Literarishe bleter · 1932-09-02 · 36 (2.9.1932) · p. Seite 570

״יד 570 ליסיטרארילטט 3למוזטר ן\<ז. 36 ו35^.) צעװ״כם עד זיך הויך און ב־טער; און עם קאפען זייגע טדעדן אויך ט״נע הענט, ביז עם טוט דער שציטן זיך א צענריטש און פאר׳טװינדט — צעװ״נמ זיך אין מ־ר דעך פײן םון זײן אלײ;. .־וף איך כדט טײן רעצטן ״זײ נעזונט״! צעװאיעט זיך א וזונט... װינטיהט אויף ט־ד דעי שנײ, װײםע דעכעד אומעטיקן פון װײמ, יבנה פינטיצט און פארנײט, און אין מיר יוױינט דער פײן פון זײן אל״!. 9 װארטן אויף בריװ אען געלט סון זײעד פארװאנלט; בררדער. און ד$?יגט יעדערער אויף זײן רו־שטול, און שרעקט זיךנ װער װעט זײן דער צװײטער* — און פאריעעםט און באהאצטענערהײמ, באװײנט ־עדערער זיך אלײן —- געזעגכט איך רעס אײן טיין בדזדערלם פ־ם פ־ט שטרוי און טימ זעה, און זאנ צו אים: ״זאל דיר באטיט זײן װארעם אויפן װעג!" ם.?יעסא/ / ת7*אבדב י נ ה ו ד (ירראוזאסייעוער פראגוזטוסי אי\ מוײ בילרגוס און ני׳טט האבנדיק אויף זיך ק״ן אויבערהאר, פליט ער ארום װי א פ,״ייער פוינל, טראנט זיך איבער פעלדער און װעלדער, איבער יטים און מדבריות, פאריערעפט דעם טענםשן אין ערלם התוהו, װײזמ אים אויםטערלישע זאב;, װאם זענען נאר במציאות נישמא. בסה דברים א-מורים, דאם איז אלץ נערעדט געװארן פון פשוגד< חלומות. ם׳זענען אבע־ דא הלומות אנדערע, פון גאר אן אנדע־ םינ, פין א הויכע־ טדרנה, װאפ נישט דער טענטש זנוסי, נאד וז־װײוסי אים. פין אויבן טאקע. אזערכע חלומות זענען א ניצוץ פון נבואה, מעין רוח־הקודש. כדרך הטבע איז נישט איטלעכעד זוכה צו אט ד• חלוטית, נא־ יחידי פנולה, צדיהי עולם, בני עליה, ורעסען דער בורא־ב־־ך־הוא איז מנלה אין חלום עתידות, איז טוד־ע פריער, װאם יםפעטעד װעט זײן, דעהט אויף פאר זײ א טפח פון עתיד, בחינת: ״םוד ה׳ ליראױ...״, ״בחלום אדבד בו..." נישט בײטאג, ב״איתנליא״, װאם דאם איז ד• מדדנה עלױנה פון נבואה, נאר בײ־ נאבט, ב״איתבםיא׳/ פא־נעפלט, פארשטעלט טיטן עב־הענן פון בח הדטױן, פון חלום... (יכװײנט א װײלע. ־ואל און דבורה נעטען פון אים די או־נן נ־שט אראפ) יא... איז אמאליקע יארן, װען כ׳זזאב נאך געהאט די דאיה, האב איך טאיהע נישט נעהא־ט; פון חלומות, פלענ אפילו נ־שט לאזן זיך מ־טיב־חלום זײן. װעד שמועםט םאםטן א תענית־חלום? ױאר.■ און היינט? עװזאי (װ• נישט איבערגעשלאנן): זינט כ׳בי;, לא.ע־יכם, סון הימל נעיעטראפט נעװאדן, ני־עט צו זען די שײן פאר די אויגן, זענען מײנע חלומות אנדערע... נאד אנדערע... ב׳מײן, חלילה, נישט צו זאנן, אז איך ב־ן עס פון די יחיד• סנרלה, װאם זענען זובה צו א ניצוץ פון דוח־ההודש. חלילה. ורעד ב־ן איך? א פז־אםטער ײד, אן תורה, אן יראת־שמים, אן מעש־ם־טובים. אן אלטער נדייז סיט א־טע גרײזן. נאר דאס טומ דער בורא־ברוךההוא מיט מיד א חסד. ״וחגותי אף־על־פי יםאינו כדאי״. השם ־תבדך, דער מהיד החםד, דער בעל הדחמים, װאם זײן ד־ן איז אויך רחסם, איז מיט מיר מיטיב, פאהג־טיקט מיד פאד ם׳ליכט פון מ״גע או־גן. װי ער װאלט זא:;, בב־כול: דו, שמאי, ביםט ניעקרױודעט אויף דעד עלטער. צו־ נענומען ב־י דיר ד־ ראיה. ביםט אנדערש ײי אלע טענטשן. פאד