Literarishe bleter · 1932-09-23 · 39 (23.9.1932) · p. Seite 620

זיים 620 ריסיגזראריגניגן בל<זסי9ר 1331. 39 ן438.) ¥ כ׳הןזב זי רןגך נעמאמז פאר סײז תתתה... ם׳אי דאך טייז תוטה־ <}צײר... דבורה.׳ נענוג אייך ׳עויז *ו חסטתנען. כ׳ײעל ואנן ווי סיצי, איד דענט יהי״נט אײי פאני. אסור, אויב כ׳פאדשטײ אײך. גאנזי.׳ װאסי דא נײבם צום םארשט״ן? חאכט״זיך פשוט ביז;אר. א באי האמ אװעסנעװא-חפז א מ״דא... נ״ן, א סאן האט איװעיד נעװארםן א װײב,;ײט ם׳וױיב... נײז, ם׳מײדל, חתוסה האבן םיט אז אנודערן... (פון הויף הערט זיך ס׳׳םפיצן פון א םירא, מיט א צוזיננ םון א היחעריתן פוא: ״אוי, כ׳יבענק אהײם..."). גאגוי.׳ אן ארעמאן טפי׳צט איז יאדד. ס׳ראדף אים עפעס אראפװאחפן (נעמט יזיך צום בײטעאע). איר האט אפשר צו טשענ־ דז׳פען א קװאדעיד, מרם. װיניה? רבורוז.׳ װאם דאי,הפט איד טשענדזשען א תװאדעד? אייך האב א פעני. גאגוי.׳ נײן, א פעני איז הײנט נײטט םאד מיר צו נעבן... װעי, כ׳ײעא אים נעבן דעם;אנצן הװאדעיר. זאא ער ■װהסן, אז אן אדבעטעד־מײדא האט אים אמאא נענעבן א נ-װאדעד (װיקאט א״ן די סטבע א־ן א פאפידיע. גייט צו צום פענצטער). א״, מיטטעד! באט שפיאט עפעם א פדײאעסם (פון הויף הערט זיך דער האםקע־ נינון םון ״חתן־כאה מזא טוב!..."). אט אזוי, פרײאעך, אעבעדיס, סומט, מחננ וױניק, אאמיד נײן טאנצן (באפט אן דבורהן). רבורה, (רײסט זיך): איר זענט משוגע, מײנע שונאים? צו אאדי נוטע יאר. גאגוי.׳ איר העדט דאך מ׳שפ־אט ״התן־׳כאה מזא־׳טוב!" איך :יי אננעטון מײז הופזדקאי״ד... איך בין די כאה... איד זענמ מײן *ונטערםירערין... באמ װו איז דער חתן?.. אסשר האט עד שוין חדטה אויפן שידוך?.. נ״ן, נײן... ר׳איז דא... םון מיר גײט מען ני׳טט אװעק... איד ינײט טאנצן, מדם. װיניק? איר װיאט נישט? װעא איך טאנצן אאײן. מײן חתוגה... םײן ׳שטתה... (אאזט זיך אװעק אין א װיאדן טאנץ, מיט א ברען). (©ון הויף העדט זיך: ״אאי, אאי..."). גאפי, (דײםט זיך אפ םון טאנצן): שוין װײטעד קאאנ... װעא, כ׳סוז נײן. טיאי װאדט פאר מ־ד און מײן חתן װאדטאך םאר מיר אין קונ־־אײאענד... יגוד בײ, מרם. וױניק. דבורוי.׳ נוד ביי. גאגוי.׳ אט אזיוי זאגט מען דאם .נוד ב״, אז מ׳באאײט א כאה צו דער חוםה?.. אאמיר זיך כאטש צוקושן (כאפט זי אריום און קושט זי הײם). אור בײ, מדס... מאמע... מאמע ט״ערע... (צע־ כאיפעט זיך). דבורוז.