Literarishe bleter · 1932-09-23 · 39 (23.9.1932) · p. Seite 619

_ריםערארױוזע ברו\<ז1<־ גזגו. 39 (438) י"ס 619 ם. 7 י ם ס $ ן ן ת יצ * ז> ב\ ב דעד םגי־נהוד * ררןוגזאםייביטר לזראגגזעגסי אי\ גיײ" ביס־ער נישם, איר קע;ט דאך אים, דעם כך&ושד. איר דארסט אין פו״ו?ע אר-ינויארפן, װ*ם איר װעדמ םון אים פט־ר, אויב ם׳א־ נאד אסת, װיןוס ער יצומ נאנוי.■ נ׳װיים, פרם. װיגיק, כ׳װיים... באם װאם הען איך טיז, אז ב׳נדייך אים םארט? םאם טייטם הען איי־ טיך אציי;;ישט אנכיקן רע־באר. כ,װאצט װעצן ארויםר־יסן מײן ה>*-ץ, אויםרײםן ט־ט־ ב־יײצ און במט. א םאדשאיצטענע נאטור בײ ט־־. רבזרזז.׳ םאמט מיך,;אםי, שצאנט אײך א־הם ארוים פון יזאפ. עד איז :ארניש׳ט װערט איהר זארט זײן;אמען דערטאנען. גאוזי.■ יא, שצאג ארויס, שצאג ארײן, שוין אפנעש־אגן... מ־ין רעבן איז שוין ענ־וױי צעבדאכן. קעז םען א זדעבראבענע דיש ־-אנװ טאכן? מ׳הען עם אפש־ םארקאײען, םארד־אטעווען. גאגץ װעט׳ם שוין סײנמאר נ־שט זײן. ם׳װעט זיך המיד הע־ן בריפ םון בראך... ובורה.• רעדטנישט אזוי, נאסי. איד זענט נאך ־ונג, א־ר קענט נאך ראבן ארדאם נוטס. גאגזי.■ ב׳װײס, מרם. װיגיק, װ• כ׳הארט אין רער װע6ט. װעםען װעיל ב׳דא נארן? ב׳בין שו־ן;ישט ק״ן טם־יננ טשײקן. שו־ן איבער דרײםיק. איר זעט? (װײזט אויפן קאפ) ס׳נרויט או־ך טאינ... און װאם װעט ז־ין וױיטער? װײטעד די טאטשקע מיטן פר־זאן. •טאפ, רוסשע, רומיויכ שאפ... רבורה.■ אײער םזצ װעט נאך אויםנער־בט װעדן. איר׳ט שרינן ד• ריבטיקע פע־זאן, װאס װעט אײך װעדמ זײן. גאנזי.׳ יא, דער טראך־המות װעט טיך םריע־ נעטען. רבורה.• הערט שוין אויף צו דעדן נארישקײטן. גאנזי.■ ס׳איז נא,־נישמ אזא נאר־שקײט, װי איד ט״נמ... די מראבצ א־ז, װאפ דער טצאך המות איז אויך נרויט בײ זיך, צאזמ אויך זיך װא׳־טן, װי די תײנטיקע בא־עס... און אםשר דארף ער האבן א שדכן?... רבורה.■ מצאך הטות, נענונ אײך שוין. גאגזי.■ װאם ט׳איד טודא, ט־ם. װ־ניק, ער קען נאך טאקע קומען? רבורה.• מ׳טא׳־ קײן בײז נײםט ברעזננען פארן מויצ. גאפי.׳ אז דער מלאך ר״טות װ־צ אויך די, װאם װיצ] א־ם ׳נישט; ־■, װאם װירן א־ם, װ־צ ער נ־שט. עקזעקטצ• װ־ א בא• א־ן שידובים. רבורה.׳ װאם ט׳א•־ זיך צע־עדט׳ צו בייכע ש־נא־מס קעפ זא־׳ם אויסנײז. גאנזי.