Literarishe bleter · 1932-11-25 · 48 (25.11.1932) · p. Seite 765

9 ריסילװ־אריטגו גדעסיזו וץװ. 48 ח־44.) זײם 765 דןזשטער דזשאנםןון א־ז אזיוים אויוי דעד וועראנדע מיט א מע־ דיצינישן זשורגאל. דער פאטע־, װאם ה*ט סײנמאא :ישט גע־ פ־עשטשעט >די טאכמער, האט איצס #רויםכעא״גמ ז״ן האנט אייןז איד אשסי: - װאם איז, עפי, טאכטער טײנע? דע־ פאטער איז מ־ט א״ר אד־ין צו זיך אין צ־םער. דער ברו־ דער, א;עבוי;ע;ער, האט צו;עאי״;ט אן אויער צו דער װאנט, װי ע־ װארט זיךי אײנגעהעדט. דער םאטיער א־ז :עבאיבן א רע;;עדע צי״ט מיט דיעי סאכסעד, און אז ער איז קדיק!>רוים, האבן זײנע אויגן ז־ך;עצונד;, װי באםפאי־,;עזיוכט דעם זון. ער האט;עיכ&רײזט א.־ן;עדעדט צו זיך: מײן א־עם מ״דרי מײן אדעםע עפ־י ע־־ק האט אפנעשטעאט דעם פאטער־. י— איויב ס׳אייז אמת, טאטע, װעא איך א־ם דערש־ם;! דעידיטיםן, װ• א הונט! די בעםמיע! ד• וױיסע בעםט־ע! װע,־, זא:ט ז•? װאאטעד? דע־ פאטע־ האט באאד :ייעט;עענטפעדט. א הויכעד, אזש נע־ בוינן פון צ־פיא וזײך. די טונקעאע האר זענען :עפאאן פאםמעםוױיז א־בע־ן;דו־סן שטעי־ן, איבעד די װ״םע יכאייפ;. יעװע־;עװען צו זא;ן, אז אין אים ירינט;ענעריש באוט. עד האט;עיווהט איי־פן זיון און זיך אננעדופ;: - און אז דיו װעםט װארטער; דע־יע־סן, װאם װעט עםי דערפון;עװינען? ד• יגאנצע ימטאט װעט זיך דערװיםן, און עפי וועט ז־ך סײ־ :עם או־ף די אוינן;״עט הענען װײזן. ם׳איז דא אײן ײענ ־־ ײאאמעד זאא מיט איר חתונה האבן. — ער װעט נישט, טאטע! — װעאן מיר ־עפעטעד זען! דאקטע־ דזיעאנםאן א־ז אדיי; צו ז־ך א־ן קאב־נעט. עד האט;ע־ עפ;ט א '־ע־יבן־־עעננז־ ׳נענ״עטעדט צװ״ען די באאנקנדיתע א־נסמרו־ מענטן, ז־י;עדײנט אין א קאײנעד ־יעדע־נע־ װאאיזע. עד א־ז אדו־כ צום זון: — ע־יק, פיד א־ו־ם דעם אויטאמאביא. דעד דאקטער האט זיך;עזעצט בײם דאר. עריק האט אדאפנע־ ־וקט דעם קעפ איבעד רי אוינן און איז א־״ן א־נעוױינ־ק. ע־ האט ז־ך;עזעצט פון הינטן, פארװאהפן דעם קאפ, און;י־עט נעהערט, װי ד• מאיעין האט;ענומען נײן, נ״עט נעהערט, ווי זי האט זיך אפ־ נעיעטעאט. בײ ז־ך אויפן הויף איז געיעטאנען וואאטעד אן א ־אק. עד האט;עדיײכעדט א צינאד און באטדאיכט זײן :״עם פעקארר. ײאאטער האט דעדזען דזיעאנסאנען און דערפיאט, װ• ם׳באוט דיגט ב״ אים אפ םין די יעאײפן. עד האט :עטאמעװעט אין ז־ך די יערעק און זיך צונענעבן ה־־אזיע: — האאא, דאקטער דזשאנםאן! דזיעאנסאן האט נ״עט;עענטפעדט און נאײך אננעהויבן: — עפ• איז קראנק... ײאאטעד האט נעעפנט א פאד באיויע, אוכרעואדיקע אוי:;, װי ע־ װאאט פון קײן זאך;ייעט;עװוסט. דאקטעד דזיעאנםאן האט אויפנעציטעדמ,;ע־עדט יעטיא, :א־ — װען דו, ײאאטעד, װאאםט;עװען א אײט״עעד מענטיע, ־וא־כט־ נ״עט נעװאדט, ביז עפ־ם פאטע־ װעט קומען צו ד־ד... װא־םמ יעוין 'א:: געװען בײ מי־ װאאםט געבעטן, כ׳זאא דיד מוחא *יו װאאטערן א־ז אםנע־ונען ם׳באוט פין פנים. עד האט אננעהויבן ״.