנײן. א־ן ד־ טאבטער איז צו א־ם אויך נישט :עװען אװי װ־ אלעמאל. עפעם א פ׳־עטדקײט האט םון איר נעבצאזן או־ף אים, נצ״ך וױ ז־ װאצט פ־ן :עבוירן אן;יעװען א;חעפין. זאצ זי ז־ך ש־וין האבן איבעז־נענוטען ט-ט א־ר נײעד ־אצ? די קאטש מענ א־בער־קנס בלײבן בײ זײ ער ־ועט ז־ך אפפר״ען ז״ן איט בריטשקעיע, א־ן װעלכן ע־ א־ז;עסאדו פא־ פ־;ף און צװאנציק יא,־ צוריק א־בעד ד־ הײף,;אך אײרעד ער א־ז;עװען דאס װאם ער א־ז ש־פעטע־;עװא־;. ד־ יופט א־ז;עװא־ן ק־צער. װאיפזאן האט נעשטעלט :עיאםע:* ט־־נב איננאנצן אװעקטאבן ד־ זאך ט־ט דע־ האנט דארף ער או־ך :־שט, װ־באייד ע־ האט אזו־ פ־י בחות א׳ון מ־ דערבײ אװעקנע־ 1. עדװארד װאלםזאן א־ז אדיױם פון רע־ענטם קאנצע־ יא־־ע און א דערשװ־צטע־ א־אפנעצאםן םון ד־ טאד־ טארנע טרעפ. די פײכטע ־א־בםט־לופט האט א־ם א פאבע;עט־ן א־ן פ;־פ א־ײן און אויפן ש־טע־ן האבן אי־ו־םנעז־עצט טרא&גם אפנעק־יטער שװי־ס. ער האט א פאד מ־נומ געװ־שט ראם;עז־בט ט־ט א ז־יד• ט־בעיע און;ענומען שפ־־־זן ט־ט;־עלאס־ענע ט־־ט א־בעדן טראטואר. א־ן ש־ט־לן;עםל זענען ד• ה־־זע־;עװען אײננעהילט א־ן;אבט־טאנדיקן שלומע־. א ד־קע ש־־בט קאשטאן־ ביעטע־ האט פארדעקט ר־ שט־־;ער;ע פלאטן, א־ן װאלפזאנען האט ז־ך :ע־ ר־בט, אז ראם שפאצ־־ט ע־ א־בע־ רעם :עײ־נע־אפטענעם ד־װאן א־ן ז־ין קאבינעט. א־בעד ז־ײע;י־רע־ ־אט ז־ך פא;א;דער;ע:אםן א רו־קע ט־דקײט. א־נעװ־י־ גז. ב\רג1י<זי\