Literarishe bleter · 1932-09-10 · 40 (10.9.1932) · p. Seite 635

דיידגוראריפיס ברסיסיער גחז. ס♦ (י439.) 635 < זיים יער דא?סו<װ־.• איר האם הומןזר נאך, זע איך, הער בער... הער בער... עארריוא.■ בערנויגאצא.׳ רער דארסיגור■ יא, בעדםיכאצא! הומא־, כיײן הער, רע־ בעםטער איז בון ד• דאקטוירים! צ• אױ :״טט, איבער פיײגט, אין אײער קרעגק דער נורם — רעד בארוה פון אײך... פארטדויט כוי' װאם איז אײער טון — װעא איר אייך אפיער קאגען דיגען? װאס טוט א־ד, זאגט םיר! קאררױא,׳ װײס איך... װאם אױ ד• :פקא כי־גא?... רער דאסוזער.■ * הא?... ײאם האט איד :עזאנט: ״װאס אױ די :פקא מי:א?״ ״װאס איז ד• :פקא מ־גא״... עװדיקא!!! איך האב געפוגען!... איך האב פאד אײך אן עצה האב איך! פאא, אהערצו קום!... װי;ײט ״ר•;פקא מי:א"?... ןג״אר עזוזגז אריי\ א\\ גױגסי. רגור דאעסיער עוראגנז אױז איבער.). ״ײאם אױ ד• :פקא ם־גא?" דאם איז דאם :ײע אירא פון דעם פדעבטיקן קארליגא! אך, קאדאיגא איז דעד אץ, דעד װוגדעדבא־עד אדאעקין, װאם 40 יאד באאד מאבט עד 4אבן נא;ץ פאדיז... די עטי־גע־ פצאצן דאך בײ אים פאד :רוים געאעכטעד! א! קאראיגא! דעם טיפםטן כיעאאגבאציקע־ ע־ קרעפטיקט אויך די פים! דעם מ־ה־יטחורהדיקםטן;ראבםטן אײז צעפיצאט עד, צעב־עבמ ער! א! קא־איגא!... זײן הומאד עם אױ דעד אײנציק אמתעי־ און עבמער! איך ־אט א־יך, הער, אים ניין און הערן! עאררױא.• װעמען? רגור ראעסיגור.■ 9אררױא\ו.׳.' בא־בא, אזא מ־ן ממזד! ״װאס א־ז די :פקא םי;א?";״ט,;ײט צו א־ם! עם װעט אײך א״בטעד װעדן! עארריוא.■ איר בי\ אריי\ זןאררױא.׳ צעריבן װער איך אינם שםויב און זאמד... פון ניפט םון אײנענעם םארססט! און נאד דער טײװא װײםט, פארזואס עם איז;י׳עטא פאר מיר ק״ן טר״סט! פארװאס צו מיר עם קוטט נישט די אײטזעאיק״ט פון דעם נעװײן פארװאס עם;ידערט :־שט אויןי מיר;ע;אד םון שמײכא?! דגור ראססיגור.■ איך... כ׳פאר׳שטיי;ישט אויך דעם שכא!?ארריוא.• א שםײכא טין נישט קאנען — קאן דאך נאר א חיה! און אפטעדם — אין אבנהריהע;עכט אין שטערנד־ק געװימא, עם שטרעקט זי־ אוים טײן האאז צום ה־מא, אין פארנעפיאן שאעכט... און שטאט׳ן אאארסירן... שדײען... עם דײםט זיך מיר ארויס םון נאדגא ה־יזעריק א יעמעראעכע־ ביאן... איך ײער פאדװאנדאט — פיא איך — אין א הינטיש װאיען, אריבעדנײענדיק די נרענעץ: פון רעד מ־ה־יטחורה צו גגיגגװ\.׳ א! דאקטער! װי קאן םען אײנשרומפן אין קא״ן־משסחהדיקײט דאם נעװיסן, װען ם׳בויערט, ם׳מאנט! שרײט גע—װאאט! עס אאזט א װײא נישט אפ! עם פא־ט משונע־װיאד! נאאאפ! עם דונערט און עם קנאאט, און פראאט די שנאה פון דעד;ארעד װע־מ, װאם אפנע־יםן, אפנעש־־סן! ײי קאן םען, דאקטער, שט־אן זיך מיט באויז פע־זענאעכן נעװיםן?! דגור דאעסיגור.• \וגװזגז?ארלױא\ א\ פאר בײדגו וזגווגז, או\ פארגווגז אױז אי\ די אריזנ\) אױ די ס־בה נישט צומאא רי עדךנײציק״מ, דער דדאנג נאך דום? דעד נ־שט־דעדפיאטער חאום װענן רז אײח אא־ײעד־באעטער?...?ארלױא.■ דאם מאא פינקט... הער דאקטעד... דאס מאא נישט נעטראפן! אויף אארבעד־באעטער, פ־אננעדיקער, א־ך האב פון אאננ א היתר... איך רו אויף זײ שוין יאדן צענדאיקער... נא־ אאננ... זײ פדײען מ־ך נישט.. מוען מיר נישט באננ... דעם ריח ז״ערן צעשפרײט האט מײן םאמ־ס — און ב׳פיא זײ פונקט אזוי, אין דער אדוםיקעד פארע־ונ;,;דאד אזוי װי ס׳פיאט די אארבעד־באעטעד א... מארעני־טעד העריננ! נ 3 1 י 0 און ד• קאדשן שיטן זיך און שיטן פון אײקעם פאינקע הענט, צו אשד׳ן אדאפ, אין היטא. עדשט אשד פאוצאיננ זעט, דע־ האן״ דעד נרויסעד;אאאנאן, שט־יט, און פ־קט אדוים פון היטא, און פאכעט מיטן רוימן קאם. — א נ״עד שותף — זאגט עד — נאדיד! הײדו, הא־דע־־קאפ, באאופניק, נײ צי הינדע פעםאען פדעםן קדופניק. און עד גיט דעם האן א יאנ ארום זיך אין א ראד, אז עס ציטעדט או־ף דעד נאנצעד סאד. און דא, די קינדעד פ^וצאיננ הערן, װ־ עס םקדיפעט אויף די טיר בײ יאסא־בערן זיפצט, און נענעצט, א\ן װײנט אויף א דינעם קוא, ד ע ד לן ב־י ־אסא בעדן א־נטע־ן קאדשנבו־ם האבן םוראשקעם נעײוינט, און נדאז האבן געצופט רי צ־גן, און ק־נדעד פון דע־;אנצעד שטאט האבן זיך צום בו־ם :עקאעפט װי פא־נן. און א״קע האט נעקענט װי א בא־ץ צװײ מאא א פיאטעד טון מ־טן דויטן קאײדא — א־ז ז־ שוין ביים שפיץ, און דאדטן אויפן שפיץ װינט זיך אײקע און האט ק״ן מורא נ־שט, א האד ניכט,;אײך זי װאאט אין א װינא;עזעםן און נאדנישמ. און די קאדשן זענען דויט, און ז־ס, און פאײשיק, קומט א שפעדאיננא, א מאן, און פיקט מיט חשק. טדאכט אײקע: א שפעראיננא, א ברעקא, אױ א נאנצער אײט, קען פאיען אג־נטער װאאקן, העט ײי װײט, און א א״קע דאכט זיך, אזא גרויםע מו־ד קען אפ־או ניש טא פא־ טון ב־זן פאוימ. און אײקען װ־אט זיך אויף א טאנ, באטש אויף א שעה, װערן א שפעדאיננא א קאײנס, אזא—א—א. א ד ש