יטאמאען: — װאס אױ? װאם איז דען :עיעען? ■ יעװײ;! א־ז דזיעאנםאנם אויבע־יעטעד האאבער־קעדפע־ אויפנע־עפ־ונגען, װ■ א קא־ננ פון א מעםע־ ־עוױי;, דען כ׳זא; :״עט;וט פא־ מיד! כ׳װיא, זאאםט התונה האבן מיט מײן טאבטע־, -יט עפיןי — חתונה האבן? — האט ײאאטעד ז־ך;עגומען דוקן אויף יי־יס — מ־ינע עאטערן װעאן דאם קײנמאא :״עט דעידאאזן! — זײ װעאן קיינמאא נ״עט דעראאזן — האט דאקטער דזיעא;־ םאן א־ם איבעדגעקרומט און םיט ביטוא;עצויגן רי װעידטעד — אויב זײ ײעאן נישט דעראאזן, זאג זיך אפ פון די עאטעדן. יװאאטער האט געשװיגן. — װאם שװײנסטו?;עװען און די םריוי אין איר האט ארויםנעשרינז פון די טרויריקע אוי׳גן, טון די בויגיקע, שמאאע פא״צעם. ז־ האט שפאצירט מיםן אידכיטעקט, מיטן ױנגן אפטײקער, םיטן נאך ױננערן דענטיםט — ׳נ־פאצירט אין װאאד, פארקראבן םיט זײ אין נעה״מע ברײזאעך. עפי האט נישמ נעקענט אײנזיצן אין שטוב, װו שמיאק״ט און מדה־שתורה האבן זי;עטד־בן א־ן װאאד ארײן, אין פעאד ארײן, פאר־ יכטאדקט די בענקענ־ש נאך דער מוטער, װאם זי, עפי, האט נישט;עקענט. ט׳האט אננעהויבן צו װעדן נאפט. דאס פינסטערנ־ש, װאם איז נעקראכן פון װאיאר, פון די אאנקעם, נעקראכן שטיא און שװעיד, האט אײנגעהיאט די װעראנדע, װו עפ• אױ םיט די פאײצעס גע׳עטאנען אנגעשפאדט אעבן א היאצערנער קאאאנע. א פארשטיקט נעװ״ן האט זיך נעקנויאט אין איר. רי ז־בעצן יאר האבן זיך;עװ־קאט אדום ד• די:ע, שםאאע םאײצעס, ארום דעם או־ם־;עבוינענעם האאז, ארום דעם צעקנייטשטן, אויםנעשםירסן קאײד, וואם ז־ האט נעװאאט אראפווארםן פון זיך. עפי האט זיך צעוױינט או־פן קוא. דער ברודער, עריק, װאס א־ז נישט ענאעך;עײען אויפן פאטער, אויף רער שװעסטע־, איז אונטערנעקומען מיט װ״כע, אײכטע טרימ, די אפ׳־־קאנע־ זײדעס האבן אדויסנעשרינן פון זײנע געקריחאמע הא־, פין דער פאאטשיקער נאז, פונם גרויםן מויא מ־ט די אעבעי־־איפן. און י. אפאסאבװ <אי\ װיסי\\ וזיסי א גרופע טרייבער אי\ װארעוע ואי\ יאר ובפו,). פו\ רטבסיגז.■ װ. ראװיסװס, א. בײנוליך י. באעובװיפ, י. פירװאך 5. װאראראװםי?־. אז די מאנלע אױ געװען א װײםע, דער מאטע א מואאמ, איז װאם? ם׳אעבן האט נקמה נענומען, באשא-םן א פרצ־ף, װאם ײאאט גע׳נונ;עװען פאר צען נענערשע דורות. ט־ה־יטחו׳רה און ביטוא, ײאם זע־ נען נעאענן אין עריקם *וינן, אדום ד• איפן, האבן זיך צעשפיאמ אין א־ם. ער האט א פרענ נעטון ד• שװעםטעה.־ — װאם איז, עפ־? װאס וױינסט•? עפ• האט אריענעכא&ט ם׳פנים אין די הענט, אננעשפארט ד־ הענט אן דער היאצעד־נער קאאאנע איין זיך נעבעטן ב״ם בהודער: — אאז מיך צורו. — ײאם, עפי? װאאטעד, דײן דענט־םט, דעיר דיינטישער זון — א־ז דער ברודעד צונעשטאנען צו דע־ שײעםטער, :עװאאט אייר א קוק טון א־ן פנים ארײן, עפ• האט ז־ך ארו-סנעהיסן פון אים. מ*ט א שפדייז א־ז זי ארי־ בעד א־יף דעד צװײטע־ זייט װע־אנדע. ם׳נאנצע אײב א־רם האט זיך;ענ־מען קא־טשען אין דרײען, װי ז• װאאט נעװאאט עפעם ארוים־ װא־פן פין זיך אין האט נישט ינעקענט. פון דעם בויגיקן האאז האבן זיך נעדיםן שטיקאעך קואות, הײזעריקע, פארשטיקטע, און מ־ט־ אמאא — א פאדשפיצמ הײאן, ײי א חיה װא6מ זיך צעװײנט. — װעיד וױינט — האט דעד םאטער ארויםגעשטעקט רעם קאפ אויף דער װע־אנדע. — עפ• — האט דער בירודעד נעענטפערט. — װאס וױתט וי? — זי װיא :ישט זאנן. די נאסט האט עפ־ן פארשטעאט. עריק האט פארויכערט א םי־;ארעט, דערזען בײם םאאקער םון שװעבעאע, אז עפי באוטיסט, ם׳װײ־ סע קאײד איז אויסנעשמ־רט מיט באיוט. ער האט אנעשריי נעטון: — טאטע!