Literarishe bleter · 1932-11-18 · 47 (18.11.1932) · p. Seite 751

יײם 751 נענאד, אזוי אז דאס װאדט אין זײן מויל װערט *נגעםילט מיט יע־;עם כח םון פעדזענלעכלןײט, װאם צװיננט אײך אויסצו׳עעפן אלע ז״נע נעפילס־ און;עדאנקען־אםאציאצייעם, נאד ער פארמאגט אין זיך אויך דעם כח צו באשאפן יענעם ניװא םון ױם־טוב־שטיסוננ, ײאם סאכט אים צו א װאדט־םיפיאנע.ד, מיט װאס ער שטעצט זיך אװעק אין דעד עדשטעד דיי םיט ד• גדעםטע דעצ־טאציע־מײסטער. זזג. ליםעדאדיפזע בלנוסינװ־ װגז. ר♦ ןי1.446 ״װאם, זאנט ער, ״די װעצט חסר־רעהש? םינםטער. נליטשיק, יאוש אין די בײנער עסט זיך איין? אבער, חבדה, אז די זון װעט טון א שײן! און ״די ישועה װעט קופען, און זי סוז — אבער םארגעםט נישט שטילינקע אין װעמעם זכות!״ די צוױיטע טייל םון אװנט האט אויםנעפילט הערץ נדאפבארט סיט רעציטאציעם פון נײעם באנד משאים. חערץ נראםבאדט האט וױדעראמאא רערװיזן, אז ער איז נישט נאר א פאדאעזער םון;אטם כ א ל א ד ע הארבסט באלאדע סײן זײדע רע־ עדצבישאף יאהאן סאנגער נידערט אראפ פונם קאויסמער־באר;. חויך און סאגער איז זיין נעיעטאלט און שסעקט מיט נאװעסבע־ און װאאד. הע־ איך ס״ן אלטן ז״דן ניין, פאירװאנדל איך זיך א־ן א באו־ נעװײן. פון א פאפטוך, ײאס האט ז״ן פ״פא פאדלארן צײישן ־ואי־װינט און ױלי־קארן. ברוסט רער זײדענ אײניקל פאדשטי־ט, בױט נישט צו נאט אין נישט צו אײט! און ע־ שטדעקט זײן סאנעדע האנט צו מ־ד און װ־א מיך ש־אעפן אין א סאנאםט■־. פאדוואנדא א־ך ז־ך אין א טײך נעשװינד, װאם דינט דורך חאדבםטיקע פעלדער און דינט. בדוסט דער זײדע:• א־יניק־ פאדשטײמ, ב*זט נישט צו נאט און נישיט צו א״ט! און ע־ שטרעקט זײן סאנע־ע האנט צו ס־ד און װיא מיך שילעפן א־ן א סאנאםטיר. פאװאנדא איך זיך אין א ק־ייםטעד־קלאננ, און צ־טעד אזיף א װע־בע ט־ף און לאינ;. שמײבאט דער ז־ידע און אאזט זיך נײן ס־ט צופ־ידענע טד־ט צו־־ק אהײם: סי־ן א״ניקא א־ז א קאויסטעד־תפיאה און די זשיראאקעס ײ־יםן נייעט אפיאו! סעפטעמבער םעפטעסבע־. או־פן האדבםט־קן באלקאן זיצט ד־ קאײנע פרינצעםין אי. ײאם װ־א ז־ פון דער ־בנה, װאם פ־נקלט דויט א־־ף איד זיאבעדנעפ דאך׳ ז■ פלאפאט א־נט־פ מיטן טו־ט, װאם װאנאט ארום או־פן שאיאך און שפ־נט צו איד זײנע װענן. ז־ פ־אפאט א־נט־ם םיטן רענן, ײאס 4־נט א־ן א װאאקן נעפאננען: ״דע־ ד־כטער טו־פו*) איז אזועקנענאננען *) א באר־מטער כ־נעזישער דיבטער, צי״נדחבר םון אי־טא־םע. זוי זיי ק ס זן נ; ע ו / וו )1 ו ׳ן ע ל י ד א ו ז אקטאבער אקטאבע־. מײן נשמה איז םיד. דאם נאכט־איד פאאטערט װי א שוהאדצע פאעדערמויז איבעד דײן קאײנעם הויז, ווו דו װו־נםט אינאײנעם מ־ט דעד באזייער שפין, — דו, ױננע שאאנקע ק־אנקע קינ־נין! איך פאאנטער חורך די גאם;. דעד חארבסט — אן אאטער באינדער צינײנעד, שיפ־אט מ־ט א נעאער ציטערנד־קער האנט: — די װ־אנענדיקע שײנקײט פון דעם לאנד איי מײנע און דײנע אי־טאי־פע*), דו, שאאנקער שיכורער פאעט פון בינע! כאטש דײן מדיגה איז מײאן־װײט און די אבנה און דער טויט האבן דיך א־ן ז״ער כישוף־קרײז נעפאננען. שיד חש־ריס, דאס נעזאננ פון די נעזאננען זשומעט אין סײן אאטער סאנדאאין זױ א נאאדענע בין, װ־ דאם זײדענע קא״ד פון דער ק־נינין, .ױאם אאזט פאאטעדן א־רע האר א־ן װ־נט, דע־ זיאבערנער נעפא קושט א־דע ז־נד, װאם בא־ען זו־ א ב־נטא רזיזן א־ן א־ד האנט. םטאפ, צינײנער! סטאפ! ב׳האב זיך דערמאנט. א־יננטלעך שטאם א־ך פון אן אנדער ־אנד, נאר ד־ נאלדענע שטעדן האבן מ־ך פארפירט א־ן םלבות פון די ק־עמער מיט ד• ק־וסע נעז, סײן מאנטא פאאטעירט ט־־יער־ק און שײן א־בער פרעמרע װענן, איז װעסען קען איך פרעגן, װאס פא־א װענ ם׳פירט צודיק צו די באויע װאםערן, צום פאדלו־רענעם גאיק. ס־ין נשסה א־ז מיד. די הויזן צער־םן, און דעד װ־נט — דעד ה־יסישער באלעבאפ — קישט ס־ך צעדטלעך אין ״װי ה״םט םען דאם״ און פ־װוט מ־ך טרייםטן ס־מ א סעשה פון א פ־־נץ א דערל־יזטן, װאס האמ נאך װאנא און װאגדעל נעפונען זײןי ה״ם. װאפ אמת א־ז אמת, — ד■ מעשה אױ װונדעדאעך־שײן, אט אין א נאלדענעם פאאא־ו און אט א־ן א כאטע פון אײם. אקטאבעד. סײן נשסה איז מיד, און דעמערט װ־ א פוינא, װי א איד אויף דײן קאאטער און פדעסדער האנט ס- זענען פרעסר ד• װערבעם פון דעם דא־זקן אאנד. *) באריסטער ב־נעזישער דיבטע.־.