Literarishe bleter · 1932-09-02 · 36 (2.9.1932) · p. Seite 571

ןייש 571 ברענטע אויח סויל, מיטן שבתניק אין אײן הא:ט און >ו חרוםת־ קעא״ע־קל אין דער אנדערער... רבורה (װישט די אוינן): אזא׳ן אובגציק. װעד ה$ט זיך דאם :עקענט ריכטן? י\אד.■ ־ענעם יאר אז״־י אננעחתמעט געװארן: מי כאש ומי כמ־ם... עװזאי (נ־ט זיך א כאפ): המ... מי כםים... דב\ר\ז.■ א־ז װאם האט זיך ריר די נאכט נעחרימט? עװזאי.• ראכײר כעםער דערסון נישט רעדן. כ׳װעא נ״ן קאנ־ טשען דעם תהרים. ױאל.■ יא, שװע־, ראמיד הערן. פװזאי.• כ׳װײס גדײרעך נ־שט צ־ װאם. נאד, אז איר װילט דוקא... שוין ראננ, אז כ׳האכ קײן חרום נישט נעהאמ. און דאם ,־ױים איך שוין, אז ס׳חרומט זיך םיר נישט א צײט, װעל איך שוין כקרוב האכן א חרום ם־ן יטיזט■ חרומות... עפעם װי מ׳נרײט סיך צו... מ׳מאכט אן אדט... א שמיקר מחיצה... נישט אויסמישן דעם חרום, װאם וזיװײװז, מיט יענע חצומות, װאס וזיזטסי... האב איך ד• נאכט נעהאט א חרוב... ם׳הײםט, ם׳האט מיר גט\\ױ\ א חרום... רב\ר\ז (אין פהד): דערצײר נישט... נײן, דערצײר, טאטע. ױאר (מיט א פארשנריקן כריק אויח דבורהן): דערצײרט, שװער, דעדצײרט. טװזאי.■ די נאכט, ארום צוױי א זײנער, האט מיך א״םנעװעקט א נעװײן, װאס האט זיך :עהערט שון דער כאדדערקעם רום. דאס האט, הפנים, פ׳פדעםדע מייז־ר געװײנמ, אכער אזוי נעװײנמ, אין זיך, פארשט־קט, אז ם׳הארץ א־ז אין םיר צענאננען״. רינ איך מיט אפענע אוינן און קען מע־ נ־־םט אײנשראפן... דער זײנער שראגט צװײ, ם׳הערן זיך שוין ד־ מירך־רײט און כ׳קען מער מיט אן אוינ נישט צומאכן. ניס איך אפ נענר־װאםעד און װיר אויםן :ערענער אפרעדנען א פרק משנױת, ווי כ׳טו אאעםאר. קען איך נישט. ם׳ עוױין ראזט נישט... פ׳צופט אי־ן מח, ם׳־״כט אין הארצן... א װײרע שפעטער, כ׳װײם :־שמ, צ־ כ׳האכ אײננעדדעמרט, ער כר פנ־ם נעװען מע־ א״פן װאר ײ• אין שיראױ, זע א־ך, װי א װאםער, א :דוים, ־ויש־יס װאםער, טראנט זיך פון ע־געױ. מיט ־עטװידע־ מינוט װערט ם׳װאםער א־־ז נרעםער און נרעסער, ם־ט תויכע, שו־- מ־קע כװאריעם, אקוראט װ־ א ים. ם׳װאםער דערנרייכט איונזער םטריט, הויכט זיך העכע־ און העכע־ ביז אינזער פראד און מיט־ אמאצ װערט ם׳נאנצע הויז אונזערם פאהםרײצט. ם׳ײאםער ש־פארט פון ארע זײטן, פון די פענםטער, פון די ט־רן, פון םירינ:. א פור הויז מיט װאסער... און דא זע א־ך װ־ א קאפ, א מענטשרעכער קאם, מ־ט ראננע הא־, םון אן אש׳ה, שװ־מט אויפן װאםער, טוקט זיך, קימט ארויף, זינקט װי״טע־... כ׳אויי* אריין אין װאסער, כאפ אן רעם קאפ םאר רי האר, װ־ מ׳ראטעװעט א מענטשן, ײאם