Literarishe bleter · 1933-01-27 · 5 (27.1.1933) · p. Seite 69

זייט 69 לי<ו<ור*\־י8יז ג׳חמהור ו\6. * ע רי זדבער ׳מ־עסצעכע תהוטעז — מימ רויב װעוט עם םליען?זריבעד געדאגק און שטארבנדיק — ם$*<ן װי 8 מויב. ז<ט :סזוי שסארבן פאעטן אין זייער :עזאגנ. שאטן-שטרײןז א םויגא איז םארביי און א שאמן נעװארםן אויה אםעגעם פענםטער דעם םואן םיט זון, אװי נאר, שוין װידער די וױיטקייט םון <*רי5יננ און ם׳האיבן די אוינן אין הימצ קיין גרונט? און ם׳נעביצעטער? און ם׳נרינם? םון נראזן א\ן םון ביימער אן אמתער יםי וױיט, ליבסטע, כ׳האב צו גײן און צו נײן אין בעדיאזע־נעמודמא און װערבע־נעזאננ. ם׳איז וױ״ט דער וועג און לעבן דארםן מיר לאננ; אװעק שוין א אעבן א הא5בם םארבײ... און אט איז אין םענםטער מיט א שאטנדן שסדיױ• א םויגל א שװארצער אדורך םיט געשריי. שטערן אונטער שטערן איז שװער אזוי טראנן ראם שוױיגן דאס שװערע — צו שװעד דעדםאר טאקע דארה מען ראם ליד און די שװאכע, נישט־מענלעכע טרער. די גרױסע, צו גרויםע װע׳צט אונטער שטערן כ׳באקוק אזוי שטום, םוזע םון דדײסיק טײנע יאר, װוהין איז אונזער געשװים? דוד עדז>0 / ׳זיזד׳עגעסןגזדע צ װ ײ ל י ד ע ד 1 אויםנעצאשן אי5ע טסורות — אננעצונדן שװארצע מען םארשרײט זיך םיט הםקרות, און רער תושך בליט נעד״םט... כ׳האב שוין םער נישט קײן אמנות — אלע געטער ב׳האב םארברענט. און איצט טראנן שװארצע טרונעם טײנע בצײכע, וױיסע הענט. װו און װאס — איך װייו נישט װיסן, ם׳איז קײן חיצוק װער און װו: צ־ מען טראגט עס דעם נעזױסן צו זײן אײביק־־צעצטער רו, צי םען װעט דא באלד באינראבן א פאדבצוטיקט־גרויסע הארץ, צי מען רארף שוין מערנישט האבן אלץ װאס וױים איז און נישט שװארץ — צי עם זענען שוין םארשװינן אעצטע אםתדיקע רײד, צי מען נײט עס נאכן ליגן -- אים נעםינען שטילעדהײמ — ל י ןן?זזדיסיצז*;? :גדזןני״זזסקי םרן ברך ״זארג ארן בעז^כג״ *ן סויל־ש: נט. ר. בױײרערװאו * * * םרײנמ, ם׳האט דעד נורל אונז צעטײלט, טיר צענ״ען זיך כמעט איננאגצן םרעטד; ת םארסט צוריק קײן לאחש און איך — בלייב אין װארשע, אין טרוימיקן נעבלענד. כ׳וױים, לאכסט זיך אויס םון דײן א פאעט, װאם טרילעט םיט לירישן נעקלאג, דער בעטאן פון לאדזש בריט ריר דיעע םים, ס׳איז א ליד יעדעד טריט אין דײן טאנ. איך קען די םרײד םון טאנטענלעכן קאמה און איך בין דיך טקנא דערםאר, וױיל ם׳שװערט און בלוטיקט אין םיר:;עזאגנ, בענקשאםמ און מענטשלעכער צער. ס׳איז דאם מענטשלעכע סיר קײנםאל נישט םרעמד, וױיטיק און םרײד — אלעמען כ׳צעטײל, דער םענטש איז ידער שטאה םון םײן ליד, דאס ליד םון בלוט, אן םיםטיש נעהײל. פארװאם האסטו, סרײנט, נישט באגומען םונװאנען כ׳שעפ בלוט און כח פאר די לידער; אויב סיט לידעד כ׳שטעל זיך צום קאמח, ליב איך און לײד אויך מיט לידער. - כ׳װעל ק״נעם נישט דערלויבן באדירן םײן הארה — הונדערטםטרוניק — הונדעדט אדערן, כ׳װעל ץיי נרויליק א טרויעדיקע טראנן — װען אםילו שװערעד םון אן ארון. ס׳קען טיך םיין ליד נישט םאראטן, ם׳איז וױיט פון ספלה און שרעק סון טײן הארץ ס׳װעט א םלי־טון ײי אן ארלער און םיט צארן אויה דיינעם םאלן אװעק.