Literarishe bleter · 1932-11-11 · 46 (11.11.1932) · p. Seite 740

ריסיערארישע ברעסיעו־ ו\*ן. (445) 46' זייט 740 אדעינעלעד א־ה פײכע־ 'ז פון ־עזינ״. ן אויפן נעפיט אין קךאקע. שן מעאמעױ פדאבטס״לע :ז נענעפן א או ־כעמטי זיכט ומעכפעלד פא בא!:; קינםטלעדישן ןטעאטער. ער ־כם ײד״ש״ טעאטער זעכען י 2׳ אט די בײ־ לעצטע צ״ט די קולטורעלע; פאנאפטע דע ־נ־פט געװען ־טיסטן פא־מ אי־ ־פער שטעט װאכדערן א צי פון פו־לן. ן שטעסלעך : אי זײ געגעיפן איצמ האפן כם װאדשע־ ׳; ־אקאר פו; א־ יפאדײן ד״ד ותי־ ײטעדאסן־ ״מארפמם״. העדצעייס ל. ש—פט׳פטע־ סעיעה ס־יט א א ׳־, װאס װערט א מארפ- לע םט און ־אט אױסצושטײן ״.יי ־נ׳װערן;עראכגל צװישן א ■ום. א שפא־ פע און מארפי ל• מיט א יריי;דע פיעסע :ע טאמעכטן,;עט־אכטע צוי •אנאם טי־קאװ א-ז אז ארט־םט םים םצענישער אפ:יצ״נ און קמטט־ע׳־״טע אטפ־דאצ״גט. :א־ אין ד• ־א־ן פיז ״מיקט״ האט עד זיך א־״טבאוױזז א־ז פא־ידײדענע אקט-א- ע־ האט אוייך פ״:ע אויפי.*עו כעפ־־ט טיט נ־־״ס דע־פאימ א קמטטיע־ פע־ ז••; יצט״ז פייט ״װכ״ט״ האט עד ״װא־8א:ע"־פא-״דמערו:נ. א״ך דיאפא עט־עפע יא־ א פפפ־דיקז א־ט א•; פעי אפעד צ־י-פ ־• אוט:א־טא-ע פאדיכנונכינ איז די װאדשעװעד טעאםעדז יאכאס טרדקארר ארן דיאכא בלרמעכ״ דאס דדיטע פראבדאם פעלד״אין ״בלאדפירם״ ״ ״ פרן ,אראראט״ \אי\ \אר ם\\ לילזעראסיךםארייע.) ד• ״א־אראוטניקעס״ (קינםטלערישע אנם־רוננ ס׳דה בראדערזאז) ניפן ׳שוין א־ז װאדשעװעד ״סקאצא״־טעאטער דאם דריטע פראגראם, װאם ט־אנט א :אטען ״אין פינטשעװ טאנט ש״ייז״ (פארװאם האט דאם פדאנראם נידאד אט דעם;אסען — וױיס איך כ״צט!). און מ• אלע טא־ א־ז א״ך איצט דא א־ן פדאנראים עסדעבע;אר־פ״נע :ימעיז איוז אױך — א ןפאיד שװאסער״ע. ״נלאקן, װאם ותקז״ איז א־נם ש;־ט פון ״טעספא״ און ״סענטש־נעראננל״, א.ון עס איז שוויז און העדלעך נעטאפט, אפעד נ־שט אלע יװערטער דערנייען צום עולפ. א צאצקעא י״וסער א־ז ״פל־פ־־פו־ס״ (ל־א־אנא, פ־רנפוים, בעירנמאז), א ט־יערער סאט־װ, װאס הויבמ ססש פונם בענקכ נישט שאעכט איז טונקעלס ״רייזע א־פעד איידאפע״ (שיינע סד־ם און דזש־גאן). י. סטדונאשט האט צוגע־ ט־אנז א פיין ליד ״חזן ^ין פאנאפאק״. דעד נומער ״װי אזו״;ייט דער ניגון״ איז אױוי דער פדעטיעדע נעװען נאך נ״שט א״ננאכצן גלאטיק, װי אויך דער ברא־ רא־פ״ני־דזשעוש. דעיר בא־ יעט איז;וט, אױח אונזעד יידישעד בינע — גאר אן אויםנאם! אין ״צדות פון יא־יא״ (טעקסט פון י. ש. גארדשטיין — זייער נוט גענעבן דורך ש• דזשינאן) איז דא אפייסל ניבול־פה, — צו װאס? ״אלע שפילן טעא־ טער״ איז אפיםל צו־לאננ. די ױנגעטשקע ליליאנא סאפט נוטע פארשריט. א פאחנטע אדטיסטין. אינם פדאנדאם ס־־עס אויף ד• ז־ננעריז א. וױסאק — נאנע צייט־ש. א־ן אלנעסיין איז ״אדאראט״ — לעבעדיק, קולטורעל, טען קאן זען, הערן און הנאה תאפן. ד< םוזיק פון דוד בײנעלמאן— איז מחיהדיק׳ פארביק און פדיש דענען די דעסאדאי־ ציעם און בעיפר די קאסטױ־ םען פון דינה מאט־ם. דאם רד־טע פיאנראם תאט װידעראמאל באוױזן, איז ״אראראט״ האט אלע שאנסן צו װערן א ״גוטער ׳רעװי־טעאטער. אבער ם׳סוז קומען אן ״אנלאדוננ״ פון נייעם אינהאלט, ם׳מוז צו־ קוומען ופאליט־ש־נעזעלשאטפלעכע םאטירע. די אקטואייטעטן דארםן זײן פון א העיסעדעי קולטויר־נעזעלשאסטלעכעד סד־נה. די פירע־ פון ״אראראט״ מוזן עם נעמען אין אכט בײ דער װ״טערדיקעיד ארפעט. פויױע פרינז יאואס טגרקאװ גס. רושיגא) אפע־ ז• פא״-נטריגידט. יא־ כאם טורקאװ און דיאכא כיוסעכפעלד שפילן זױפער, ציבטיק און פײן. טו־קאװ כדעננט ארוים ד־ טראגעדיע פונם שריפטשעילעד מיט פא־טיפכדנ שטריבן, נ־ט די נעשטאלט פון דעם שריפט־ שטעלעד סיט איד גאינצעד ט״אכישקײט אין א ־ירכדי־ קע־ פאדם, פאלט נישט א־ײן אין היסטעריע איון ה־ט זיך סון ט־ננטימעגטאל־ קייט. די א־בערנאננען בײ אים, װען עיר װיל זיך האלטן א־ן די ריענט און װען ער נ־ט זיך װידער איפער אין דשות פונם מאדפ . ם, זענען נוט. נוט איז אףיך בלומענ־ פעלר, לכתח־לה אין דעד כעשטאלט םון דע״■ שװעס־ טעד, א.־ן שפעטעיד — אלס נעליבטע. א נאס־רלעך שפילן מיט האדציקע טענער און פײכער באכעמוננ• און ריאוא רלװזזװפפלר בבלל — צ־בטיק, קולטורעל, נעמאסטן און;עװוינן! א מחיה צו קוקן! אין דעד פיעסע שפ״לן אויך נתן רײבעגבערג — דעד דאקטאד, און תײם פדאקאירזש א^ס דינעד. ־אנאס טוורקאװן איון דיאכא ב&ומענפעלדן װינטשן סיר: פון אס דעיד קלײכטש־קער ציבטיקער בינעלע אויף א נריויםעד בינע םון אן אמתן ק״כםטלעדישן טעאטעד.