Literarishe bleter · 1932-12-09 · 50 (9.12.1932) · p. Seite 798

ז״׳ס 798 לױזברארךסזב 1ל<זםינןר וץ<ז. 50 (49*1 א דיאלאב ־ד םון צידער,?ידצער און אידעאעך א שאק, װען מ׳האט פאד זיך נעיגיט, װי פאר א באק — האט זיר פאדװאאנערט גאר ביי מיר אזא מין דיא׳צא;: ״דו — האב איר נעזאגט צו זיך אאיין — דו ביםט נדויס איז איר בין קאיין: װיאםטו מיר א קעניג זיין?! ״דו קענםט אײר קייםער זיין — א צאר! (איר בין א קנעכט. איר ײר א האר!). איר קען פאד נויט אייר זיין — דיין נאר!... ״א־ר האב א י״־יי! — איר ײר א קאפ! איר ײד א האאז — נישט דין, נישט נראב און אמען השם — שוין אן א קדאפ!... ״וױיא א• צו גראב און אי צו דין איז נישט געזונט םאר גיאאטין — און היינט א ק־אפ האט נישט קיין זין... ״און אפשד, אפשר װיאםטו נ׳ראד ם־ר דינען פאר א נאט?!.״ איר בין פאר ניייט א־ייד א־םקאריאט!...׳' נ־ז איד נעשטאגען שטאיץ און נרויס פאר זיר, װי פאר א שנעק, א מויז, װאם סרויט פיז אאר זיד קוים ארויס: דו — ־אב איד ייד קודץ;עענטפערט באויז — דו ביזט קאיין און איך בין נרוים: ארױם פון מיר — ארוים!... כאך דעד עװיה פדן מײכע פי־דעד;אך דער אװ־ה פון םיינע אידער װעט נאכניין א תם, א פאעט און איינעד, װאם גיין װעט אאיין, אן א זייט — אזא מידער, פארשעםטער און אױםנעאאשענער קיינעד: איך — מ־ין איינציקעד אייענער! און א־ך - מ־ין א־ינציק־פארבאיבענער אייענער װער אר־־ן זיין דעד קבירן פון מיינע א־דער! ,ױעא אאיין זייערע דא׳רע און אויםנעמארכמע ביינער און זייע־ע או־׳םנעבענקטע, מידע, פארצאנטע נאידער אכ־ :אך אבר — צונויפקאו־בן א־ן איין בדייטן און טיפן מאםן־קבד, (װ־ ם׳קאו־בן צונויף א־ן א בוך זייע׳דע אידעד נעװיינטאעך יידישע, נישט־געאײענטע פאעטן...) און װי פון א מת, א נישט־איבעריק פעטן װעא איך אהיימנײן אאיין — א פארשעסמער, א מידער פון דער טרו־ער־קער אװיה פון מײנע אידער, װאם װעאן א״ביק אזוי אין פריד און אין רו װי א־ך אםאא און אפשר דו — א־נן שט־א און פארנעםן צװ־שן אנדערע קברים, װ־ ־יד־שע ביכע־, ב״ א ״דישז מוכר םפרים!... אין כיר־ראדק זי? ב^קןםען די .?יסעדז^דיישע בלעסעד״ בײ מאקס ג םײזעל 661ש851ח8ז0 424 — *1££1^£1 .א ■1זס¥-ווו)11 אצינדערט אינט א בעטאערין בײ םיר אויר שװעא, און ם׳בעטאט שװארצער פחד אין איר אויג די ראזע שײן פזן א שמייכא אויר מ״ן איפ. נו זאג אאײן, װי קאן א שמייכא זיין, װען ם׳קריכט דער שקר אויױ דײן טויא ארום װי א שװארצער שפ־ן אויר אן אויפגעשניטענעם, א רויטן פאםידאד,;ו זאנ אא״ן, נו זע, אדיע!... שרה רײזבן זאג כישט... ־ד זאנ נישט, אז דאם אעבן האט;ענארט. האםט;עזען דא פר־א־ננען א םך. און ה־םאען באו־ע, אומענדאעכע און װייטע און פעאדעד ט־ד צעאקםעדטע און נרינע און פארזייטע. און טייכן פ־־איננד־ק צענאםענע װ־ ימען. און איבע פון א מאםען, ,ױאם א־ז אויף אייביק ד־ר געבאיבן א־ן זכדון. און שפ־אנדיקע פרייד פון קינדער־יארן. דע־ ערשטעד חתן־כאד־קוש, דע־ ,־ו־ש פון;ארטן, װען ד־ עפא בא־ען. ם׳איז פרייד נעװעזן דיד ש&עד־ק נענדייט. א חתונה ב״ װעאט, ,־וען פד־איננ קומט און;ייט. די אעבנס־םרייד פון זיין, זאא ק־י;מאא אין דיין הארצן :־שט פארניי! — זאנ נ־שט, אז דאם אעבן האט גענארט, װען דו האםט;עזען דא פ־־איננען. פ־־אינגען א־ן זון... ב. שנזןפע /?בםבברג סאדא בליק!.. ופזזבו ציער ,,פז\ גזױ־ נװ וזיר״) ם׳ארא נא־ק זיך אאיין צו גענ־םן, פא־ מע;טש און פאר װעאט און פאר;אט ז־ך פאדשא־םן און אא״ן ז״ן דער שנ־טער און אא״ן ז״ן — דער שניט און אאיין ז״ן דעד ים, אי דער אינזא אין םיט און אאיין ז״ן א־בעד איינענע תהוםות — די בריק ם׳א־א גאיק!... ס׳אי־א פד״ד זיך אא״ן צו באזיצן פאיר מענטש און פאר װעאט און פאד;אט זיך באשיצן מ־ט ז־ך, װי מיט עפעפ א פעםטן און םו־ערישן װאא אאיין ז־ין דער בארנ און העט אויבן — דער קװאא און אאיין ז־ין פון אייגענער זר־עה — די קװייט ם׳ארא פ־ײד!... ם׳ארא שטות זיך אאיין צו פא־שװענדן פא־ מענטש און פאר װעאט א.־ן פאיר;אט ז־ך פאראענדן פא־ א שיבוש, א שיפער, פאר א קאעפאטש פון אעבן פא־ איעדן באזונדע־ װי א הור ז־ך אפגעבן און אא־ין םיט זיך טרייבן בפרהםיה — זנות ם׳א־א שטות!...