׳ העדט אויף, ב׳בעט אײך, הערט או־ף. נאגוי, (װ-שט רי אוינן): איד װײםטאך, א כאה פאר רעד חופה טוז װ״נען... נויד בײ (קו׳טט זי). רבורוי.׳ נײט נעזונט און קומט געזונט. װאטשט אײך! (גאסי נײט ארוים. םון הו־ף העדט יזיך: ״דע־טע מיך! רע־ טע מיך!"). שגזאי, (װי־זט זיך פון פראנטצ־מעד): דבורהאע, אן אדעמאן שפ־אט אין יאדד. אודאי א באינדעד. מ׳דארף אים נעבן א םעני. דבורוי.׳ ע־ האט שױן נעק־ינן םעד .װי א פענ־. א נאנצן קװאדעד האט א־ם ד־ באדדעדקע ינענעבן. גנװזאי.׳ ם׳פדעמדע מי״דא?.. (צו זיך) ותשובה... יותפיאה... וצדקה... צום... קוא... סםון... (סון הויף יהעדן זיך די רעצטע אקאדדן: ״שמע יש—ר—אא א—דו—שם אאקינו א—הו—שם א—ח—ר!..׳). צװײט בילד פארנאכטאעך. אין קיך א ביךהשםשותד־קע טונקאקײט. דב־דה פאדעט זיך אדום אוױון. דבורה, (קעגן פדאנטצימער): טאטע, מענסט שוין אדײננײז אפפאםטן. שוין צי״ט. עזגואי, (םון פדאנטצ־מעד): שוין נ־שט וױיט צו נאבט. ױאי װעט קומען, װעאן םיר עם;. רבורוז.׳ אויף י׳ואאן יװיאסטו זיך דערװארםן? ער דארף ראך כאפן א שמועם טים דעם, םיט יעכעם. און טאטער האט ער נע- קרינן. (הױבט זיך אניף, גײט צו צו רבורהן, נעמט זי ארום) א יא, טרם. וױניק? דבורזז.׳ *זוי? איר קענט חגםענען אויך? גאגוי.׳ איר װײסט׳אך, אז כ׳בין א שאעכט סײדא, כ׳טו אאע ׳*אעכטע זאכן... און איר זענט׳אך אזא גוטע, אזא װויאע. א מאמע... מאםע סײנע... (קישט זי שטארס). דבורוז (רײסט זיך): אאזט אפ, כ׳בעט אײך. :א ריר;אר א קושױואך אין טיטן ׳דערינען. גוירי.׳ םט׳שוין נעהאט ברעקםעסט, גאםי? נאגוי.׳ כאך נ־שט. כ׳בין ערשט אױפנעשטאנען. םיילי.׳ עם אפ אוון מאך דיך רעדי, װעאן מיר פאדן אין קוני־ אײאענד זיך באדן. אין שטאט װעטטען הײ:ט פאדבדענט װערן. גאנזי (פאדטראכט ז־ך א יװײאע): ׳הא?... ײאם זאגסטו?... אין קוני־אײאענד?... (מיט א פאוצאיסגדיקער סדײאעמקײט) יעם, כ׳פא־. אײ עם רעדי אין א םי׳נוט. גזירי.׳ כ׳נײ אהײם זיך דדעםן. כ׳װעא װארטן פאר היר. מײק איט סנעפי. טיד װעאן זײן אי״ט, װעאן םיר קײן רום נישט קרינן. גאנוי.׳ אא רײט. כ׳װעא באאד זײן בײ דיר. הײנט פארן מיר בײד־ע או־ם פאר א נוד מײם. מיד װעאן נײן א־ן אוונא פאו־״ק, זיך דרײען אויף א קארוםעיא, פארן אויף ״אום די אום״, האבן א םײעא דינער םיט א קאקטײא, טיט ס־גארעסם, ם־ט א דעינם, אײק רענואאר פעאאום, טו הע... נזירי.