Literarishe bleter · 1932-11-25 · 48 (25.11.1932) · p. Seite 764

זייט 764 ריסטואריפזפ בלפזסר ו\גו. 48 ןד44) אים שטופןװײז בח נארער חכמה. •צפינאזא אונטער׳טיידט םונדעםטװענן דרײ ארטן סון דער־ ק׳ענמעני׳ע: 1) א דעדהענטעניש, װאם אח א רעײרטאט פון דעם פאדשמעאונננדכח (א׳מאנ׳נאטיא). 2) א דעדיןענסעניש, װאם דדינגט אדו-ם פון דע־ שכאד׳כעד אסטױוקײט (ראט׳א). 3) א דערשענטעניש. װאם אח פארבונדן מיט אוכימ׳טאבארער א׳נטוא׳מױוער ארײנדרינ־ :וננ, ד. ה. אן ז׳ניעכעד דערפאדוננ און אן אאנ׳שע באװײזן (קאננ׳ט׳א א׳נטוא׳טיײא). ד• דאז־קע דעדיוענטעניש־שטאםאעז האבן נעב׳אדעט דעם נ״םט׳קן אײטער, א׳בער װעאכן שפ׳נאזא האמ נע־ יורעטערט צו ד• ה׳ביאען, בכד• ז״ א־אפצוע׳ען או׳ף דע־ ערד. װ״ס דערפון, וועא איך זאגן, אז צואיב דעם ׳זעאביקן טעם, םון װעלכן דו וױיםט, אז ד׳ םוניע פון דדײ ײ׳נקאען פון א ד־ײעק גאײכן זיך צװײ :עווײנאעכע... וױיא דער אסת א׳ז דעד פרוביד־שטײן סון ז׳ך אאײן וױ או׳ך פון דעם שקד״. ט׳א׳ז פא־ שפ׳נאזא פרוכטראז אדײנצוטראכמן ז׳ך אין דעם, צ׳ דעד שכא א׳ז בכה צ־ באנד״םן די װ׳דקרעכקייט. פונקט װי עם א׳ז צװעקראז אי־״נצ־טדאבטן װענן דעם, ײ• אזוי מען האט נעמאכט דעם ע־שטן האמעד, װען ס׳א׳ז נאך א׳ננאכצן ׳קײן האמער :ישט;עװען או׳ף דע־ װערט. דע־ שכר פא־מאנט א אינעװײנ׳קסטן כח ד־ך או־םצוארבעמן דערקענטנ׳ש־א׳נםט־ומענטן, װעצכע שטײגעדן ב״ ג א ו ל ה (םפטציסל רי ״ליפ. ברטפ(\ו״\ ד׳? ײ מ י 7/ ק ז)? * ו זן ד זן פ ר ז א ג ז (א\יף א װאװיװ פ\\ װײ\ רראװאסייעזער פאסוזס ״רפר גולגז װרװזסו״.) דעד טאנ׳ן דײשט זיך א׳בעי־. — ״צעשטעדמ נישט די םרייד, ״צער״םט נ־שט דעם טאנץ, בעט מ־ט שט־רן נעײײן דעד נואר. א׳ן טאנ פ׳ן דע־ נאורה האמ דאם פארק נעטאנצט, נא־ א״נע־ א׳ן דע־ שמחה האמ נישט מ׳טנעטאנצמ, — דער;ואר. ״נאך שטאדקעד א׳ן טאינץ אנן נאך שטארקער אין פרײר, ״װ׳ באי-ד, איז א׳ד הערמ שוין װי ם׳װײנט זײן נעוױין דעד :ואר. —״ א׳ן אװנט ב״ דע־ םעודה האט דאם פארק נעװארט, א״בנאן זאר פאדנעמען זײן כבוד־שטור דעד :ואר. - ״מ־ד העדן דיין װײנען, נאד, זאנ אונז, םארװאס? —״ - ״צו בא\יגפ\ אײער פדײד —״ האט נעזאנט אין געװ״ן דער נואר. — ״קופ, ז׳ץ או־בנאן, —״ — ״זאנט א&ריעד מיר צו, מעד ד׳ שמחה ני׳עט אפהאקן״, — זאנט מיט געװײן