Literarishe bleter · 1932-10-21 · 43 (21.10.1932) · p. Seite 692

ליסיטתזריעוט בלטפיגר ו\גז. 43 ,^^1 * ןײס 692 אין די װארשעװער ײדישע טעאטערן געניאשליטיח.פאװיליאךטעאטער נע5י קעספאןאין,קאמעדיאנטקע״ א גזזזיןאריעזט ןאגזטרװז אי\ 2 גרזיגזט אגגז\ גזיסי א בראוןזג. רטגטי — טז. טטײובטרג, גזגזיג — גטלי?טנזזזאר א פיעסע סיט כצ טוב, א בונטע אויס־ שטאסונ;, א נרו־סער באלעט און א כאר, א וואסער ־ סיל, א דארסיש הויז, א קא־ טערינאזש מיט קוגצךמאכער, עם איז פרײלעך און לעבע־ דיק, — אזן דאם אלץ איז בלויז צו־;רייטוננ םאר איר — פאר נעל־ קעסםאן. דער זעלבער חן און די זע׳צבע באטעסטי קײט אין זיננען איון אין טעגצצ, מי אטאל, ד־ זעצבע פרײצעכע, פינקצדיקע אזיגן, װאס פארנאפן נצײך דעם צו׳פויער אזן ברעננען אים ארײן אין פארגא־ פוננ. א,ין אט גיט זי א זיננ א צידצ, אזוי זיך, פשוט, בסעט אן •עטיטע, אבער באיצד ניט זיך א צעקאמשע די שט־סע, פאר־ דבקהט זיך אין איר •סטיפעדישס״ט, און דען דערייענט שוין נעצי קעסמא;, די עכטע, װאם חאט איר נמיכן;״עט א־ן אפזיננען א צידצ און אפטאנצן א טענצק. און ןאט כאפט ז־ ארו־ך א־־ר ז־ך א ײאבוש פון א ײדענע און א דידן מיכצ אוי צעראזט ז־ך א־ן א מארארישן ל־ד װענן דעם רעבן פון טענטשן, און דאם ײד, װ• נעל־ קעםסאן טי־אנט עס צו אויף איר אײננארסיקן אופ;, א־ז טאק־נ עפ־עס א׳״סעדנעוױיניעבם. ז• איז עכט א-ין איר;ענננצ, ־־טם, א־ן א־ר ר־רנדיקן ז־ננען און טאנצן... הבצל, זי א״ז א װונדער־ באדע סובדעטין, סענ זי ׳םפ־אן װאס ז־ יעפ־רט. ד־ פ־עסע, זואס א־ח אזו־ אננעפ־קעורעט מ־ם כצ־סוב, איז;אנץ ר״טיש נעשסעצט. א1 א •נזיע־ נעזא;;, אן א שיע־ טענץ. עם •עפ־צן )םיט נעשטאק, פיט הא־ץ ב. באזש־ק און לארא •אקובאוױטש, און אויך ט. ברין, א. ־אטמאן, מ. קייזעראודטיע, פעפ• אור־ך, ■י. וױינגעדנ, פ. קערמאן א. א. די טענץ (אײנגעשטודירט דורך אנעמא ר׳ײדער), זענען נאר צײטיש, א־ן ד• מוז־ק (ד־רינענס ש. יװײנבערג) קראפט פײן. ב. באזשיק (דער באראבאננדצ־ק) א־יז א •אד־נרד-קע־ אקט־א*־, נער• קעסמאנס פארמ־ נע־ (דע־ פ־ים־-עזש-סע־) האט;עמענט זײן אן אגדע־ער, א בעסע־ ־ע־ מ־ט א װײבערעד יטמימע. — דע־ עורם האט שטארק הנאה פון דער פא״־שטעצוננ. נאנצע דרײ •מעה און פאר אײן ב־צעט אזא שפע בון;עזאננ און טענץ, און טאקע — :עצי קעםמא.;, װאס װען זי באוױיזט זיך אויף דער בינע — צויכט זי אויף די ברעסער. נעצי קעסםאן אין ״קאסעדיאנסקע׳ איז א נצענצנדע קאסעדיאנט־ 1. גז. קע. אבאכירט די *ליט. בלעטער״ נעניא שציט איז נאך צוריק םיט א יאו־ נע־ קוטען קײן פויצן פון רי־;ע, ימו זי האט צוױי סע־ זאן נעש&ילט אינם ײדישן מיעוטים ־ טעא־ טער איון אויםנעטדאטן דארס אין ק־נסטצערישע פיינםעם. זי האט נענא־מ רא אין װארשע צו נע־ פ־כען א מענצעכקײט צ־ שפיצן א־ן א דראמא־ טישן סעאסער, אבע־ דאם האט זיך איד נישמ אײננעגעבן. ז־ א־ז ארזמנעפא־; מימ א. טא׳״עװסק• איבער ס־י;רעםערע ינזסעט אין פויצן מיט שצום אשס ״■■־עוירענד ז־לבער״, גע־ שפיצט די פרוי פון ד״ר ז־־פע־ מ־ט גי־״־־ס דע־בארנ, אי־ן בא־־כען י־ בעטטע אפרופן. ז־ א־ז אי־־ך או־פנינט־אמן א־ן װ־־נע און א־ן ־ארזש א־ן פא־ש־ירענע פ־ע־ כעס, און א־ז נוט או־פנענומען נעװא-־ן ד־רך דער קי־־ס־ק א־ן דורך רעס טעאגדנ־־פ־בא־ק־ט. און אט ע־שמ א־צט א־ז װ צייערשמ או־פנעט־אטן א־ן װא־שע א־ן דעם נ־־עם ״פאװ־ר־אן״־טעאטער. כלען האט נע־אט א־צט ד־ מענאעבפ־־ט צו א־בע-־צ־ינן ז־ך, אז ד־ או־ב־ורני־סעד װענן נענ־א ש־ל״ם זיננען נ־שט א־בעדגעטר־כן. ז־ א־ז א ינוטע א־ט־טם־ן מ־ט נרענצנדע א־ט־סט״עע מענ־עכקײטן — א פ־אבספ־אינ כעשטארט, א רדינע ש־מ־מינ מ־ט;ינשסאקינ טענעד,— פינסמע, ברוסט־קע א־ן או־ך צא׳־טע, ד־נע, אן אויסנעצ־יבנסער ײד־ש־, א־ן א ־עבעד־ק, באװענרעך נינןזי־בט. א־ן דער פ־־נםע ״אײגע פון ־ענע״ זעט מען ז־ אבער ארץ איז אייז ש־ניט, א פא־צוריפאטע, דעזיננ־רטינ פ־ז א־-־*נ שורנ־ע איבעדרינבוננען. און אײך דא אח קאנטיק, אז ז־ א־ז א טאאענטפואע א־ט־סט־ן, הנם זי האס דא נישט קײן אידט אי־ו־סצװױיזן ז־ך כ־ײטע־, פי־אע־ און או־סצ־ניוצן א־רע מענאעכ־ קײט;. ד־ פ״נסע ״אײנ־נ פ־ן ״ננ־נ״ א־ז טאקע א־יכע ם־ז ־ענע פ־ע־ סעס, װאם זענען;עמאבט, נ־שט כעשד־בן. א־ן דערצ־ האט נינן נאך רא, א־נכ ״פאװ־י׳־אן״־טעאטער, צונעב־אקט און א־ײננעבי־אקנע פ>2־זארצן, פארפעפערט, עם יאא װערן א פײן ״םאכ־״ צום ׳נומען פוגם ציושייעי־. נאנצע שט־קעד — ד־אאאגן, קו&אעטן, טענצאעך קאעפן ז־ך רא, װ־ אן ארבעס צום װאנט. א־ז אדויס א מ־ן שעט־״ז־ פ־עסע — צונו־פפאר־ננ פ־ן דראמע אוז םעאאדדאמע. עס ש&יאן פ־ט א־ן דער פ״נסע חנה אעװ־ן, ח. סאנראער, תעאענא;אטא־ב, ־. מאנדי׳כאימ ״עאן נאאיצק־, עס איז אויך רא די טענצער־ן אנעטא ־ײזע־. אן אנסאמבא — װאס אין נוטע ׳דעזשיםעדישע הענט און ב־י א נוסע־ פ״נס־נ װאיט מען;עקאנט ארו־סב־עננען עפעס רעבטם.;ענ־א שא־ט א־ז בא־ ספק א באנאבטע אדטיסט־ן, זי קאן און דארף פארנעמעז א בכבודיקן אי־ט א־ן א נוטן ק־נסטאער־שן טעאטעד. אבעד מז:עסט מען אים? פארלאג ב.?לסעוןינ װערק םדן י. י. זיככער 6,— פ־עמדע ערד (נאװעאן) 8.50 שטאא און אײזן (ראמאן) 6.— דאם נײע דוםאאנד 6.40 פערא (נאװעאן) ביבא־אטעקן, בובהענדאער — ראבאט. פאד;עאט אין פויאן: פ. ק. א. 6533.