׳ װאט׳ס מעטער, :אסי? עפעם ב־סטו אזוי העפ־? גאפי.׳ ־עם, אײ עם װערי, װערי העםי. הײנט איז טײן װעדינג דײ, דאגטשו נאו?... םיילי.׳ אד ױ קרײזי? טיט װעמען? מ־ט איזי׳ן? גאנזי.׳ װאם עפעם מיט איזי׳ן? כ׳האב נעקראנן א שענערן באי פאר אים... אן עאטערער אביסא... באט א דאראינג... ער טרינקט נישט, דויכערט גישט, שפיאט גישט, שיקט כישט אין ׳טאפ אדבעטן, שאאנט נישט, דײםט קײן נעאמ נ־שט — א רענואער סאאיך... גוירי.׳ און איזי? גאנוי.׳ איזי איז שוין נור בײ. דירי. םינם װען? האםט מ־ר;ארנ־שט דעדצײאט. גאנזי.׳ ערשט נעםטן איז׳ם ינעשען. ד׳איז נעװען, אפנענומען זי״טם, מ•־־ נעאאזן א םאװעניר, ז־ך אפנעזעננט און נעזאנט, אז סער קוסט עד נ־שט. האםסו עפעם צו אים? א פױדםעקט דזשענטאמען. נוילי.׳ װאם עפעם אא אװ אײ סאדן? גאגזי.׳ בײ דיר איז׳ם אא אװ אײ םאדן. בײ א־ם —נישט. ער האט שוין, זאגט ער, פון אאננ אן אנדעדע. א שענערע פון סיד, א י־ננעדע םון מ־ד, מ־ט א גדעפעדע־ פײדע פון מײנעד. אױו איט טו אים. ער אאזט זיך נישט יגאדן... און א.ז ער תאמ אן אנדעדע, האב איך אן אנדעדן... א סקײעד דיא, איז ג׳מ?... פירי.׳ ױ אר פאגי, גאםי. גאנוי.׳ פאני? די שאן... יא, די ריעא פאן ׳װעט ינאך ערשט קו־ טען... װעא, נײ אה״ם זיך דרעסן. ם׳װעו׳ט אײט. מ״ן חתן װארט םאר םיר... גוירי.׳ װאם רעדט זי, סדס. װיניק? דבורוז.׳ הערט זיך נישט אײן. זי וױיס איײן נ־שמ, װאם זי רערט. תויקט. גו־די(קוקט אויף גאס־ן, װי זי װאאט װעאן אנבאפן א פאדעם און קען נישמ): .װעא, גוד בײ. דבודוז.׳ גו׳ד בײ. גאפי.׳ בײ בײ! (נײט ציו צום סינק, הויבט זיך אן אײנװאשן. װאשמ ז־ך גיך. דבורה נעמט פון איר קײן איויג;•׳שט אראפ. :אםי םיאט איויף זיך איר באיק) װאם קוקט איר אויף מיר, מחם. װיניק? דבורוז.׳ װער קוקט? ט׳מאר שוין אויף אײך;ישט קויקן? זעט גאר, איר זאאט נישט אנגיםן אויםן פאאר. גאנזי.׳ אט אזיױ, הער איך כאטש א װאדט פון א גזיפיגז. (אן אײנגעותושענע נײט זי ארײן צו זיך אין צימעיד. קומט אריוים א ײײ־ אע שפעסעד, אנגעטון אין א װײם, זײדן קאײד, םיט א פעקעאע אין האנט, טיט דער פריערדיקעד, :ישט ׳נאטי׳ראעכער פרײאעבקייט) מי נעםעאט אײך עפעם מײן דרעס, מחם. װיניק? ס׳ערשטע מא׳א, אז כ׳סו זיך אן. דבורוז.׳ טאקע א שאד איזא דרעס פאר קוני־אײאענוו־. גאנזי.׳ א שאד, זאגט איר? אויף װען וחנא כ׳זי האאטן?...