• א•־ זשט׳אך, ט׳צ״ענט אצע טאנ א•; ד• פײפערם, מענטשן שטארבן פון ס־אנקה״ט;, װעדן איבערנעםאדן פ-ון מאשינען, םרן ט־אקס, פאצן איננדע־ן םאבװײ... אין מ־ך נעמט קײן יזײר נ־שט... װעד קי־נטאי נישט ק־אנק, ני־ אין סטר־ט, םאר א־ן םאבװײ א־ן ק־ם א צעבעד-קע. רבורה.• א־ר הע־ט אײו', צ־ נײן? גאנזי.■ נ־שט אײן מאצ, װען ב׳שטײ או־םן פ־אטסא־ם א־ן װארט םאר א טרײן... פילי(קומט פון נאכ מ־ט זונטיקד־קער א־־םנע־אמטק״ט): גוד מאי־נ-ננ! גאסיי (־אקט אפ. מ־ט א בראסן •טמײבי): א, טיצ־, גוד מאר־;יננ! פ־נװאינען קיטםטו? פירי.■ פ־ן הויז. אש׳ס האט, טער־בצ. און א־ך האב;אך הײנט .עװאש•;. ד• מים־ס האט ז־ך;*עפרענצט װ־ או־ף א פרײ־םאן. כ׳פאר־ נעם איד ס׳נאינצע הױז, האט זי נעש־ינן. נאנזי.׳ אי־ הע־ט, מ־׳ם. װיניק, װי אנדערע מ־םיסעם םירן זיך מ־ט בא־דעירקעפ? ט׳שרייט, מ׳קרינמ ז־ך. בערױו מי, איר זעגט נאר קײן סיסים נישט. נזירי.• אײ שוד וואדי, זאצ ז־ שרײען, זאצ זי דרשאםםז ב־זן םיצ־נג. א־ך ט• װאס כ׳דארױ. נעםעצט איר נישט — זאצ זי מיך מאבן צ־ מוםן. פצעגמי רומם אין נױ־יארק. א מאםען קען מען נישמ קר״נן פא־ קײן נעצט — א מיסיס — עני סײם. גאנזי.׳ אזא טיסיס װ• םײנע, קען טען םאד קײן נעצט גישט (סוח) דבװ־ה.• טא װאס האצט איר זיך םיט אים, םיטן באמעד? װי א כצב װאצט איך אים דורכנעטריבן. אם׳ן שװעצ נישט ארוים־ נעצאזן. גאנזי.• איר זענט פאזיטױוצי גערעכט, טרם. װיניק. כ׳װײם, אז אזוי דא׳־ף א־ך טון. און אויב א־ך טו נ־שט אזוי, ב־ן איך א צא&ן, א שמאטע, ב־ן װערט, ט׳זאצ טרעטן אויוי ס־ר. באט כ׳קען מיך ג־שט העצםן. שוין נ־שט אײן מאצ דעסײדעט: אפברעכן םיט אים און א סוף, אן עק. װי צאגג איז דער ש״עור צו צײדן? װי צא־ננ?נו\ מען צײדן? נאר אז ם׳קוםט צו דעם — קען איך נישט. ס׳קצעקן נישט קײן כחות. כ׳בין מיך פאד א״ך טודה אין טתורה װי פא־ אן א״נענעד מאמען. װען כ׳נײ ארױם םון •ג־אפ,;אך דער ארבעט, קוקכ׳ט־ך ארום, צ■ עד װאדט פא־ מיר. זע כ׳א־ם נ־שט, װערט מיר פיגםטעד אין ד• אוינן. ארע איברים װעדן אין מיר אםנענוםען, װ• אצץ װאצט אין םיר אפנעשטארב;. ב׳דערשצעפ מ־ך צו א צאנטש־ רום, באפ ס׳שטיקצ םא&ער, וױיס אם־צו נ־שט װו כ׳עסװאם ב׳עס, קום צז טיד אין דומקע, צײנ מיך אװעק און ציג װ• א שט״ן. זע ב׳אים אבער װאו־טן םאר טיר, ניט אין מיר ם׳הארץ א צאפצ םון םרײד. כ׳װער נאר אן אנדער מענטש. ב׳דעד, ב׳צאך. די םיס הויבן זיך אצײן. מיר;ײען אין א סװעצ ־עססא־אן, עסן א גוטן םאפעד. כ׳ארדער ב״ם װי״טע!