Literarishe bleter · 1932-12-16 · 51 (16.12.1932) · p. Seite 815

זײט 815 ריםנוראריטנו ברגוסוסר 1\סי. \5 4501.) דיסז)סז4דז4 אײנזאם ם׳איז אומעטיק צו שהאשן הײנט אלײז ביינאכט, אוכרעטיק און שװעד. די נאנט איז אאננ װי דעד האנגעד עק שון דעד נאלדענער פאװע. איך א־ג און דער, איד קוא סאיננט איבע־ן בארנ צו טיד אהעד אוכיעט־ק און יעװער — װאט װיר אויף ט־ין ־אנמ די װײםע טדעד? סעעד-ענן-ע א ז ר י פאדא טיפו־ע איך ב־ן. אן אנדעדן גע־עדט דאס הארץ שונם נדידא, װאס איך האב י־ב. איך ט־אכט שון דע־ ט־ויעד־װע־בע, װאס ־ייט בײם דאנד שון טײן נאדטן. די װעדבע איז כױין, אבעה ר• צװײגן, װאם הענגען אדיבעדן פאויט ׳נכו־־כאען צום יעבן אין נאדטן אה־י;. אזםבזזקזזנםער דיסשעד דער דרםטכדיקער ארבל כ׳האב אפנעריםן באיטן םונם שאוימענבוים םיט םײן ײננעד און םאר׳טײטער האנט, א־ז רעד דופט נעבאיבן העננען או־פן אדבא םון ם״ן זײד־נעװאנט... האדך! דו הערסט? די נאכטינאא זיננט, שכוד םון ד■ רושטן, און איד טרויםן זי שאאטעדט אדום מיד םיט שאדאיבטע םא־נא, זי םײנט, אז איך בין דעד באיענדיקער בוים. קינײנז) דער סרןש סרן םריליכב דע־ װינט האט אפנעטד־יםאט די באיטן שון אאע צזוײנן, דעד באאםעד קדענקאעכעד שדיא־ננ איז אויםגעגאננען אויױ די הענט שון ׳עורינן, יאד דעד זיםעד ,־יח שון די םאו־םען־באיטן ציטעדט אין די פאאדן םון םײן קאײד, א זכר םון א שײנעם םידן חאום, א זכד םון שא־נאננענער םדײד. ר ע דײ;? זשייבלינסק?) / נ#סב'ן ל י ד דעם צאם א צאם — א נאקעטעד אין םיטן שעאד — האט א ׳ציקםע דאם פנ־ם םיט ד• הענט שאר׳עטעאט, דעם •צטעדן א־אפנעבוינן. און אידע צעפ צװײ, ד־ באאנדע אויםנעםאאבטענע, ־כטארבן װי די טויבן צװיי;ע׳םאכטענע דו־ך םטאיכם צװײ דויטע הענט. האדבסט ם׳איז דע־ הא־בםט מ־ד אקענן נעקוםען םיט אזו־נע וױיכע און װ־ננדיקע ט־יט, — נאך װעאכע א־ך האב אוםז־סט אין ש־־איננ געבענקט. שון נאסךדאנן קוםען בעטאעד אן, דעד װינט װיגט די טאדבעס אויף זי־ע־ ־וקן, אין װעאכע ם׳צײטיקמ ז־ך שאד מיד דאם בדויט און זאא׳ו. אאטע ש־ו־ען רעדן ׳טטיא עפעס צו ז־ך, און איך האדך, אין איך הא־ך. דערשינבז ז) נײ 3?7 װ. לאצקי־בערטאלדי ע ר ד ־ ג ײ ס ט 312 זײטן — אויף א גוםן פאפיר פןןדערט אין די בוכהאנדלונגען כאכט ם׳האט װער צונעקאאפט א אאדן, שאאט ער אאץ נאר אויױ און צו םיד אויױ די אוינן. א צװ״נ שון א בוים דידט מיך אן און דעד יענ״, װאס ק־יכט שון קרוםען דאך א־אפ — ם־ט אכט וו״םע פ״ם — קוםט נענטע־ אאץ צו םיד. א־ידיק די נעםאעך. װעא איך זיך שטעאן בײם עד׳עמ־קדומען טויע־ און זײן א װעכטערין, פון ק״נעם נ־שט נעדוננען, און װיםיא םאא א הונט װעט םון װײטנם זיך יצעב־אן, אזוי פיא שטײנעד װעא איך צום ה־םא אדויפװא־פן, צו זײנע העא־צעבא־צטע שטערן. א שטיםמרטעד ם׳האט א שטיםםוטעה א קינד געשאאנן. שװעד איז איר האנט אויף מײן קאפ נעשאאן. צו םײנע שװעאן איז געקוםען די טויטע מוטעד — און נעהאקס םיטן קאפ אין דר׳ערד. כ׳בין אנטאאשן צו די ב־יפעד, א םענטינז םיט א רויט פנים האט םיט א םעםעד ז״ צום אויסהאקן נעצײכנט.