טר־נקט ז־ך, כ׳זע... ם׳איז... ם׳םרעמדע מיידר... ד־ כארדע־סע... אננעסון א־ן א חופה״קי׳ײד... מיט א כרה־שזר״ע■־... א־ן ראבט צ־ מיר: רירט מ־ך נ־שט אן... כ׳כין א כרה... הײנט חופה :עשטערט... קוכיט מ־ט מ־־ טאנצן דעם כשי־טאנץ... איון טאנצט אײעק מיטן װאםער און װע־ט פא־שװונרן... רב\רה (מיט א צ־טעד אין קוא): זאר נאר א״סנײן צום נוטן, דכונו־שר־עורם. ױאר■ א טש־קאװע־ חרום. (המשך סומט) װארש״ 11■ 1|||| םארלאנ ג. קלעצקין װילנע - שד׳שע דעי-יש״נסן מבחם בארײשא דוד דער פאסטור זעקס בילדער א שפיי אויף א ביבלישן מיןםיװ, אין 3לייז 3.80 ג'?רן ,פ2 1\1זװ16גזר1 .6533 .0 .? ₪₪ לױזפרארינטפ בלענװור \\\\■ 36 (435.) ₪^/^₪₪₪ דבורה.■ האםטו שו־ן, טאטע. נעהאט אזערכע חרומות? טוזאי (שװײנט א ײײרע. ישובט ז־ך צו ענטפערן): כ׳האכ כיז איצט קײנמאר נישט נערעדט דערסון. פון אזערכע זאכן איז כעםער, אז מ׳רערט נ־שט... נאד, אז דו פדענסט שוין ־א, װער איך דיד דעדצײרן. :עדענקפטו, דבזדהרע, זזען כרכה, דײן שזועסטער, עריה השרום, אונז ארעמען צו ראננע יאר, איז נעשטא׳־כן פון קינפעט, נאכן צװ־4׳::? האכ איכ׳ם נעװופט פריעד. :עזען אין חר.־ם. כ׳האכ נאך רעמארט נעהאמ א הארכע ראית, נעזען אויף אײן או־נ, אויםן רעכטן. ם׳רינקע איז שו־ן :עותן כרינד, װי ה־ינט. און טשי־ קאװע! אין חרום פלענ א־ך אויך זען אויף אײן אוינ, אבער פאר־ קערמ װי אויפן װאר, דוקא אויפן רינקן. אויםן רעכטן נארנישט און אויפן רינקן אלץ, קראר און ש־ארף, ײי גאר אמאר, אין ד־ ױננע ־ארן און נאך מער... ־א... חרומט זיך מיר אײנמאר, ײי ברכה, דעמארמ אויף דער צײט, ק־מט ארײן אין שטוב, אננעטון אין װײםן םון קאפ כיז די פ־ם און או־ף די הענט הארט ז־ צוױי עופהרעך, שײנינקע, ריכמיקע, װי די זון, אין די פנימרעך :ישט ארײנצוקוקן. םרענ איך ז־: — .ב־כהרע, װעמעם עופהרעך זענען דאס? צעראכט ז־ זיך: — װײםט נ־שט, טאטע, דאם זענען דאך מ״נע ק־נדעדרעך, ערשט די װאך ינעהאט, כרוכ4 אין ברכהרע, כײדע א נאמען נאך מיך. —:אי־ דיר? — װער א־ך א פארצ־טעי־טער, — דו רעכםמ׳אך. — יא — ראבט זי װײטעד — אװדאי לעכ איך. כ׳לעכ דאם א״כי־ קע רעכן. פון םײן אײן רעכן איז נעװארן צװײ און פון די צוױי װעט װערן א םך, א םך רעבנם, אי־ף אײכ־קע יארן. — און מיט־ אמאר זע איך, װי םון ו י צװ־י עיפהרעך כײ א־ד אויף ד־ הענט װערן צװײ ריכט, א־ן צװײ שײנע, זירכערנע רײבטער און זי צ־ט ז־ך א־־ם אויף דד׳ערד און שטערט ד־ צװײ א־כט צוקאפנם. און תוךכדי דכור װערן פון די צײײ ריכט דרײ, פיד, םינף, א םך, א םך ר־כט אננעצונדענע. ד־ נאנצע ש־טוכ ײע־ט ם־ר מיט ריכט — און כרכהן זע איך מעד נישט... ד־ א־ינענע װאך איז זי נע^ענן נעװארן, נעהאט דעם צװיריננ און אװעק פון דעי־ װערט... אין דעם צװ־ריננ האכ א־ך טאקע נעה״םן א נאמ־ען נעכן נאך איר, ב־וך און בי־כהרע, זארן זײ אונז זײן אויף לאננע ־אר... דב\ר\\.