Literarishe bleter · 1933-01-13 · 3 (13.1.1933) · p. Seite 38

זי״ם 38 ר־&ינוז־אריםנו בלפ&יזר 1333. 3 (■*5*1 עוםט־ם און ױנה — 1511 יאר; ראם שט־מט, אנב, םים דער ד׳!!ימה פון דע דאםםי נופא, װעאכעד;יט אויך אן דאם יןור 1510. איך גצויב, אז נאכדעם װ־ איד װעט נאכזען די קװעלע װעט איר פםכיס זײן מימ םיר, אז די דאטע 1421 איז נישט מער װי א פיםםארשטענדעניש, וױיצ א. נײבורנ האט געמאכט א טעות בײ דער א־בעדרעבענוננ םון רע״א און 1421. אט דער דאז־קער טעות האט נאכדעם פארפירט אויך דע ראסםין נופא, און נאכדעם אויך צונצן, א. י. הארקאװין. םון דעם אבעד דריננ איך בשום אופן נישט, אז די דײטש־ײד־שע איטעדאטור איז נישט עצטעיר פון 16 י״ה. אין דער באדצ־אנער ביבאיאמעק זענען פאראן ײדיש־ד־יטשע כתב־־דן םון יאד 1499 און אפיצו סון 1393, װעצכע באודיזן (אומאפהענגיק פון די היפאטעזן םון דע ראסס־, פערעצם, ׳עוצמאן און אנד.) ר־ וױיטע אוראצטק־יט םון דעד ײדיש־ ד־יטשישער ציטע־אטוד. א־ך האב דא אויפמעדקזאם נעמאכט אויןז דעם כראנאצאנישן טעות, מ־ט דער האפענוננ, אז מען װעט עם נאך א־ן דעד רובד־ס ״שפדאך״ קאנען אויםבעםערן. מיט נ־וים דרך ארץ ב. באראבאװ 11 װין 13/2 — 31/1 1913 זײעד חשובער ה. צ־נבעדנ! :עסט צו מ־ינע אויפ־יכטיקםטע נעםיצן פון דאנקבאדקײט םאד ד־ מ־טנעטײצטע ביבציאנדאפ־שע ־דיעות. אנב האב איך ווענן אײעדע אדבעמן א־ן דער ״־עװדעסקאיא ענצ־קצאפעדיא״ געװוםט םדיעד, איך האב אבעד פאדנעםן אי־ך צו ׳םדי־בן װענן דעם, אזוי, אז איך האב א־יך פאדשאפט א־בע־־קע אדבעט. ד־ אצע *דיעות, װעצכע איד האט מיר מ־טנעטײצט װעצן מיר שטאדק צונוץ קומען. ה־יםט עם, אז 2 *) — דאם זענט א־ד. א־ך האב ע־שט יפון אײך ז־ך דעדװוםמ דאם און עם טוט מ- ־טטאדק הנאה. אנב, דערמאן א־ך מ־ך איצט, אז אין זאבצאצק־ם װעדטער־ב־כצ םון פם־ידאנ־מען א־ז דוכסי ױך דער א־ניצ־אצ פאראן. דאם אדטיקצ ד־ ״ד־־טש־־יד־שע ׳טפראך״, װעצ איך אנשרײבן;צײך :אבדעם, װ־ א־ך װעצ פאדענדיקן מ־ין אדבעט פאר דעם ״פנקם״ צו דעם טערמין, וועצכן איר האט אננעמע׳רקט, װעט זי נעװ־ם זיין פאדטיק. א־ך דאנק אײך זײער דעדפאר, װאס א־ר האט אננענומען מײן פארשצאנ.- מימ נרויס דר־ ארץ בטר באראבאװ *) עם האנדצט זיך דא װענן דער םפעצ־עצעד אפט״צוננ ״איבעדז־כט פון דער י־ד־שער צ־טעראטור״, װאם איך האב אין משך פון יאדן נעפ־דט א־ן ״װאםכאד״, ״סװאבאדא א• ראװענםטװא״ ״יעװדײםקי מ־ד״ אונטעד דעם איניצ־אצ 7. — ד״ר י. צ־נבערנ. נחערשעלע-צד זײן ס<י.