Literarishe bleter · 1933-01-20 · 4 (20.1.1933) · p. Seite 54

ליסינוראריעיט בלנזסיגןר 1\חי. * ןי55*.) זייט 54 י ד ע ר איבער צוימען, איבער נריבזנר שפריננ איך אין אײן בליס אריבער. װי א פארביק טישטוכם עסן נעם איך הונדערט־מײ5ן ׳םטרעסן; מײכן, פעלדער, בערנ און װאצד, נעם צונויה ז״ און באהאלט. גדינג און צדםטיה איז דאם לעבן, און דעד טויט — איז איבערשװעבן פון א צװײג װאם׳ט אפנעדאדט צו א נייעם בוים, װאם װארט. די שדעק םדן טויט ד• שרעק פון טויט צי יזען דערםילן װעד ם׳נײט אויח דר׳ערד מיט אל־טאנ^טריט אין שפי5 פון זארנעניש און שפיצן דעם שאדף סון שװערד דערזעט ער נישט. אים הויבט םון בעט דער בלויעד מארנן. און װי דער פאסטוך טרײבט די שאף םון טאצ צו טאל. אזוי די זארנן אים יאנן ביז דער שעה םון ש5אף. בײנאכט, אויף װײך צי האדט נע5ענער, דער טאג ציט װידער אים םארבײ אויף איעםם םון א נאקדענעם טרענער נעװינט, אי םאדבנרײך אי נײ. און םײ אין חלום, םײ אין װאכן די ראד םיס װאכן דרײט זיך שנעל; ביז ם׳װערט דאם נארנצדיסע צאכן פארפצײצט מיט װארעם בלוט אין <זעל. ערשט װען ער טראנט דעם הארטן זינל: גישט רירן צוגנ, נישמ האנט, נישט םוס, דערשפירט ער װינטיס םאך םון םלינל, םון נלאכציס שטאל דעם האלטן סוש. די בעװײכלעכסמע םרן םרריען די געװײנלעכםטע םון פרויען, — נישט צוםיל סלונ, נישמ שיין, האט זי םיך אומנעװײנלעך נעםאכט פאר זיך אלײן. און נאך א טאנ םון סנעכטוננ, פארלוירנקײט און שאני, פלענ איך דערוױילטער װערן דורך דעם נעבעט םון האגט. מיניאטורנע האנט םלענט בעטן: — סום,׳ סענינ, איבער װעלט. און איך װער אויננבליקלעך סענינ — כאטש םאדשטעלט. און שטענדיק זיך נעװונדערמ: םארװאס, און װי און װען? נאר יעדן בלאען אװנט דער וװנדער םלענט נעשען. י / ס ף דז>?ניק/עי?*י^דק ב ײ ע ל אקעדקײ פדײדן אלערלײ פרײדן פאיאן אויף דעד װעלט: ד• פ־ײד שון םיחר, װאפ מע־מ זײן נעלט, ד• פ־ײד םון פײער, װאם שערט זײן פעלד, ד• פ־״ד פ־ן מול־ער, װאס שטעלט־או־ף װענט, לײנט צ־גל אױף צ־נל מיט האריסע הענט. ד• פרײד פון מאטן, װאם הערט ק־נדס ערשטן װאדט, ד• פר־יד פון ק״נד, װאכ צופט מאטנם בארד. ד• פרײד םון קד־נן ברױו פון אומבאקאנטעד האנט, און שיקן בר־װ א־ן א װ״טער שטאט אדעד לאנד. פאראן נאך א פרײד פא־ ־עדן שד״בער און פאעט — װען ט־נט װערט לשון, און שודה דעדט. פאראן אבע־ פ־ײדן, מער צעד װי פדײד: שט־ױכלען, װו װענן ל־נן אפן און ברײט זײן נא-ש, װו קלוג זײן אױ נדיננ װ• א שפדוננ, און שטום זײן, װען װארט ליגט אױפן שפיץ פון צוננ. פרן װעראכדע שפעמער אװנט, אױפנעגאננען װײםעד, בדײטער ט״ך, פון דעם נאניק בױן װעלדל אפנעשניטן נלײך. בר״טער טײך. :ישט א־בערפא־ן, נישט צופום צו גײן, אז די זון װעט שטײן אין הימל, װעט דער טײך צעניין. אין האטעל שוין שלאפן טירן. מרעפן האבן רו. אײנמאל האט א קלונג :עגעבן גלאס אויף האלז םון קו; אײנמאל א־ז אדירך אן אױטא מ־טן װעג פאדבײ האט דעם הארן :•שט נעבלאזן — :אכט און שטיל נעטרײ וױלט זיך ט־עפן: װעט זײן מארגן רענן, אדער ניט? װײםע װאלסנס אױפן ה־םל, לבנה אין דער מיט. שנײדט לכנה וױיםע װאלקנם װי דעם האדסאן א סאנו, אויבן שטו־עםט;אך א ש־םל; אונטן פולע רו. איך קלאמער זיך אין דיר איך קלאםער זיך אן דיר מ־ט טײ;ע הענט, םיט אלע םײנע םינגער און םיט מײן ־ארץ — פארט־ײב מיך נישט. ײי םען שיקט ארוים א ק־נד א־ן א שטורעמדיקער נאכט אין א שליהות נישט פא־שטענדלעכעד, — :•שט שיק מ־ך אויך אזוי; אױף מאטערױש און אננםט, — :•שט שיק םיך, נאט, אזוי. וראסער פליעסק װאםער־פל־עםק און טויבן־בדומען אױ אויף מיר ה״נט אננעקומען — אלע הארטע סױדער־יארן זענען א־צטער מ־לד נעװארן. נרױע ה־םלען װערן שענער, בעדנ און טאלן װערן קלענער.;