Literarishe bleter · 1932-11-11 · 46 (11.11.1932) · p. Seite 733

4 זיים 733 9 ליסיטראריעינ! בלצסיעו \\1ו. (445) 46 ם ש ה נוןלעדזזןן/^ןןדןז! א ו ז איזז א י ז א ז ו י א׳ון שון דער אייטאסײט דער בלינדער :אך סער! און װן, און שטערן, א.ין טיריאדן עאנט־װאנצענדע פאאנעטן, זײ בלענדן טיט דעם אור־און־א־ראיבט זײערן, זײ פיארערן מיט רוישיקער נאװעסוננ, זײ שנײדן פ־יערדיקע וועגן: אש אהבוז!!! פערפעטום טאב־אע!!! דוניער־רראננ :אך קאסטאם־רעװאאוציע!!! טיד וויאן נייטט אזו• טע־ ווייטער! ם׳איז קענן אונזער טבע — די טבע! ם׳איז קזונן א־נזער וויאן! טיד װיאן טורד זײן! ט־ר וױאן בונד זײן! טיר װיאן :ישט! װאם שסארקער און א־יע־ אונז — ס־ין הע־־נ־אשט־!!! ט־ד זענען אוטנא־קאעך! עם ־צ־־יט דער טענטש. , און פון אים ארו־ס עם יאמעדט װע־טעראאז: דעד װארעם און דעד אדאעד, דאם ־צטד־יא, דער װואקאן, דער טו־־טראפן, דער ים, דער טאנ־װ־־נאבט, ד־ באומרשט־קע באויקײט םונם הימא, דער אומעט־קער זיאבער פון אבנה, דאס נאאד דאם םדײדיקע פון זון, װײא —- אא־ז איז ראם א רוף א־ן מדבר!!! װײא אין דעם אאץ ־ און ־ מיטאנאגדע־ װייא םון אין־םוף ביז צום אין־סוף א־ז אײז פאראן, צי נארנ־שט ־ נישט, װייא א־ן אים א שטוייא האט א װע־ט א גרעסערן, א מערעדן, װי חודבן פון דעם אאװעאט, װאם ט־ר קאנען אנען, װאם מיר מ־ען זיך צו דענסען... און שט־א א־ז א־נם אין־סוױ! שט־א, װי אין אן אויער! א שת־קה, װאם זי שא־ננט צומאא נ־שט אײן דעם אוטרו םון רעד נארער װעאט! אזא מ־ן מוראד־קער שטיאק״ט־נעװאאט!!! און איזן איזם אזוי: עם ז־צט די מאטע, װאם געבוירן האט דאם לעבן, עם זיצט ד־ מאמע או־ױ א שטיין, נעהו־קערט און נעבוינן, און די אוינן זענען א־ר םאראאםן מיט נעוױין, װײא- ם׳יגוסםט בײ דער ברוסט איר קיגד, און — העבער זיננט, אוי, העבע־ זיננט אונז, שטערן., — א קינד א צוױיטס, אן אנרערעס נעבויירן באאד וועט װערן!!! י ״ו' '4. ד י און א־זן איזס אזוי: עס זיצט רי מאמע, װאם נעבוירן האט דאס אעבן, עם זיצמ די םאמע אויף א שטײן, נעזזױקערט און נעבו־נן, ארן רי אוינן זענען איר םא־אאפן םיט נעוױין, װײא- מיאך באדארף דאס קינר, און ם׳א־ז נ־שטא, און צײנדאעך שנ״דן זיך דעם ק־נד, װאם בײסן מ־ט א רונז מאמעם ברוםטן־װארצאען, וױיא — — טאן ק״ן צוטרוי האט צום װײב, און אויך פאדקערט, אזוי איז עם באשערט, אזוי ד־ טבע םון דע־ ערד! און ברודעד םיט א ברורער נײט א־ן שאאכט, א־ן װער דאס באוט פארג־סט — דער איז א ז־ינער, און װעד צום שטארבן נייט — פארװעט זיך טיט א ־ענער װעאט, וױנט אײן און שאעפערט אײן דין שךעק — די פ־נםטערע נעהײמע א־מה! און פאאנץ, און זאמד און חיה קאנען דאך נ־שט רעדן, קאנען דאך נישט אױסהיאכן: — מה נאםר, מה נרבר?!! און נדויא־נעשרײ א־ז זייער אטעם א־ן פחד פאד דעם סוף, און עם פארטויבט אן ערד םון אאע זייטן — די באויזע באיקן םון דער זעענדיקער חבםה,