Literarishe bleter · 1932-09-09 · 37 (9.9.1932) · p. Seite 583

ײים 583 ׳*^ ריסױװ־אריפיע גרנוגוער 1\דו דנ (־436.);.;?ײנעעד / בין '))רק כלשה לײב האלםעו־ד*) א טיגער יאגטיזיך נאך א העחע אין ײאלד, א?ײ: פא־מאטע־ט טוט צאדנדיק דעם קאפ א דיויב, דעד אומדו סון א װ$?ף, — א דונער יזיך צעק:א?ט — העי, כ״טה צײנ! העי, ט׳עה י?ײב! ד• האד, — זיצבעיױ־דדאטלעך ׳צעבויגן אדיף זײן קאפ און דיפן װעיסייעע אי :ראב, אי ברייט, און דעדט ע־ פאדן רעגםטמאל זײ:ע ,׳רײד, ײ• בװאר־עכ םון א דיזיכן באד: א״־אפ םון װאם-זשע דעדםט עם או:זעד בושה?ײב? ײאם איז דע־ אונטעחעײד םון װאם? צ• וױיסט דעד טינעד דען, צ• ײ״סט ודעד?ײב די םיבה פ״־:ם ׳אויסבדויז און םאדדדאם? צ• װײםט דעד אדקעד דען, ופאדװאס עד טוט א היויב ד• סר•:? זײ:ע און אין דעד היויך זיך א צעוצאז? דער;אםן־פויסעד און זײן וטיץ מיט;לעקרעך צערדעימדדעעט און צעבדאזגעט זײנע טאצן. ד• ײעצט איז פוי?, — צעפאצט ז■ זיך אויף ,בדעחרעך, און טעננדטן לויפן אום װ• ײייצדע .קעץ און ראצן. די יברילן צונעקאװעט צו זײן תאיװהדיקער;אז, זיצט עד אמאצ מיט איונז און איז בישט הי. װי פ־י?י:;ם-װינטר איבער םר״ט-צעגרינטן;ראז, ׳םװעבט ידאן םארבײ םאד אים זײן ״נינגעצי״. — העי, משה?ײב! העי, משה?ײב! װו ביםטו עם.מיט ״גינגעצין״ אציגד? — דעד טיינעד אײגנעשטילט, — דעד לײב פא־יגי&ילט איז, װ• א קיגד. א־ום איז א;ע־ײ־ם םון רעםל, טיעלעד און םון רייד, און אין דעם אלץ, — דע־ אומדו כיט־ לײבם — זײן צע־, זײן םרײד. דע־ אוםרו םונם װאלף, ר• דו פון שװעדן בער, װאם ־וקט זיך טיט די לאפעד־קע מ-ט אהער, און דענםטטאל .ב־םט• לעבן אים א;רעול אין א •טטורעמ־־קן װאלד, עם דאבט זיך ד•־, אז באלד, אט באלד, און ע־, •— א הױב טון װעט ד• פויסטן אין דעד הױך און אין עלעקטד־ק־ל־בט,;עטישט פון דעם צ־נאדן־דױך, װעםטו א־ן ב״טן םון א שטורעם זיך רערזען, און יעפעפ נרױזאמם װעט נעשען. אזוי־א זיצט עד שעהגװייז מיט אוגז דא אין סאםע, — א קיגד״ג• פלא&לעדײ און ח־ה׳ג׳עד;ע־ג-־ײ און בײדע אװי פלוצלי:;, אײי אוסנערינט. א־ן דעם עלעקטדיק-ליבט ציטערט זיין נעז־כמ פאד מיר, פאד דיר, פאר אים אלײן. םאד אלצדי::, װאם שײן, — צ• מענטש, צ• םליג, — א װילדקײט אין זײן בליק,;אד װיםיל שײנקײט איז דען רא? — א רגע אין דער שעה, א פינטל אין א שפיגנעװעבם, — ד• רגעם איון ד• פינטלען זענען בלו־ז די משה לײבס. . :׳' האט ער נעריטשעמ און געפישטשעט דעד מענטש, דער אף. גאר דאם אח נאך גארגישט, — צום ערשטן מאל דעדזען די זון ג״ט אויף צװישן באר; און ה״מל, װאים קומט זיך צונויף, האט ער — מיט ד• פױםטן א־ױף — נעשװו־דן, איז ער מיז אויך אהין ארויף. א״ין ז״גט דעמאלט לוויפט עד, און האט :״צט קײן צײט, פידן מזדח זייט צו מעדב זײט — און די זיון;ײט אויף און די זון;־יט אונסעד און ער קר־כט אײבי׳ק ארױף און אדוגטע־ דעד מעגטש, רער אף. די לעצטע אװגנדזוו;. *ון אלע סליגן א־ן ד• פעגסטעד־װינקלען, א־ן דע־ אװנט־קעלט םאדגל־װעדטע, און אםיג•־ טו ־טע שוין, און אויםן דאנד םון װאםעד־נלאז — ר• ־עצט־ג, א־עע אין דער נאכצע־ ׳מםוב אלײן — זאונ איך.־ זיננ מיר עפעם פון דײן וױיטן הײטיאכד, ליבע םליג. הע־ איך, ײ• זי וױיגט און עגטפערט מיד: איז א&דאדן זאל איד דאם רעבט; םיםל, אויב זי זחעט אגדידן א ססרוכע בײ די סדעוטדע װ*סערן און אויב זי װעט פארגעםן אן דעם ל״בן םיסמתויםן, װאס איז געװען אמאל איר הײנזלאנד —- •3_' +■% ׳<<? *) םון בוך ״נעקליבעע לידער״ נױ-ארק, 1932. סי• ל. װארפטידך ('אױסיאףאויגידגוסי