אלעמען איז די װעלט ליכטיק, פאר דיד א־ז ז• שטאק־פינםטעד. פאי־ איעמען איז טאנ, פאד ריר איז נאכמ. ײעל איך ד־ך דערפאד מ־ט עפעפ מזכה ז״ן, װאס דו װעסט זײן אנדעד׳ט יװ־ אלע... (ם־ט א נגונדל) בײנאכט, אין ׳טלאף, װעל א־ך דיר עפענען די אוינן... װען פאד אלעמען איז נאכט, װעט פאר דיר זײן טאנ... װען פאד איעמען איז פ־נםטעד, זועט פאד דיד זײן ליכטיק... ם׳גדויסע ל־כ־ ט־קײט... מעין אור הננוז... װאם מ׳קען זען מסוף העולם ועד םופו... דו, שמאי םני גחור, װעםט זען, װאס א בשד ודם קען מיט די פל־ישלעבע אויגן נישט זען... כ׳וװעל דיר װײזן חלומות... סנלה זײן עת־דות... ד ע ד ס ג (המשך) ױאו.■ א־ז׳פ דאך אבע־ אמער־קע. די פאלן װי םלינן און די פאלן פון ד־ פים• רבגרה.■ נעגוג דיד שו־ן צו טענהן. ג״ נעם שוין עפעם א־ן יע׳זין דייט. ױאר.■ אז מ׳װ־ל, קען מען זאנן, האב איך שו־ן הײנט געהאט א־ן מויל. רבגרוז.■ אהא, יעוין װ״טע־ עפעס א סעודהלע. ױאל.■ ב׳האב ןײ־ דאך נעבטן געזאנט, אז מ־ר האבן הײנט א־ן דע־ שאם־־ט־ א ״ח־נוך הנד־״. האט דע־ פ־עז־דענט נאכן דאײנען נעגעבן משקה. צװײ א ז־יגעד װעלן אלע טעמבערס אדויםפארן א־ן אויטאמאב־לן או־פז פעלד, א .־ב װעט .־עדן, א הזן יותט מאבן אן יהזכ־ה — ם׳װעט זײן ח־ געלעבט אויפן בית־הח״ם. נאד אי־דער װאם װען, קען מען די נ״״־מה נ־שט א־יםיםפײע;. און ם׳ציט טאקע א־ן הא־צן או־ך. ק־סמ ־עװער, לאמ־ד ז״ך נײן װאיםן. פװזאי.■ עם אלײן נעזונטע־הײט. א־ך װעל הײנט נ־יםט עם;. ױאר.- װאם איז ה״נט? דאבט זיך, נ־שט קײן שנ־, נ־שט קיין עװזאי.■ ב׳האב עפעס ה־ינט א יטטיקל תענ־ת. א תענ־ת־חלופ. ױאר.■ א חלום? א־ר, יםװעד, נלויבט או־ך א־ן חלומות? נאר װ־ א ײדענע, להבד־ל. דב\ר\ז.• זע נאר, \\<ור פ׳־עדט. און װי דאם רעדט: רוזברירו י\אר.■ ״.־א, .־וק ד־ך נ־שט מ־ט דײנע צװײ נראש־. דיך מײנט׳ן נ־יםט. דו ב־םט דאך א קאזאק, נ־שט קײן ײדענע. האיט א־־, ה־יםט׳ם, יםװעד, פ־ן חלומות? ט׳ם־קאװע. פװואי.■ װאס ח־ד־־םט דאם ד־ך אזו־? ױאר.■ מחמת א־ך האלט נ־יםט פון קײן חלומות. חלומות זע־ נען דבר־ם בטל־ם. ם׳פ־עסשעט ז־ך. ײײם איך װאם. א קו א־ז נע־ פלוינן א־בע־ן דאך און נעלייגט אן א־י. ײעז ב׳׳םט־י אמאל אויף פון א פאפקודנעם חלום, יםפײ א־ך אפילו נ־׳םט או־ם. א שאד ם׳ביסל יםפײעכץ. ס׳קען צוניץ קומען צו ״עלינו״. און ם׳שטײט דאך בפ־־ו׳ם: ״בי החיומות ׳םוא ־דברו״. עװזאי (מ־ט תלמ־ד־חב־מד־קער קפדנות): י־אל, א־ך װ־־ם או־ך, ײאם ם׳יםטײמ. מ׳דארף אבער ײ־סן פ־םט. דו ב־סט׳אך א מתננד. ב־י אײך, טרוקענע מתננד־ם, א־ז דאך א־׳ץ פםוק כצודתו, דע־ טרוקענע־ פםוק, װי ער ־םט־יט און נייס, ט־טן לבוש, מיט דע־ ׳םאיעבץ. צו די פנימױת, צום תוך, צ,ו דער געװזזז פון ד־ װע־טער דע־נ־יט א־־ ראך קײנמאי נ־׳םט... נאד למא־ רעדן פ־ן חלומות? נײ לייע־יםט עםן. ד־ד צ־ט׳אך א־ן הארצן. ױאר.• נ־ין, ב׳ײ־ל טאקע ײיםן: האלמ א־ד, שװעיד, פון חלומות? פװזאי.• אז דו ײײ׳םט ־א װ־םן, מא הער זיםע ז־ך א־ין. ס׳רוב חלומות זענען טאקע דבר־ם בטלים. שטותים. בעת דער םענס׳ם שלאפט, איז ער או־ם בעל־הבית אויף זיינע חושים. דעד כח־ הדםױן, ײאם קומט פון כח־הדם, אדבעט אבעד, טרײבט אין קאפ,