Literarishe bleter · 1933-01-06 · 2 (6.1.1933) · p. Seite 21

זייס 21 רילוזראריעיע בלגמזער נזגז. 2 (יב5*1 ע ע ם א פ ז דןום ה$ט פארבענקט זיר :<<ך >ז :ײעם לעבנסשסיינער >* הו:געריקער םויעד םון בארקאװ צי פון פערם. א־וום פויזן עובר־בםל צװײ ליז״ע שווארצע װײזערם אויוי קײלעכדיקן חלל, װי שטעקעלעך םון * בלי:דן און ם׳פויזעט אום א ׳מרעק אויוי;אםן און אויוי הײוער — ם׳האט קײ;ער שוין קײן מוט א :אכט־לאםפ א;צוצי;דן. ד נ י א? ם ש $ ר 2 י 1? $ ה נ ע ד יי כ ם ע ת יי ש 7 0 19 קום צונײן, קום צונײן ה״:ט בײנאכט, װען דאם אוינ םון דער װעלט איז םארמאבט, װען אויוי אצץ רוט א בלאםצעבעד שײן. װאם באצויבערט און שלעםעדט דיך אײן. װער װײם רע;, צי ם׳איז טאנ, װער װײס דען, צי ם׳איז אותט עס זע:ען אלע װענן צו טפיל־צײט געשלאםן,;אר אויױ דעם רויטן םארק־פראץ שטײט א פערמע־ ױן — ער םד״ט זיך, װאס ער האט דעם װעלם־ז״נער צעשאסן. ז״ן זיגעריש :עזיכט שטראלט, װי א טורם־זײנעד. צוױי װאנצע׳ם, װי צװײ וױיזע־ס מאכן דיר האװאיעם — דאם הויבט זיך אן םון הײ:ט א :ײע־ לעבנםשטײנער, און דו, א, דו, :ישט וױין אויױ םארניקע לװױת!... וזןזםסװע. קום צונײן הײ:מ בײ:אכט אעדערשט־ל און נישט םרענ צוליב װאם םאר א ציל, װי עם םרענמ נישט דער כוינל בײם בוים, צוליב װאם ע־ םלעכט או־ם דא זײן ה״ם. קום צונײן און לעש אוים סיין נעדאנק, ,־ועלכער םלעםלט ם־ט ־אוש און צאנקט, װינ םיך א״ן א־ן דײן שוים, װי א קינד, מ־ט דײן שיין מאך מיך בל־נד, םאך ט־ך בלינד! וױמס. 19 2 2 19 12 יעדער :ײער טוימשטראױ א־ן מאםקװע, צ־ אין;ױ־־ארק, ־עדער;ײער טו־טשטראױ א־ן װארשע, צ־ אין רעװעל — לײנט זיך אויס או־וי םײן נעװיםן מ־ט א םרישן אבל־טו־ויער, װי איך װאלמ שוין װידער אומנעב־אבט מײן ברודער הבל. צוױי שװארצעשװאנען שװיטען א־ן זעע אזוי נעלאסן, ד־ העלזער שלאנק געשלעננלט צום הימל הויך דעם בלאםן. ־עדע צייטוננ ברעננט ם־ר יעדן טאנ א פר־שן קרבן, ־עדע צײטוננ רו־טלט זיך מ־ט םר־שינקע בלוטסטראפנם, הלװאי װאלט איך שוין בעםער א־ן מ״ן קינדער־װ־ג;עשטארבן — אײדער ײננ־נעקעפטע ברידער זאאן באמבלען ז־ך צוקאפנס. איז צו װאם האב א־ך ז־ך אויםנעלע־נט לײענען און שרײב;, און צו װאס האב איך םארקנםט ז־ך מ־ט ד־ ״אויבערשמע צענטויזנט״? און נישט בעסע־ טשעדעדעס אויף;ראזלאנקעם צו ט־ײבן — צײ־שן שטומע חױת זאל שטיל מײן לעבן פויזען! נאט, מײן גאט, א־ך קאן שוין :ישט דיין צלם מער פארטראנן, נאט, מ״ן נאמ, זע מעק מיך אוים םון דײן פארד־נטן נעזינדל — איך קאן שוין םער נ־שט צײלן די נעהאננע־-ע אויױ אלע -־אנן, איך קאן שוין םער נישט טראנן אט דעם עםנט־׳עבן זינד־עול! פװוארצװארד. 7 2 19 איך ליב אזוי צו שלאםן אין די װאנדער־בעטן םון כלערלײ װאנאנעם, ש־םן און האטעלן. מיט שװינדל־פאפ און אקםל םרעםדע קישנם קנעטן און שפ־רן, ײי םאטראצן םון ם־ין ל״כטק״ט קװעלן. װער װײם דען, װער ס׳א־ז נעבטן אט א דא נעלענן. װער װ״ם דען, װער ם׳װעט םארנן פונקט װי א־ך דא שלאםן? ם׳האט אםשר װער נעאײלט אהײם םיט זײן םארמענן, צי אםש־ איז נאר אײנער םון זײן הײם אנטלאםן? און כ׳ליב אזוי די בעטן, די;ע ו:דע בעטן: םע שםעקט פון זײ םיט ליבע, צאנװײטיק און זארגן — איז זאל זיך אויך מײן הארץ, מײן ײאנדעי־האדץ םארקנעטן םיט אט ד־ אלע װעזנם םון :עבטן און םון םאר;ן. פארױ. עם איז די זזן םאדנאגנען — עם קוםט די שעה םון בענקען — צװ״ העלזער, װי צוױי שלאננען מער װילן זיך נישט שװענקען. װײל ם׳הויבט זיך אן דער היםל א־ן װאםער־בלוי צו שפינלען, און בײדע שײאנען טרוימען םון שסארקע אדלע׳־־םלינלען. זײ װאלטן איצט נעםמינן צום היםל־זעע צום צװײטן זיך שנאבלען מ־ט די שטערן םיט םילבװענם זילבער־קוױיטן. צװײ שװאדצע שװאנען שװיםען, פארשנאבלט הויך און בענקען: ״װי נעםט מען אדלער־םליגלען אין היםל זיך צו שװענקען?!" בוזר\. 17 19 צעשאסן איז דער ציפעדבלאט םון קלויםטער־ז״נער, צװײ שװארצע װײזערם פענרלען :אך אויף נאקעטע נעדערעם, און אונטן או־םן ברוקשטײן לינט א םערדס א פנר — עם םרעסן א־ם שויז הוננעריקע הי:ט און װעו־עם. עס האט די מוטער־צײט אלײן פאי־ שרעק נעםפילט, און ם׳םאבן אירע צוױי וױיזערם משונענע האװאיעם — עם האט שו־ן װירער א הארםאט װו אויםנעצאפלט און הוםטנדיק אלץ צונעצײלט רי םארנ־קע לװױת. זעט, אז;טן או־םן בדזקשט״ן לינט א פערדם א פנר, עם םו־עסן אים שוין הוננעגיקע הינט און װערעם —