Literarishe bleter · 1932-09-02 · 36 (2.9.1932) · p. Seite 569

ע ד 4 זײם 569 ליסיבראריטימ בימסטר 3יגז. 36 (1435 י ל דעדזע איך <י:קם א שטילן ברעג און װ״יט א טײבל פליםט אוועק. :ו, ליג איך בײ דעם ברענ אצײן, טראכט: װאס הען :אך בעםער ױין? ־ כ׳צײל די ׳בטערגדרעך אין טײך און בן גליקלעך און בין — רײך!... 11. לידער אויםגעזוגגעגע - אן עבאם װו פאדגאגגען, לעבגם אפגעװיאנעטע — פרי־אפנעסערפטע זאגגען. פעדזן אויםנעשריגענע — טרעדן, װ״, געװײן, בעבערם או־םנעטרונק־עניע שטילע :ו־ט און פײן. זונען :״צט געצו:דענע — פא־װאלק:טיע :־אע טענ, לבנות אויםנעלאיפע;ע;אנט א־ז או־ף סײן װענ. פאד:אכטן :ייטט;עפידפורטע טרויטען :״צט קײן װאר, באנ־:ע:ם נ״צט נעבלױטע — טײ;ע פי:פאונצװא;צ־ק ־אר! '111 :אבט! ב׳וועל;•יצט יצ&אנען ה״;ט טיט דיר, װ■ תכדד נעארעמט — צוױי יצאטגס; נ׳װעל הײנט יטט־ל ז״ן, אזוי רויק, פאריטװינן, יצטים און פארט־אנט, וױ דאס נרינקעפידיק ביימל, װי דאם טו־־פײכטע בלעטר — נ׳האב זיך פארבענקט!;אכט! װעםט הײ:ט מ־ך נישט ראקן,;״נט נעװינען מײן נײניר כײט פארבן, קאליח; טײן אוינ װעט :־שט :אפן,;־שט ־טטוינען; ט־ין לײב װעט :ישט דראלן פא־ ש־עק און פאד צויבער,;ישט ײע־ן פון װונדער ט־ט פר־יד אננעקװא־ן — נ׳האב ז־ך פארבענקט! :אכט! נ׳װעי ה־ינט שפ־נען די :אלדענע פעדעם פון ד־נינקען מרויער, פון שט־לינקען אומעט און װעבן — או־סװעבן דעם טדוים פון די בונטע אמאלן — נ׳האב זיך פארבענקט!... שלום שםסרן / ם#נםרעאל אין לעצטן צימער א•; לעצטן צ־מער, — האט ניען ױאם פענםטער פא־האננען, א קראנקעד איז דארט או־םנענאנגען. בא־ד ײעט טען א־יף װײםע ליילענער, דעם טו־טן אדויםטראנן, און קײנער ײעט :ישט באװײנען, און קײנעד װעט :־שט ־אקיאנן. :אד אין הײםישן לאנד; ערגע־ו אין אן אוטעטיק, ד״ונגעדיק שט־עטל, װעלן עלטעדן, שװעםטער און ברידער, יישי־ז}? ))שענדארף / לטםםטרנ איד זאמעער, אכטיקװאדן איר, װאס זאמלט אלץ, װאס א־ז ארט. װאס צעםו־לט און צעםאלט און באהאלט אי־עדעס שטו־בעלע סון פאדנא;נע;ע ־אדן אין שא;ק םון זבדון. איר, װאם קענט דערזען עדשט דעמאלט בלױז די;שםה פון ד־עד זאך, װ־ען איר נ־עממ זי פון דאדט אדו־ס. קוקט אײך אדום! זעט װי א־ד האט פאדבלאנדזשעט! װי א־ד האט אנשטאט לעבעד־קן הײ:ט;עד־נט דעם נעץ פאדבראנדזעטן סון נעבטן. איר זאמלער, אנטיקװארן א״ערע פא׳־שטויבטע, טונקעליע צימעדן פארראזט! גײט און זעט: א־בעד אלע ט־אם־א־ן, אונסער יעדן שט״ן, ײאלגערן זיך װונרעדלעבע שײנקײטן לדוב! װע־ן פון קײנעם נ־עז־ען און קײנעד קלו־בט זײ :־שט אויף! ײאם איז דען בײ אײך פון עבד םאדא:ען? א שםארן סון א שט־װל :אפא־עאנם. א :אנטהעמד םון א באריםט־ע קורט־זאנע. א םיסל פון א צעשמעטעדטן ט־אן. און סון א הײליקן — א סאדדארטן, קו־ט־קן בײן. זאנט אלײן: ■האט עסעצעד סון א״ך אין זײן רשות א האנט, װאם איז אדא&נ־עריסן ניעװאדן א־ן דע־ פאבד־ק? א בליק סון א קינד בײ דער א־ב־עמ, װאם איז שוין װי א זקן אלט און נרא. א נעשר־י פון א נעפ־ת־קטן א־ן תםיסה, װען ארום ז־עגען דא נאר װענט — שטומ־ע עדות. א, איר זאמלעד, אנטיקװאדן, טונט־ערט ג־שט דאם טויטע מ-ט ראפן און נעשרײען ם ואל נישט נײן סארלוידן. העלםמ ניכעד דאס, װאם דאננלט ז־ך א־ן ײײ־ען — נעבוירן! קהת קיליעעד / לורםרר אומעטיקע פעדז 1. טעג װ• נלעזעד שטאדקעד װײן זיך ניסן אין טײן לײב א׳־ײן, ײ*קל איך זיך אום אויף װעגן ביז די נאכט סימט מ־ר אנטקיענ;. בלײב איך אויף א לאנקע שטײן, נדיס גישט װײטער וװ צו גײן;