־, כ׳טײצ אויס. עפעס דאכט זיך םיד, אז מ־ר זיצן בײ אן אײגעגעם טיש, אין אן אײנענעד ה״ם. און איר׳ט םיר נציויבן? אז כ׳קוק א־ם אין טײצ ארײן. מיט יעטװידן ביםן זײנעם, קוטט מיר צו א שטיק נעזונט. און טאמער איז א גוטע שעה אויף אים און ער זאגט מיר א נוט װארט, דעמאצט איז דאך;אר די װעצט מי״נע. דעטאצט בין איך רעדי אים *צ׳י םוחצ צו זײן, נײן םאר אים אין םיהג־ און אין װאסעד. ז־בזרה (מיט א צניעותדיקן שמײבצ): אין װאסער?... איר האצט׳אך נ״שט םון די אצטע ײדישע םנהנים... גא<זי.■ אזוי, טרם. װיניק? ב׳האב גארנישט נעװוסט, >ןז איר קעגט אײך װעדטצ־ען. דבזרה.• איי־ בין שו־ז אן אצטע ״דענע, איך םענ אצץ. גאד א־ן װאםע־, װ־ א־ן װאסע־, אין םײעד, זעט א־ר, זאצ <ור;ײן, אײדער איר. גאגזי.■ צו װאם שיצטן? דבזרה.• איר האט טאקע םורא, איז ם׳ותי־ט אים שײן מקו־ם? האט קײז יסורים;•שס אזעצכיע נעמט דער שװאריז ־א־;ישט. גאגזי.- פארנעסט נ־שט, מרם. וױניק, ם׳א• ראך עפ־עם נ־שט קײן טא;, קײן װאך, אז מיד זזמען צוזאמען. שײן חרײ יא־. דרײ פ־נסטער־ע, חושבדיק־ע •אר. באיט פאר ד• דרײ יא־ האב איך דאך נעהאט א פאר ציבטיקע מ־ב־טן אויך... נעהאפט, אז נאך א יאר, נאך א ״אד, װעצ איך א״פנעה־בט ורערן, האבן מײן ה־ים, זײן מ־ט צייטן נצ־יך... א־צט א•: ש־ין אצץ פא־פאצן, אצ־ן א״ס... רבזרה.• װאסי? גא<זי.• ניעכטן פארן אװעקגײן האט ער ניעזאנט, איז מער קומט ער שוין נ־שס. דבורה: א־ז דערםון נעמט א־ר א״ך ס׳צ״עבן? נאריש ק־נד, װאוס איה דעגט. א־ד ראדםט דאך טאנצן פון שטחה. פטוד נעװארן פון איזאן אוממעגטש.;אר כ׳װעצ אייך זאנן דעם אמה, מיר גצויבט זיך עפשס נישט, אז יעה נײמ ש־ו־-ז אװעק. צו װאם זאצ עד טון אזא גאדישקייט? גאםי.■ ־א, יא. ער האמ שוין אן אנרערע. אצײן טיר נעזאנט. דבזרה.• ם׳ט׳אים אים אויסכאפן, דעם אוצ־ ב,זאנ אײך. א טציאה, אזא תכשיט.?א<זי.• װאם פעצט אים,;עזוגט א־ז עד? שײן א־ז ע,־? פצענט• מ־ידצעך אין אטעריקוע (װ• צו זיך). און אם־שר... ם־ט אן אנ־ .יבזרה.• זעט א־ר, איז טאקע א ־חטגות אויף יענער, װאם ־ויעט ארי״נסאצן צו אזא באמער אין די הענט. װער ם׳קען אים