דער נואר. — ״מ׳ד זאנן ד׳ר צו, האט נעענטפערט דאם פא^ק. — — ״װער א־ך איצטער אײך בענטשן, האט :עזאנט מיט נעוױי דער נואר. דאפ פאלק ראזט ז׳ך נ׳ין צו דעד םעודה צוריק, א׳ן פא־ו־ם מ׳ט;עהו׳בענע הענט נײט און בענטשט דעד גואר. עס פ־אקע־ט ד• שמחה. קאפער׳עם און טענץ. און הו׳ך או׳בנאן ז׳צט אין עמט און ווײנט דעד נואר. ןװװיװאעװ װאגאװאריס, עאלאראדא);עײא־ט, - און דאם טאנצן נ׳שט אפנעשטערט. — - - ־״םט נ־שט א׳בעד די פדײד, האט פאדזאנמ א׳ן דעד פד דאט פאיק װארט א יטעוז, א־ון װאדמ צוױי אייז דריי, איז א־לץ פא־נעבוט :ייצמ זי״ז אדמ אוויבנ#*ז דע־;ואי. דאס פאיק;ימ א קזק, און דערזעס מימאכואל: פאריטװונדז נעװא־־ז װי פון אונטער די הענמ דע־ נואר. דאם פארק ־אזט מ׳ט טענץ ז׳ך אײעק איבער שטאט, א׳ן זובט, נאד עם זוכט ז׳ך א׳ן עדנעץ נישט אפ דע־ נואר. אין פרוצ־׳נ:, פין עדנעץ דעדנדײבט א :עוױין, און א־ע דע־קענען אין קור, אז דאס װײנט דעד נואר. דאפ פארק נ׳ט א צימע־ און אט — עס דערזעט: א׳ן א ר״ד־קע־ תפיםה זיצט עמט און זױינמ דעד גואר. ־. # £ ־* ־ם # ש ז / נ י ז - י # ר ק ע 3 י (רװרצײלװג.) (װװנזגוימל רי ״ליװנגראדיטע בלנזװנװ״,) אהויסנעזען פון צופיר ב״סעד און קריך־םראנצן. חמ־ ברוױער, עריק, װאם איז אנטראפן פון יעיר, נישמ נעקענט אױםהארטן פון די װײםע םטודענטן, הא׳ט זיך נעדדײט אייבע>־ די ר״דיקע, םאדװארראז׳טע צימערן א׳ון גער׳טן פון םדה־שחזרה. דער פאטעד, דאקטער פרענק דזשא׳נםאן, א שוױיגער, איז ׳טטענדיק נעזעםן איבער מעדיציגישע זשורנאר;. עד איז נעװען מא־מ צו רי קינרער, כמעט נישט נערעדט מיט זײ, װ• ז״ װארטן געײען פדעםדע. און עםי? זי איז געזוען, װי א װננעד פו״נר, װאס םען האמ טאמע־מאמע דעדשאםן, און זי, עםי, דא׳דף זיך ארײן דערנעדן. זי איז נאך קײן זיבעצן יאר נישט ארט עפ• אח :עשטאנען אויף דעד הינטערשטעד װעראנדע, װאס צום ײארד צו, אזן נעקוקט װי דער סאג זעצט זיך. בײמער, ראגיןעם, מעקעד׳קע ק• - א׳לץ האט :עפרײצט, אמז א־ז נעבריבן שטעקן אין א׳דע נרו׳םע, טהויעד׳קע אויגן. דעה פאהנאבט האט זיך געקנײטשט, האט זיך כעשאטנט, האט ז׳ך צער״נט א־בע־ א׳ר פנים, װאם אח אזוי אויך :עװען בדוין און טונקר. דאם ש׳ט׳רע ,קאלאנ׳ער־־חויז אין עק שטאט, פון װאן די מיטע־, א װ״םע, איז מ׳ט ׳ארן קד׳ק פארשװונדן, האט זיך נישט