Literarishe bleter · 1932-10-14 · 42 (14.10.1932) · p. Seite 665

זײם 665 9;יוזטז־אריםוז בלזזזזוזר 42 ע ר צ ו ד י ר זאנז זזבןטז רעזני אברגז נזגזך אויך. כזזר זזרכזזז רב■ עזלזזזז ב\ גבירזנ,. און עאטנססז אין כייר, אין נױין פארנאננאעכגץיט, א־ז איויכט איך אויר אין דיד, צו־יה אין אײביהײט. אזן זוכםסי עי־ר־ק •טטראפן כײך אין ׳עאבזן רא, איז וױ״םטו נעט־לעך דאך, אז איך כ־ן או־םעד דיד נ־־פטא. א.*ן טוםטו ד״ן נעינאד אין צאירן אפ פון כױר, איז זועא איך לזיפן, נאט, פון דיר צו דיד. ד ם ד ן ד י ר און איז םײן יפאטנדיקע זינד דיער שאטן דײן — דער שאסן פון דיין ערד, װאם שוױנדט ציזאכוען פ־ט כדין זײןן און איז דײן עדד נ־שטא, פארכאײב איך איכט אין ריר, אין העא־נעװעאכטן כ־א, אן שיעיר אין דײן שיעור. איך כין דײן טרוים־עקסטאז, דײן כרען, דײן אוסט, װאס איז א־ויםנעפאאםט פון דיר געווען אין נעטאעכן קאפריז. א,?יעסי/עי7-יז>דק ל י פאאםט דע־ נאנצעד היםא, גןרוין אויף קרוין, און ברענט, און דער היםא־שםוסאער םײםטע־ט אאץ אן ענד. פינםאען אאע ס־ו־נען, גאאד־געװעבט, איון כאיצן, העכער פון די העכסטע זון־צענאיטע שפיצן. כיז עם רײםט ז־ך אפ פון ערנעץ ק־א א װינט, און די װונחעראעכע נאאד־ארכעט צעדינט. און עם װערט דער היטא, וױ די ערד, פאראאשן, און דעד טויעד פון רחמנות איז ניעשאאםן. דאס געװײן םדן שאהדאזאד שםאכט אין נאכט םיר דאסינעװײן פון שארא־אזאד פון ד• שםעקעדיקע םעדער פון כאנדאד, וױ עס שיםאכט דער נאכט־װינט, הײם און פארפיםירט, וױינט און חאשט צורשן סאנדא־כוים און םירט. קניט זי פא־ איר פאטום, דעם באאיף, איר ראר, םיט איר קר״נעם אעבן און איר גרויםן צער; כעט זי זיך און פאדשט דעם שפיא פון זײן נעזיכס וועט זי שוין נישט אנזען םער דאס םאדנן־איכט? ״ראר פון די םעזאנען, קענינ פון דער צײט! אאז רערצײאן דיר םון וװנדער־ותאטן װײט — נםים פון אאאה, זײן :אםען זײ נעאויכט, ור זײן ראנט כוינט אײן און װי זײן ראנט דערהויבט. ״אאז דעדצײאן דיד פון שטעט — םמאראנדן־נרין, פנ־מעד — אבנות, כוזימער — יאסמין, פרינצן און פ־ינצעסינם — שטײן־פארװאנדאטע, םאוכות — םעשר־כשוף אײנסעהאנדאטע.״ שימערן די מעשות עאענאנט און אײכט, װי די נעכט פון םזרח, נאוסטיק, נאוטיק, םײכט; פינקאט איד פאנטאזיע, שפרוראט, שויםט און שפיאס בעת עם װאדט דער קאט א•; פא־האננ־ד־אפ פארהיאט. דרדכן פעכסטעד זזיזזג יפזזז, וזטזזזפז יבזא זיפזזז, זבזאוז זזזטריך. זעילזז ליזזז־כפזר. װעאקט חער ה״סע־ טאנ און שטארבט אין רויטקײט אפ, װי א באאט, װאס פאאט פון אעכנם־כוים אי־אפ. איינט זיך שװעד אנ׳ידעד אויף דעד ערד א טרויער, וױ דער טוי, זואס שטיקט, א הייטער און א נדױער. טדויער װאס םון אעכן פאאן אפ רי טעג; ט־ויער װאם צום טויט װע־ט קדיזן־ אאץ דער װעיג; װאס דע־ חושך קוםט, און א־ן ד• הימא־הו־כן װעט שױן אויך די פראכט םון אונטע־נאננ םארבאײבן. זיננט פארחאשט־מיד חער עאנט פון םארנאכט, װי א שוא מיט דאוונער נעיאהדיק פאדשםאכט. דאזונעד, נראז און כאומען, דאװנער, קוסט און ב״מער, זיננען שמאכטנדיק אין איםה א־ן נערײמער. שטיקט דער הײ םיט דיהות כאוי און נדוי נעריכט פאעמאען אין די שאטנם נעאע רעשטאעך איכט. טראנט זיך דער נעזאננ אין פאויען און נרויען, װי אין קיטא־טאית, םון ד־ הייםע טויען. זיננט פון אאעמען א־וים דער זעאכער וױי — פון די רעשטאעך איכט און פון פארדארטן היי. נײט ארויף צום ריםא זײער טרויע־־תפ־אה, זייע־ םידע תפיאר פון דער ם״דער נעיאה. און אין ה־מא פאאםיק שטייט םטטרון שוין, און םון יעדער תםיאה כינדטיער אוים א קרוין. װערן םוא מיט קריױנען אאיע װאאקן־פאײנען, נאמ אין אכפערקײט צו צ־רן און כאשײנען.