• זע, טאטע, דו האםט׳ס :א־ ק״נמא־ נ־ש־ט דערצ״רט. פװזאױ צו װאם דע־צ־־רן? און פ־נם נדויםן א־מנריס מ־ט רער מאמען, עריה השרום, זאר זי זײן א מריץ־ױשד פאה אונז ארעמען, האב איך נישט נעװוםט, מײנםטו, פהיע־? נעזען אין חרום, מ־ט א נאכט פדיער, ם׳נאנצע אומנר־ק, נ־שט הײנט נעדאכט... דב\בה.• אזוי? װײ צו מ־ינע ־אדן. ט\זאי.• שוין דעמארט א־ננאנצן כר־נד :עװען, אויף כ״דע אוינן, נישט נעזען ק״ן כרעקר ש־ײן, װ־ הײנט... ד־ נאכט פארן פ״ער, ניש־ט הײנט געדאכט, כ׳נעיענק עם װ־ ה״נט, מאנט־ק פ׳ ה״ שרה איז׳פ נעװען, האכן מ־ד ז־ך נע-״נט ש־לאפן פ־־, װ• תמ־ד. אויפן גערענעד האכ איך מיר אפנע־ע־נט מײן פ־ק משנױת אויף אויםנזױיניק, גערײענט ק־־את־שמע, המפיר, מ־ט ד• איבעד־קע רראכ־אזנעם און א״ננעש־יאפן. אין מ־טן נאכט חרומט ז־ך מ־ד: א פ״עד האט ארומנעכאפט פ׳נאנצע תויז... ד־ ט־רן מ־ט די פענ־ פטעד... ארץ א־ז א־יננעײ־קרט א־ן פראמען... כינעם רויפן פ־ן שטוב, זיך ראטעװען, כאפ איך מ־ך, ד־ מאמע איז נ־שטא. הו־ככ׳אן רוםן, שרײען: חיה־שרה׳ ח־ה־שרה! — ניש־טא ז־. און דא װעדט ם׳פײעד ארץ :רעםעד און נענטער... כ׳כ־ן שוין אדומנענומען פון ארע זײטן... א־ן ם־מן זע א־ך, װי די מאמע דרײט זיך איכערן שטוב, אן או־םנעצװאנענע ײי פד־יט־ק צו ר־כט־כענטשן, מ־ט רי ש־כתד־קע רײבטע־ אין ד• הענט. ד• קרײדעד כרענען אויף א־ר, ד־ הא־ זענען צוננ־ען פייעד, און ז• ראזט נישט אדו־כ ד־ רײכטעה פון די הענט. כאפ איך זי אן פאד דער האנט, װ־ר ז־ אדויםש־ריעפן פון שטוכ, יאזט זי ז־ך נ־שט. ז־ דא־ף, זאנמ זי, ־אטעװען ד• פםחד־קע כרים. רו־ף איך אדו־ם אין דרויםן, מאך א נעװארט, מענט־םן רויפן זיך צונויף פין דעך :אנצע־ כט־־ט, כ׳װיי, א־״ננײן אין ש־טוכ, מ׳קיען נישט. ס׳נאנצע הו־ז איז א־ין שט־ק פ־״עה און רויך... מ־אמאר זע א־ך, װ• ד• מאמ־ע שט־יט או־פן רוף, אין סאמע םײעד און כענטש־ט ריכט אין די שבתד־קע רייכטעד... רעכן איה שטײט די כאכע ד־ינע, ער־ה השרום, ד־ אוטיאנע־ רכ־צ־ן... ד• מאמע כענמשט אי ריבט און ראזט זיך אװ־עק מיט ד־ער כאכען א־כער ד־ ד־עכער און כ׳זע זײ :־שט... און ,ױאס• נעװען, װייםטו דאך. ד־ אנדערע נאכט א־ז נעװען ד־ נדויםע שךפה, מיך האין די פײעררײט אראפנעטראנן און ז־ האט׳ן נעזוכם אין ארע װ־נקערעך, ב־ז מ׳האט ז־ נעפ־נען א פאד־