Literarishe bleter · 1933-01-13 · 3 (13.1.1933) · p. Seite 36

*1* ריסמוראריפװו 3לפװטר ן\\ז. 3 -..^ דחל דג קןןרן — ג״כנונג: ליזע כמערטאק־גןזלדעטיין דת? רי■ ק$רן / װ$רשע מאמע אין תפיסה .ױןולט זי נעװען א לייבעכע, 6 צוינ, ארער בלויז 8 קאץ, װאלט זי םיס נענצ און מיט צײן שאדטײדיקמ אירע קליינע.;אד זי, די פויערטע די א־עםע פון דארף, םיט מידע־ אפנעאדבעט־הארטע הענט, םיט פלײצע אײננעהויקערטער םון שװערער םי נדײט צו דעד לעצטע־ זעונג טיט איר זון, און צוױי באגנעטן היטן ס׳מאטע־הארץ. בלייבט בײ דעד ׳כװעל ד־ אלטע פויערטע און שװײנמ — ווייל װעדטעד קענען װערן שטריק א־ום דעם האלז םון קינד, און ם׳ק־ען אן אויםנעשדײ, אן אײנציקעד זײן װ• א קויל אין םאםע מיט םון הארץ. און ם׳בלײבן ׳שטום די הענט און װארנן צװישן פינגער טויזנט וזםילות םון א ניאםען, װאם האט םורא א גלעמ םוז איר קינד, וריל נראד קען זי בארירן אט דאם אימ1 װאם װעט אין דר״, םיר שעה ארום דער תלױן זוכן םיט זײן האנט.;ישט קײן זוארט, נישט קוין ריר, איז װי לאנג־זשע קען מען אזוי שטײן בײ דער טיר, םעםטן םיט שע־בעלעך פ ן אײנענע יארן רעם װ״ן םון ײננן, האםעדדיקן לעבן און קוקן אין ד• בלאע או־נן םונם קינד, װאס װילן אויסטרינקען ד־ :אנצע װעלט םיט אײן אײנציקן שלוננ? :ישט ק״ן װארט• ני׳אט קײן ריר, ק• םאלאדאװסקי — ג״כנונם ליזע ס׳דערטאק־גאלד׳גטיי 1 קעדיע נ$1?$ד>)11סק' / ת$רשע האלא, מײן הארץן האלא, טיין הארץ, גענוג נעדדײט די קאמארינקע! עם פאלן ט״נע לידער טויב און שװער, װי זילבער־שט־ק פון אײנעם פון יענע לײמ, װאם װײנענדיק אין הויפן רויטן נאלד, האט םען פארקויםט דעם נאמ, אדער א סריינט. האלא, פײן הארץ. פאר װעלכן טײװי5 ראסטו םיך םארקויםט, װאם םון שטוב טײנער איז אנטלאםן שוין די לעצטע םויז? אזוי איז איטהדיק בײ םיד: אן נאם, אן ברויט. נאר ם׳ל־עשט ז־ך נאך אין םיר א לעצטע בענקעניש, װ• אין א ױלי־נאבט א לעצטע־ שטערן, װאם װיל םון היםל נישמ אראפ, ביז נרויםן טאנן. כאטש ס׳זענען טײנע אוינן זאט םון ביטערניש, און יעדע־ טראט, נעשריי, און בליק, א&ילו דער צארטעי בינען־װינט, װאס םאד םײן םענםטער םליט, װארםט אין םײן שויב ד• םעשה םון דעם װאלף און צינ, אט יענע מעשה םון דעם װאלף און צינ, האלא, טײן הארץ, עם כר־פעט ד־ קאטארינקע!