Literarishe bleter · 1932-09-23 · 39 (23.9.1932) · p. Seite 618

לינוגוראו־יעװן בלסגזצר 3תז. 39 4381) *י~' זי״ט 618 ר און שםידט זײ צו צום ארט טיט דער שטילער האסנוננ, אז, אפ׳םר, װעםטו טיך רוםן צוריה אבער דער ער׳טטער בוים ב״ם ראנד סון װעג, דורך הפי*־דיקער אײנזאטקײט נביאײע <זלונ, האט יטוין נעהאלטן נר״ט פאר םיר ראס אויפנעעםדייטע, קילע ס־ך םון ״.׳אטן, נדי צו פארדעקן דעם טדויעד פון נדינע אוינ;. ■אקי־בזד ישסײנכאר^ ר ע ד ע ד •) צ־ט א װאגן םיט פ־ר םקריפענריקע רעדער — א םוזיק. אויפן װאנן חברה קלעזםער — אויח א חתונה, צי, םי־ דאבט זיך, פיון דער חתונה צוריק. פאר;, פארן קקעזםעדדעך נעעאסענע, ס׳יאנט א װינטעדע אויף זײ א שקאױ — אפנע׳עםיקט א נאבט ־עם דב און דעם בעדער, זאאן יבפיקן איצט די דעדער. פארט םען, ביז ם׳קוסט צום ותצדל, ׳עטעקט פען זיך דאדט אפ, חברה קריכט־אראפ, פע־דלעך לאזט םען פאפען, און דער עואם, װי סע פידט זיך, דעד נעליינט זיך, דעד געזעצט זיך,דעד ׳טפאצידט זיך. און ר׳ יעקב־עליע, עד, דער דאע פון דער קאפעליע, לעבן װאנן זיך נעזעסן און נעטענעמ -מיטן באלעגאלע, און זײן סידל גהאד ער נעלײנט בײם װאנן, הארט בײם ראד. ־עדט דאם ראד צום פידעלע — פאר א בעלטת הערט יזיך אי״נעט! ״הערסטו״, זאנט עס, ״ברודערקע — (איך סײן, דו װעםט םיך פאר׳ססײן, נאר דו אײנער — ני׳עט אזוי פא־שטײן װי םילן) הײנט א װעלט א פאליטע, בריודעד, א נענארטע — פויקן, טדובעם, טאצן ניב זיי, דדעוסדזיעע װי די סילן! א־ך האב פיײנט דאם לײריק־פעם־דיקיע, ליא־עםריקע יםפי־ן — ליב האב איך דאם װי־בע, צארטע, װאם םע בעט זיןי, גלעט, װאם ג״ט־איבער או׳םן בײ־קול און פאידפא׳־ט העמ־העט... זאנ, נעהערט םיין ז־פצעלע, סײן קרעבצעלע? הײנט םײן איבע־קאטעען זיך, דאם יעבצעלע — קונציק, הא? נא־ װאם? א ׳צטיקעלע חסדון — (עך, ניטטא קיין מזל, דארף מען נישט קײן יא־ן!) װער פא־קיטייט םיך, און װאם האב איך פא־ א װערט? אז איך ׳םפיל פאר פעדד! פון ד״ער ״.יקאפע אפנע־עדט, א נאלע :א־נ־״-יט — ״נפיי איך, ז• נא־ בריוגז װאם איך פאר נישט. און דער קא׳עטן — :א־ א :אנצער װערטל־זאנעד, קליגעדט ז־ך: ״װאם ׳ו־ע׳עיט׳ן? אז אין העלדזל ט־־קנמ, םימ אביםל פאקרע װאיםט׳ן!" םיח4! עט, א פערד בלײבט פעחד, איך זיוך בײ אים ק־ין ביביירן ם׳ארט םיך נאר — םע ינ״ט דאך םיין טאלאנט לאיבוד!" ״זא־ ער״ זאנט דאם ם־דעלע נלי״בנילטיק ״קיין סכנות!״ (ע, נימ איידל!) אבער ניעט נעפאלן איז בײ זיך דאס רעדל. ״נאי־יש!״ זא:ט עם, ״פרענט נאבװאס נעסאן עס — בײ א קאנקורענט נעזוכט רחסנרת!" *) םון בוך ״סעיגיאלים״, באנד 1, װאס <י*ט ארזים ׳םוין אינניכן. ל י רת7 ה. קארן , ע׳עעסי׳ע? דרײ לידער א ב ד י ח־ װײםט, ליבסטער, הײנט איז דער טאנ אזוי זוניק אין הארב, װ• א נא־ד־נעלע פרובט — איך װאיט איב :ענוםען פאםע־עך און צערטלעך, אז ב׳ואל ניינ־ט אפםעקן פין אים ד• ק־ארע פארב, אייננעװיק־ט אין דעם װ״בן פ־אקס פון םיינע טר־יםעז און נעעירט צ• דיד, .־ו• א בריװ. נא־ ב׳װ״ס, או װאי׳םט רעם ,,בי־ױו״ צוריקנעעיקט נא־ באדד, םיט א ראנד־באםערקוננ נאר ציבטיק און פ״;, אז אםיר, דו פא־׳עט״סט ני׳עט, װאס אי־ ם״ז זעם איז דאך, רחל. ם־מ דיד איזו• א״ביק. א״ב־ק) און ביסם נאר בײז, יא, בײז, ביססו אפילו, וױיל דער קוװערט — איז לײדיק. איך ח־אלט געװאלט אמאל דיין ב־אמען זען. איך װאלט געװאלט אמאל דיין םאםען זען און איר קו׳טן די הענט — םסתטא װאלט זי אין ס״נע איינן ד־ך נעפינען, און אלע דײנע װערטעד, װאס ב׳האב א״סבאהאלטן אין םיין בליק, און אפיצר װאלט זי מיר אנטקעגנגעקומען סיט א ׳םםייבל א ׳פטילן, א קלונן װאם בליט תטיד אויף ליפן פון סאסעס, װען זיי פילן באשטעטיקט דורך אגדערע םדויען זײער ליבע צום אײנענעם זון. און אפ׳ער גאר — און אפיג־־ װאלט םיך געװאדנט אי־ בל־ק, (סאםעם וױיםן יגיטענדיק םע־ װי אנדע־ע פ־״ען) פאד דעם װירדן צער אין דעם הא־בן :ליק צו ליבן א- זין. וי*-'־•־״ איך װאלט :עװאלט אגןו1 ד״; םאביעז זען אין איר קױגין ד• הענט. ...ױען כ׳בין איילק פרן דיי־ ־אםט נעזען א־־ף םי־ן פנים דעם יסם־־ב־ און נעםאסט־ ם־ין ־עבן ם־ט א־יג־־נען פ־ן נל־קלעבע טע:, װאס װאי־טן נאך ע־נעץ א־־ף ם־־. א־ן נא־ ד־ בדו־נע ע־ר האט־ נעהע־ט ראם יגיטי״ע וױינען פון םיין ־ג־-־־ט, װעז ב׳בין אװעק םון ד־ד. א־ן בלויז דאם וױיבע :ראז, ,ױאם איז נעבל־בן צונעפ־עמיםט, דעי־׳נזטיקט אונטעד סיין אײגגעהאלטענעם טדאט, האט נעםילמ, װי ם׳פוייםט ארײן סיין האדין און ׳די הויכע קנא&ל סון די ׳נפיך