Literarishe bleter · 1933-01-01 · 1 (1.1.1933) · p. Seite 5

זײט 5 ריםוןדאדיבװו ב17ו8י(ז\־ ו\סי. \ ן452) ל י ד ע ר זעלטן װען ם׳דערהערט א שטעטא׳נזע טאכטער רי שטים םון אירע ױננינםע בלוטן און צעזינגט אויםן תו< זיך און שאינ״ט אין נעצעבטעד... זעאטן ג״ען זײ זומער ארוים אין װאיצד און אויר לאנזע, און םדעמד איז דאס םעצד םאר ד־ צניעותדיהע עטעטלשע טענטע״־. שמעטלשע טעכטעד דערשפירן אםט א דיגעם וױיטײן אין חאדצן און ם׳װערן זייערע אוינן א-א׳ז מאטעד און םײכטעד;- זײ שאעפן בלאוסע ארום זיך, װי שאטגם, װי ש וארצע, און צאנסען, װי שבתדיסע ל־בט, בײ זייעדע טאטעם אין ל״בטעד. א. נ. שטטנצ? / נעד?י/ אדבעטסלאזע וב\\ ררזסי\ סיייר ״םאובסור צ\ רי\ר טסיאסי״,) 1 , שט״ט א בליגדער דער אויםנעלאשעגעד אויװן םיט אםענע םייערהעם װי או־נךיעבער, הותט עד ארוים אוױי פארשגייטע דעכעד: אפש־ װעלן דאך אגהומען פון עדגעץ ד• הדובים! דורך שפאלטן םון װענט אזן פון טירן נראבלט דעד שניי זיך א וױיםע האץ, דעד װינט םיאוהעצט ביי יעטװעדן ראץ! און די װינהלען הודטשען זיך אין םדידן. און האבן מורא *ויםצוהײבן די אוינן: הענטלעך און םיםלעך םון דאכימעם צעבויגן, פון הונגעד און םון העאט נעשװאלן און בלוי, גדאבלען און פ־שטשען װ• מ״זמעך אין שטדוי. ם׳װעט דאך די װייםע קאץ זיי אױםפדעםן! זי םיאוהעצט דאך שוין אזױ גאנצע םעת־לעתן. 11 קריעה בליעה אין לאבעס און אין שטאטעם, אין שטוב קיין האדטאפעלע גישט און קיין סוילן, ם׳באדבלט ד• גאם אים אונטע־ רי זוילן דורך שט־װל צעםל־קמע פול צעלעבעדטע לאטעם. שט־תעד בלוט, װאס װילן אין האלז א־ם װארנן, װיל ער אדונטערשלינגען אזוי צו זאנןג זאל אריינקומען אביסל ״װאדעטס״ כאט־ט אין מאנן, ער װעט דאך זיינע אייגענע לוננען ז־ך נישט קאדנן! און א־צט װען ער פאלט אנידעד אין גםיםה־צאפלען, און ם׳םאלט ױער הועעי אים שױן בלומען פאד ד• אפלען, װי אין שטוב זיינעד דער פדאםט אויף ד• שויבן- נייען םענטשן םאירביי זיך נישט אוטצוקותן: ם׳קאן שוין ד• טריקן פון חולה־םםוכן! מ׳תאן שוין דעם אנשטעל םון נרםות־סלײב!?ןי?ייעס ש&קספיר*) סאכעט ײדיש — ר״ר א. איױ\(\\ װען וױיט םון נלית און אױך פון טענטשן װייט, טײן מזל איך, אן אײנזאמען, באװיין, — אוטזיסט מײן זעל צום טויבן היםל שרײט און כ׳שעלט סײן <ורל װי אזיך זיך אלײן; און װינטש: צו זײן װי דער, װאס א־ז םער דייך אין האםעניונג, צי װי דעד, װאס האט םיל פרײגט; אין תונסט, םארנעם, םיט דעם און יענעם נלײך, אלץ װאם איך ליב, נאר װאס עס םעלמ ם־ר הײנט — דאך, דענקענדיק איך בין ב״ זיך פאראבט, דערשײנט נאד פלוצים ראן ד״ן בילד פאד פיד; און װי די לערכע, װעלכע םרי דערװאכט, זיננ איך ם״ן היםן בײ דעם היטל־טיר; וױיל װען איך אין דײן ליבע זיך דערמאן — איז בעםער מיר פון קענינ אוױי זיין טדאן. *) דער ברײטער עולם וױיםט נאר װענן װ. שעהםפ־ד דעם ה־א־ מאטורנ. װ. שעיזספיר איז אויך א ל-יקער, עד האט א־בע־געלאזט 164 סאנעטן. — רעה ב״ םרדכ, / ןןעד׳שע שטעטלשע טעכטעד די שטעטלשע טעכטער םיט רי טיםע פאדחלופטע אוינן נלײך א־ך ■ צי אײשאטע בײמער מיט םארבדאממע הענט א־ן פא־נאבסן. ביי שװעלן בײ הויכע זענען זײ עדות אזוינע םארטדאבטע, דודך שײבלעך קלײנע זענען זיי סודות פאדםאבטע. ס׳תאן נישט רער באגין זײער ל־ד םין נױט אין ז־ך א דעדשט־קטע, און זײ װעלן לאננ דיר נאכהוקן, אויב דו װעסט זײ װאם םרענן, ס׳איז דא אזא בענהען אן אלטער אין זײערע בליהן, און אין זײעדע װעדמער אן עכא א וױיטער פון װענן. ם׳האט דער טאטע םא׳דמאכט דאם נעװעלב שיין, און פאד שט״עד באצאלט םיט א בעט אין א שאםע, נאר זײ ױצן נאך אלץ, וױ אמאל, און העפטן ב״ םענסטע־, און נאנקעם, ם׳איז אםאל א חלום א בלויעד איבערן שטעטר נעשװומען, איצט װילן זײ אים מיט םעדעם אויםװעבן, אוױי שמאלע פאדהאנקעם. ם׳וױ״םן נישט שמעטלשע טעכטער, װאם צו טון םיט זײערע נעצערטלטע נופ־ם. ם׳ברימ רי לבנה און שטעכט זײ םיט בליסן םיט אקרע, זײ בלאנדזשען פארגאכטן אוױי די ט־אתטן; װי װעםען אנטתענן, און צאפלען אין שטוב אויף בײ יעדער םתדיפ פון די טירן... זײ העלםן רי טאטעס אױף מערה און ״רידים און שלעםן דורך תעלט און חורך הוננער זיך אויף םורלעך און םורן, זײ לאזן זיך םירן אין מדינות אין וױיטע, און ס׳ודאין אויף אײביה םארוױסט שוין זײעדע שפורן,