Literarishe bleter · 1932-09-16 · 38 (16.9.1932) · p. Seite 604

זײס 604 לױזעראריפװז בלזזסיגזר 1\\ז. 38 ח־43) 0■ ר ע ד י ל ד״. ק ײ 77 י ק / ד ע ב 7/ ע ד ע פ ן ז י ך ט ר י ע ר זע, ש׳איז שױן אםן נציע־ א.־ן טיד; ■- •צפיטאר? אםיצד תםיםה? צ■ נא־ םאנאסטיר? איך יײנ צו די פים דיר מײן פא׳ק מיט גע׳טרײ, יא׳נד קאיאראדא פ׳דן פייעד אדן ׳נזנײ. ״ײריטז״,) אדיע אױף די ליפן דע־ברענט — פאדברענט. מימ ,ױעםען צעיטײדס זיך? פ־ז װעפען א׳ותק? — דאפ אײבייזע פרענן דאס מאל נ״בט שרעג. — אין םייער, אין פצאק׳ער ארומיקע סטעפ, און ׳סנײ איבם םצאקעד או־ף בערגייזע קעפ. עפן זיך, סויעד, נענטעד זיך, ׳נװועצ, — איך קום צו דיר װ־דעד, ציטעדר־צעצ. נדין צייב — פײער, מײן קאם — ׳טניײ און אויף םיינע א׳זסצען א זאק טיט געשרײ. אפ׳טײד. אפ׳נזייד. אויגן. וזענט. זיניזניק ס זן נ נ ע ד / ס ש 1 ד :זן ןו י ׳ן ע ט ז מ א ד כ ע שטי ל... ־ד ,־אכ ר׳־אנדע מ״דר בײם ׳טפין־דאד טראבט: װ־ נאונע יצטיר ד■ זון פאדנײט, און ס׳נ״-־וסט דע־ האדבסט אוייף זײן בדוינער ׳םריימ אדויס א װ־ישע ׳בניעדן־נאסט. ם א ב איציק מאכבער ער האט ציב ד• ינזטעדן, װײצ זײ זענען פרעמד, און האט פיינט דאס אײנענע טדויעדיקע װייב. ע־ פא־נעװאצדי׳קט יעד׳ע נאבט א־ד װײסן צײב, אין צע־־יסט בא־ בעס אייף זיך אציין דאס העמ־ ׳טוין צאגנ, שוין ־אננ האמ זי ני׳טמ נעצאכט. איז ברומענטאב כטארבט א צעצטע פרײד, א נאריענע טדער פ־נקצט אויף איד קצײד, א־ז מאדנע ׳עטיצ ׳טמ־יט ינעבן איד ד■ נאכט. צ־יטן מיציטע־־דענ־םטער איז ע־ א פיעו׳טעד סא־דאט,;••וי־צ — א װ־רד־צעבציטע־ עפר־בױס, אין הצום פא׳־ברענט ע־ קארטאנא און .־ױם א־ן נעםינט די פײנצעסין װאם ער האט אמאצ .געהאט. און מאדנע יטמיצ קוקן ז־ך בײדע אן, אין גאדטן האט פאדבצ־ט דער רויטער םא;, און נוא״נע טטיצ ציטעדן זײעדע תענט. היםטע־יינע פ־ויען זאנןנ ״ע־ איז שוין!״ און פאדאטן אים אין לאזן אים ארײן, זײן ט־ויעד־קרײד איז תמ־ד ׳טא־לאך־דויט. ״■סװעסטעד* דו װײם׳ט״?.. און אפנעהאקט. דעד נעצעד ׳װאנט־זײנער מיקט און מא־ט, א׳ון ס׳וױאנען ד• יבאטנס או־ף ד• װענט. א ניעזצ ורין ,ױעדט ע־ סענטימענטא־ זיננט דומענישע דא־נעס ד• ׳טענסטע פון איבע־אי איז מקנא נאװאריס — פא׳־ זיין ׳בײנעס םױמ. א־ז און סיפילרס שליממזל ד• פרױ אן האר יבטייט בײם קיצן ׳טפינצ און צײענט מיט סדעדן דודך א־ד ׳חוס־ב׳דױו, דע־ ברוינעד פא׳־יק ה׳ע׳ננט א׳ביםצ ׳גייף און אויף איד ירעבן ברענט א שװאדצעד זינצ. א׳נטקענן אין יבענק ״צ־ם נארדע׳נעם סדינק״ יביבו־ט א ױנכעד און װיצדער פאיעט. ע־ האט ז־ך םיט א םע׳פטעמבער־נא׳בס פאדװעט, װע־ פון זײ ם׳האט שטארסערע פצינצ. דעד אימזין קדיכט װי א שװאדצע יטפין א•; יספ־נט זײנע פעדעם אהעד, א׳הין א דעמע־־־ספיצ פון װײן און פעט־ב א׳ון טדערן. א בדוין צינײנ׳ערצ קניט און בעט בײם װינס מיט טדעדן פון א׳ן אכזר און א קינד: ״ניב אפ, ׳טצים־טזצי נײנע נאצדעינע ׳פטעד;! מיסן־נאבט. אויפן ציבטיקן בויװאד א ײנגעד צײטנאנט. שאדפער דינעד דענן א יסצאנקע דאמ־ג פיאטעדס אים אקענן באהעפסן זיך ד• יסאטנס אױפן טדאטואר. אי• אידע אויגן בציט א ביאנדעד צעד, נא־ אייע ציפן ׳טם״בלען און זײ פרענן: — הע־ צייטנאנט, אזוי שפעמ בײנאבט אין ,־ענן? א ־ייטע־ בליצצאמפ װינקט ארײן אין באה. ציבט. םוײק. אן ארטעד דידינענט אין יבהא־צן סמאקיננ שציידעדמ מיט די הענמ א װיצד געװײן נאך ציבע און נאך גציק. אײף א מארמאר־מי׳עצ — צװײ באקאצן װײן, ,־ער צײסנאנט קוקט זיך אין זײן דאמ־ע אײן אין שוידעדם אויף, און פאצט אין זיך צודיק.