-טו בעבדירכט^ב צ״בנונג *ון דיבבער בעד האראװיץ איך בעט א״ך דעריבער סיד נישט אפזאנן און מיר צושיקן א ביבציא־;ראסישע ר׳שימה םון אצע אײערע אדבעטן, װאם האבן א שײכות ט־ט דע־ ״ד־שעד ציטע־אט־ד, שפ.־אך און םאצקצאר (אן אונטערינד־ד או־ףי װעצכע־ ש־פיאך) און או־ך מיד םעצדן, יײ עס איז אפנעדדוקט א־־ע־ ־עפעראט װענן דעם 50־יא־־קן ־וב־צײ פונם ״קוצ מבש־". :עי באראבאײ מײן צװײטער פא־שצאנ א־ז גונע דעד ״ײד־שעד ענצ־קראפעד־ע״ (״יעװרײסקאיא ענצ־קצאפעדיא״). אין איר א־ז געװען אפנעדדוקט אן אדט־קצ ״זשאינאן״ אדער ״די־טש־ײדיש״ אדעד ״ײדיש־דייטש״, א־ך מיין, אז :אך אזא אפהאנדצוננ װעט ז־ין אפנעדדוקט ב־י דעם ־טזט־כװאדט ״שפראך״. או־ב א־ר אצײן שרײבט :־שט ד־ אפהאנדצוננ און האמ נאך קײנעם נ־שט, װעד עם זאצ ז־ אנשר״בן, װאצט איך עם מ־טן;רעםטן פארנענ־גן געט־ן. אי־ך א־ז מםתמא באקאנט, אז איך האב א-־נטער דעד רעדאקציע פון ם. ג. צאזינסק• אין דעד ענצ־קצא־ פעדיע פא,־עפ:טצעכט עטצעכע נדויםע אפהאנדצוננען. דער טאטעריאד איז בײ מ־ד אינגאנצן פארט־ק, און ד־ אפהאנדצוננ, װאצמ נעװען בצויז אן אויסצונ פון א נרו־פעד אדבעמ, א־בעד ײעצכע־ איך ארבעט םםעציעצ שוין עטצעכע ־אד. א־ך קאן זי אייך צושטעצן צו יעדער צײט, נאר אזוי ײי איך בין זײע־ באשעפטיקט כ־י דער ב־בציאנראפיע פאד דעם ״פנקם״, װאצט מ־ר באקײעמע־;עװען ז־ אײך צושטעצן די יעדשטע טענ פון חודש מעדץ (צו־טן ני־עם פט־צ) אן אנאצאנ־שן פאר׳טצאג קאן א־ך אויך טאכן בנונע אן אפהאנדצונג װעגן יידיש־ דײט׳שן פאצקצאד (פאדשטײט זיך, אויב איר אדעד עמעץ אנדעריט האט עם נאך נ־שט אננעשד־בן). אויב מײן פאדיעצאנ איז אננעמבא־ בעט א־ך ם־ד מוד־ע זײן װענן דעם טערמ־ן און װענן דע־ נדוים פון דעם ארטיקצ. צום סוף האב איך נאך דעם ככוד אײך אויפטעדקזאם צו מאכן אויף א־ין נישט־אננענעמענעם כדאנ־שן טעות, וזעצכעד האט זיך אדיינגעננבעט א־ן די אדבעטן פון א םך אויטאדן א־בעד דער נעש־כטע פון דעד ײדיש־דײשט־שעד צימע־אטור און בתוכם אויך אין א״ער אדבעט ״צ־טעראטוד״ אין דע־ ענצ־קצאפעד־ע (ב. ^). װעד שמ־עםט :אך, װען אויף דעם סמך פון אט דעם טעות בויט מען פא־ש״דענע השעדות. א־ך ־עד דא ײעגן דעם כתב־יד אין דער ביבציאטעק דע ראםםי אין פארמא. א. נ״בו־ג װײזט נישט ־־כט־ק אן, אז ז־י שטאםען פון די ־ארן 1421—1420. פון דער דאטע, װאם עד אצײן כרעננט ״דע״א, און װעצכע עם האט א־ם א־בערגענעבן דער ד״ד צ. מאדאנע, זעט מען, אז דער כתב־יד שטאמט: די א־בערזעצוננ פון ד־ אנדות און פון תהצים - 1510 יאר; און די א־בעדזעצוננ פון יהו׳כם