Literarishe bleter · 1932-12-23 · 52 (23.12.1932) · p. Seite 831

זיים 831 ליזזרןזריפיפ גלזוזוזר ו\גו. 52 לי־םאי־םע*) שון צן*טאם־2<וטע1 און שטערן, —;יי אה״ם און נדעננ מיר די נימארע אהער. געבדאכט? איצט ניי אװעיז און צאז מיך אצײן, איך בין שנוד >*ח מיר. װען די דעםערוננ װעט אין ביצויע פאנטאפא ניין ריודך מיין נעמיט, װעצ איך זיך אויפבאפן. און אויף םיינע הענט װעט ציטערן א ױננ און גאיצדן ׳ציד. טאכץ אריפן װאלקן אז איך האב געשפייצט אויף טיין יאדע־םיצייט, יאר־איין, יאר־אױס אין א יעדן שארנאבט, האבן רי םענטשן זיך נעםילט װי אין א טונסל הויז, און האבן םיינע יצירער אויסנעיצאנט. האב איך אױםנעהויבן צו די נעמע־ םיין םיצייט. האבן ד•;עטער אויף א רױט־צענאיטן װאאהן געטאנצט םאר םרייד. און די םענטשן האבן אויםגעהויבן ד• באיסן און נעזען די שיכורע נעטער טאנצ;, האבן אצע זיבן םאדביסע נליסן זיך אויױ דער ערד צעםינסלט און צעלאבט. א, װונדעחצעכע םאבט םון םיין יאדע־םצייט! װי שטערן־בצעטעד האט זיך צװישן םאצס צעבציט די םרייד. אין פריליכג אויב דאט צעבן איז בצויז אן אפש־יין םין חצוסות, איז צװואם םא־פייניסן דעב בצייבן שסערן׳■ שכור װיצ איך זיין מאנ־אוים טאינ־איין און שצאםן נעבן םינרםטן גאם־צאםטעדן. איך עםן די אויגן אויף און הער, םע זיננט א םוינצ אין בציענדיסע געװעבן. איך םרענ אים, אין װאס םארא צייט מיר צעבן, ע־ ענטפערט: ״םריציננ. װען דער םוינצ זיננט״. איך שטיי און נאף. ס׳װארנט מיך א נעוױין, איך נים דעם בעבער אן םיט רויטן װיין, און זינג הו־ך טיין ציד. דעד צבנה־שיין צ־טערט באירנ־אראפ און ט־עםט מ־ך אציין, נשםה םיינע, זע דעם יאדע־סדוג נעבן שװא־צע ברונעם, םאידנעס די צבנה, ראם ציד און צי־מא־־םע! זיכגעכדיקע געשפעכסטעד ביטר־נס אוים דעם יאדע־סרונ םיט װיין ם־טאםאצ. ציכט ציטע־ט איבער די װענן א־בער באדנ און טאצ• איך בין אן אסעד־איױן. א װאצסן־םצ־ און א זיצבע־נער רעגן. א־ך ב־ן רע־ ש־בורעד סינינ םונעם װעינ, און ר־ בצוםען טאנצן ם־יר אנטסענן. די ציפן פצאפצען. ד• או־נן זענעז װאך. א־בע־ מיר פ־נסצמ א דאך, אט עםנט זיך א םענםטעיר, א טשאטע םיינצ םצאטעדט דורך דער נאבט דו־ך דע־ כ־םער נאכט פון אונזער;עמיט. װי א מחנה ז־ננענד־סע נעשפענםטע־. ז/יזניי/ סז*געעד ל י ד ע ד ס ו ז שעכק איד םרדלדכג זיבן שימעצ♦*), טדאפ, טראפ, טדאפ. איבער בארג און היםצ, ט־אפ, טראפ, טראפ. בציטן־װינמ מוז האבן שפאר;, טראפ, טראפ, טראפ. צינט א שענס אין םעצד םארצארן צװישן דעםערוננ און נאכט. או־שן שװעצ אן אצטע טוםע צו־ערט, װאכט. זיבן ריימער װיגן זיך, װינן זיך, װיגן זיך אין די זיצבער־װייםע זאטצען. זיבן האבן זיך םארט־אכמ: — ״םריציננ, ױנגע םיידצעך, גוטעיר װיין״. :יבן נייען זיי אין שענס אריין. אדמפראװדזאצדע װאצסן — איר סצייד, און בצום איר נעזיכמ. צאדטע דוםטן םצאטערן אין דעםער־ציכט. םארציבטער םריצינג. װעם זי אויםן בארג שטיין, װעצ איך נישט ארױםניין. װעט זי זיך נוינן, מיט די צבנהדיסע אויגן צו דער צבנה, איר שװעםטער, װעצ איך םארםאבן די אויגן. זי װעט זיין צו ריין, און איך — צו װייט און אציין פארציבטעד םריציננ. א ין םעלד ט־ר צינן ביידע אין צעבציטן שוים םונעם פעצד. דערצאננ דעם װיין אהער! נ־ס אן די בעכערם! און ם־ד װעצן טרינסען איינס און איינס און נאך מער. װען א־ך װעצ שכור װעירן און פצאפצען װי אן אפענער טו־ער אין װ־נם *) צי־טאי־פע, דער נרעסטעד כ־נעזישער דיכטער, א־ז געבו־רן אין יאר 702 און א־ז נעשטארבן אין יאד 763. אן אייביסעד װאנ־ דערער, האט ער נעװאנדערט מ־טן כוס אין דער האנט איבער דעם נרויםן בינעזישן צאנד. דער כינעזישער סיםר האט א־ם גענעבן די העכסטע אויםצייכענונג םונם דעמאצמ־סן בינע — א פודפוד־םאנטצ. צי־טאי־פע האט דעם דאזיסן פאנטצ נעשצעפט איבע־ אצע ר־נשטאסן פון דעד פדאװינץ. אפט אנסוענדיס דעם סאנטצ, האט ער זיך םימן כוס ײיין אין דער האנמ פראסצאםירמ פאיר ס־סר. א־ן א רנע שפעטע־ האט ער נעהאצטן רעװאצוציאנערע רעדעם סענן דעם, װאם האט א־ם די דאזיסע העכסטע אויםצייבענוננ נענעבן. נעשטארבן איז ער א־ן שיבורן צושטאנד בעת עד א־ז נעםארן אין א שיםצ אויםן ים. די צבנה, װאם האט ז־ך אפגעשפ־נצט א־ן װאםער, האט זיך אים אויסנעװיזן אזוי נאענט, אז ער האט זי נע־ װאצט כאפן םיט די הענט. דאם שיםצ האט זיך א־בערנעסערט, און צי־טאי־פע איז דעדסרונסען נעװארן. דאם כינעזישע םאצס האט די נעשטאצט פון רעם ר־כטער ארומ־ נעװעבט מיט אן א צאצ צעגענדעם, און נעהייציסט זיין נאםען, אוים־ בזיענדיס פאר אים א טעםפצ. **) װייסע פערד.